ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Τέλειωσε λοιπόν κι αυτό το πρωτάθλημα. Θλιβερά, όπως άρχισε και συνεχίστηκε.
M’ έναν πρωταθλητή θλιβερό στο τελευταίο τρίτο της διαδρομής αλλά, και πάλι,
αναμφισβήτητα, όσο και θλιβερά, καλύτερο απ’ όλες τις άλλες ομάδες. Μια
δευτεραθλήτρια με θλιβερά λίγες δυνατότητες, όπως έδειξε, πάνω απ’ όλα στον
τελικό του Κυπέλλου. Έναν Παναθηναϊκό θλιβερό απόντα όποτε μετρούσε, στην αρχή
ενός πενταετούς σχεδίου που εγκαταλείφθηκε πριν αρχίσει. Και μετά, ομάδες
θλιβερά απρόσωπες, με την εξαίρεση του Ηρακλή, που χάλασε όμως κάπως τα
πράγματα στο τέλος. Τέλος που σημαδεύτηκε από την προαναγγελθείσα σωτηρία της
ομάδας τού πιο θλιβερού – και όχι γραφικού – προέδρου της κατηγορίας και τη
λιγότερο βέβαια – και πιο παλικαρίσια – επιβίωση της ομάδας, που οι
περισσότεροι θα προτιμούσαν να πέσει. Με δυο λόγια: μη μάχη στην κορυφή (το
τελευταίο 0-0 και μόνη ισοπαλία, του Ολυμπιακού, τι θλιβερή ειρωνεία!),
μετριότητα στη μέση, κενό στο τέλος.

M’ όλα αυτά κι όμως το πρωτάθλημά μας δεν ήταν το χειρότερο σε μια ευρωπαϊκή
χρονιά θλιβερής επικράτησης όλων των περσινών πρωταθλητών. Γιούβε, Τσέλσι,
Μπάρτσα (η μόνη που έδωσε και θα δώσει χαρά), Μπάγερν, Λυών, Αϊντχόβεν: παντού
οι ίδιοι, κορεσμένοι, κουρασμένοι, εκατομμυριούχοι, επαγγελματίες, με τα πόδια
και τα μάτια αποκλειστικά στραμμένα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ένα Τσάμπιονς με
ωραίες μάχες στις πρώτες φάσεις και μεγάλη στειρότητα (στειρότητα με κλάση,
πάντως) προς το τέλος. Αν μας αποζημιώσει το Παρίσι την Τετάρτη, σώζεται.
Αλλιώς θα ξεχαστεί γρήγορα – εκτός από τους νικητές.

Εκεί όμως που η θλίψη ξεπέρασε κάθε προσδοκία και κάθε φαντασία είναι στην
ωραιότερη και πιο ποδοσφαιρική χώρα της Ευρώπης. H τελευταία αγωνιστική στην
Ιταλία βρήκε μια Γιούβε πρωταθλήτρια στα χαρτιά, να περιμένει την απόφαση των
δικαστών (κάποτε μέσα στην επόμενη δεκαετία) για το τεράστιο σκάνδαλο στο
οποίο βρέθηκε μπλεγμένη. Βρήκε τη Μίλαν του Μπερλουσκόνι, που επίσης νίκησε
(στο 90′), να ζητά – αυτή η ομάδα τού πιο διεφθαρμένου ανθρώπου της ηπείρου –
να της δοθεί στα χαρτιά όχι μόνο το φετινό, αλλά και το περσινό σκουντέτο.
Βρήκε τις εφημερίδες να φτιάχνουν η κάθε μία τη βαθμολογία τους (αλλού η Κιέβο
στο Τσάμπιονς Λιγκ, αλλού η Πάρμα στο Ουέφα, αλλού η Γιούβε στη B’ Εθνική),
τις καλλονές των στούντιο να μεταλλάσσονται σε δημόσιους κατήγορους, τους
φιλάθλους να μην ξέρουν αν πρέπει να κλάψουν ή να γελάσουν. Βρήκε δέκα
διαιτητές μπλεγμένους, δώδεκα παιχνίδια της περιόδου στον αέρα, τον Μπουφόν
αμφίβολο για το Μουντιάλ λόγω συμμετοχής σε παράνομα στοιχήματα, τον Βιάλι να
πιάνεται αναδρομικά σε τηλεφωνήματα για κοκαΐνη, τον πρόεδρο της ομοσπονδίας
και της Γιουβέντους (όχι όμως της Μίλαν) να παραιτούνται. Κι όλα αυτά έναν
μήνα πριν από το Μουντιάλ που η Ιταλία ήταν έτοιμη να κερδίσει και τρεις μέρες
μετά την εκλογή του πρώτου προερχόμενου από την Αριστερά προέδρου Δημοκρατίας.
Μπροστά σε τέτοια σεισμικά φαινόμενα (συνηθισμένα, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό,
ακόμα και σ’ αυτή τη χώρα), το X του Ιωνικού στο Καραϊσκάκη, οι ωραίες μπίζνες
του κυρίου Μπέου και η εξέλιξη της «μάχης της Κρήτης» μοιάζουν παρωνυχίδες σε
ένα γενικά κακοφορμισμένο δάχτυλο.