ΣE ΠPΩTO ENIKO Γυναίκες στη σχάρα

Είναι βλέπεις και η εργασιακή και ασφαλιστική αποσταθεροποίηση που φέρνει
τούμπα αρχές και βεβαιότητες μιας ζωής. Από αυτής της απόψεως, δεν με ξενίζει
το πείσμα με το οποίο πολλές γυναίκες υποστηρίζουν το δικαίωμα στην πρώιμη
συνταξιοδότηση. Αλίμονο σε μας τις ξεροκέφαλες που εξακολουθούμε να είμαστε
εξαρτημένες από την εργασία μας. Από την εγρήγορση στην οποία μας υποχρεώνει,
αν όχι από αυτό καθαυτό το αντικείμενό της και τα ολίγα όβολα.

Προσωπικά τη χρειάζομαι απελπιστικά αυτήν την κοινωνικοποίηση, αφού δεν το ‘χω
σκοπό να γίνω Θεοπούλα από τα πενήντα παρά τέταρτο (θερινή ώρα). Αυτό το
καθημερινό μπες-βγες στον έξω κόσμο και η υποχρεωτική συναναστροφή με
διαφορετικούς (όλο και πιο διαφορετικούς) ανθρώπους θα μας γλίτωνε, πίστευα,
από το βαμπίρ που τρέφεται αποκλειστικά με γυναίκες εσωτερικού χώρου.

Την παραπάνω εντελώς λανθασμένη άποψη ανέλαβαν να μου τη διαλύσουν δύο νεαρές
κυρίες, γιατρίνες στο επάγγελμα, με τις οποίες συνυπήρξα σε διαδρομή διπλής
μισθώσεως. Ούτε λίγο ούτε πολύ εξιστορούσαν τον καημό τους που νήστεψαν, λέει,
όλη τη Σαρακοστή, αλλά τελικά την πάτησαν και δεν κοινώνησαν, διότι τις
πρόλαβε η έμμηνος ρύση. Και πώς θα κατάπιναν το σώμα και αίμα μιαρές, θηλυκές
και ζέχνουσες; Έλα μου ντε…

Παρά μάλιστα τα όσα συζητιούνται τον τελευταίο καιρό, δεν νομίζω ότι αρκεί να
διαφεντεύει την τύχη σου ο μουφτής για να σε φάει η μαρμάγκα. Αυτά.