Tα σκάνδαλα γκρεμίζουν τη Γαλλία

Μια επίμονη οσμή πολιτικής σήψης πλανάται πάνω από τη Γαλλία. H κυβέρνηση
έχει παραλύσει. Πρόεδρος και πρωθυπουργός βυθίζονται ολοένα και περισσότερο
στη δίνη του σκανδάλου «Clearstream» με τα πισώπλατα μαχαιρώματα και τις
συκοφαντίες. Ακόμα και οι συντηρητικές εφημερίδες οικτίρουν το «θλιβερό
θέαμα». Για κάποιους πιο νηφάλιους, όμως, το «Clearstream» απλώς κρύβει το
αληθινό γαλλικό σκάνδαλο: τον αυτάρεσκο υπερσυντηρητισμό των «εκλεκτών» και
την εθελοτυφλία των πολλών.

Σιράκ και ντε Βιλπέν. Πρόεδρος και πρωθυπουργός κατηγορούνται πως είχαν βαλθεί να «αποδείξουν» πως ο Σαρκοζί ήταν μπλεγμένος σε σκάνδαλο, ώστε να ναυαγήσουν τα προεδρικά του όνειρα

«Tο θλιβερό θέαμα που προσφέρουμε στον κόσμο είναι αρκετό για να οδηγήσει
τη Γαλλία στην απελπισία…»: Le Figaro. Το σκάνδαλο ξέσπασε το
καλοκαίρι του 2004, από μια ανώνυμη επιστολή προς δικαστές, η οποία
κατηγορούσε τον τότε υπουργό Οικονομικών και νυν υπουργό Εσωτερικών, Νικολά
Σαρκοζί, καθώς και άλλους πολιτικούς και επιχειρηματίες, ότι διατηρούσαν
μυστικούς λογαριασμούς στην τράπεζα «Clearstream» τού Λουξεμβούργου. Στους
λογαριασμούς αυτούς, κατήγγειλε η ίδια πηγή, είχαν κατατεθεί μίζες από τη
σύμβαση πώλησης γαλλικών φρεγατών στην Ταϊβάν, το 1991, ύψους 2,8 δισ.
δολαρίων. Ποιος έστειλε την επιστολή; Άγνωστο. Εκείνο που πλέον έχει
διαπιστωθεί, είναι πως όσα έγραφε ήταν ψέματα. Το «ζουμί» όμως βρίσκεται
αλλού: στην κατάθεση ενός απόστρατου στρατηγού των μυστικών υπηρεσιών, του
Φιλίπ Ροντό, ο οποίος υποστηρίζει πως ο πρωθυπουργός ντε Βιλπέν, κατ’ εντολή
του προέδρου Σιράκ, είχε ζητήσει από τις μυστικές υπηρεσίες να συλλέξουν
πληροφορίες για τον Σαρκοζί. Με πιο απλά λόγια, ότι πρόεδρος και πρωθυπουργός
είχαν βαλθεί να «αποδείξουν» πως ο «Σαρκό» ήταν μπλεγμένος στο σκάνδαλο, ώστε
να ναυαγήσουν τα προεδρικά του όνειρα και να αποκτήσει ελπίδες ο ντε Βιλπέν.
Υπάρχει βέβαια και μια άλλη εκδοχή, η οποία θέλει τον υπουργό Εσωτερικών θύτη
και όχι θύμα. Μαριονετίστα και όχι μαριονέτα. Σκηνοθέτη της όλης συνωμοσίας
εις βάρος του – για ευνόητους λόγους.

«Αυτή πλέον δεν είναι κυβέρνηση. Είναι μια σχεδία έρμαιο των κυμάτων
στην ακτή της ανυποληψίας…»: Liberation.

Ακόμα και οι βουλευτές της πλειοψηφίας δηλώνουν πλέον πως αυτή η συγκατοίκηση
Σιράκ, ντε Βιλπέν και Σαρκοζί στην κορυφή «δεν μπορεί να κρατήσει». Κάποιοι
μάλιστα εξομολογούνται στη «Monde» πως αναρωτιούνται απλώς ποιος θα φύγει
πρώτος: ο ντε Βιλπέν ή ο Σαρκοζί; Στην πραγματικότητα, η κατάσταση έχει επί
του παρόντος ως εξής: ελλείψει εναλλακτικής λύσης, ο Σιράκ επιμένει να
στηρίζει τον πρωθυπουργό του, καταγγέλλοντας «τη δικτατορία της συκοφαντίας».
Ο ντε Βιλπέν, από την πλευρά του, θεωρεί – σύμφωνα με στενό συνεργάτη του –
πως «τσουρουφλιστήκαμε λίγο, αλλά το πραξικόπημα απέτυχε. Τώρα πρέπει μόνο να
κρατήσουμε έως το Μουντιάλ, μετά ο κόσμος θα έχει αλλού το μυαλό του». Όσο για
τον Σαρκοζί, αυτός εξαργυρώνει με τη γνωστή πανουργία του την εικόνα του
θύματος, δηλώνοντας πως δεν δέχεται να σχετίζεται «με τα βρώμικα κόλπα
μαθητευόμενων συνωμοτών». Κάποιοι υποστηρίζουν πως το σκάνδαλο ευνοεί τα
ακραία κόμματα, ιδιαίτερα τα ακροδεξιά. Άλλοι, πως ευνοεί τους Σοσιαλιστές και
δη τις πιθανότητες της δημοφιλούς Σεγκολέν Ρουαγιάλ να γίνει του χρόνου η
πρώτη Madame la Presidente. Υπάρχουν όμως και ορισμένοι, που θεωρούν πως το
«Clearstream» ευνοεί απλώς τη διαιώνιση της «θλιβερής σημερινής γαλλικής
πραγματικότητας» – με το να αποσπά την προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα.

Κανείς δεν ψάχνει την πηγή του κακού

«H Γαλλία», σημειώνει ο Τζον Βίνοκιουρ, αρθρογράφος της «International Herald
Tribune», «επλήγη σε διάστημα ενός έτους από τρεις διαδοχικούς “σεισμούς”: την
απόρριψη του Ευρωσυντάγματος, την εξέγερση των «μπανλιέ» και τις μαζικές
διαδηλώσεις που οδήγησαν στην απόσυρση του Συμβολαίου Πρώτης Πρόσληψης».
Ουδείς όμως μπαίνει στον κόπο να εντοπίσει και να αντιμετωπίσει την «πηγή»
αυτών των… σεισμών. Ουδείς στη γαλλική πολιτική τάξη έχει το κουράγιο να πει
στον λαό πως η Γαλλία πρέπει να μάθει να παίζει έναν νέο ρόλο στην Ευρώπη και
τον κόσμο, πως η παλιά της αλαζονεία δεν έχει θέση στο σήμερα, πως η διάλυση
του κρατισμού είναι αλληλένδετη με τη δημιουργία μιας κοινωνίας, στην οποία οι
νόμοι δεν εγγυώνται πλέον ψευδώς ένα μέλλον χωρίς ρίσκο. «Το να αλλάξουν απλώς
πρόσωπα στα Ηλύσια Πεδία και το Ματινιόν δεν θα λύσει τίποτα», σημειώνει ο
Τζον Βίνοκιουρ. Αλλά πάλι, κάποιοι σίγουρα θα πουν: «Αμερικανός είναι… Θα
έλεγε ποτέ καλή κουβέντα για τη Γαλλία;».