[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΜΟΛΙΣ ΧΘΕΣ ο υπουργός Απασχόλησης κ. Τσιτουρίδης σε δηλώσεις του
υπογράμμισε ότι «το Ασφαλιστικό είναι ένα θέμα που θα κρίνει τον πολιτικό και
κοινωνικό πολιτισμό όλων». Και έκανε αυτή τη δήλωση εγκαινιάζοντας τον
διάλογο-παρωδία για το Ασφαλιστικό, στον οποίο δεν θα λάβει μέρος η ΓΣΕΕ για
τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει προκαθορισμένη ατζέντα ενώ το κράτος δεν
εκπληρώνει τις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις του απέναντι στο σύστημα κοινωνικής
ασφάλισης. Άλλωστε είναι προφανές ότι η κυβέρνηση ανοίγει ένα διάλογο για
καθαρά επικοινωνιακούς λόγους σε μια προσπάθεια να αποπροσανατολίσει την κοινή
γνώμη από τα οξυμμένα προβλήματα που προκαλεί η πολιτική της σκληρής
λιτότητας, της ακρίβειας και της ανεργίας. Ωστόσο ο υπουργός Απασχόλησης:

1. Δεν μας είπε ούτε κουβέντα για τον κυβερνητικό πολιτικό και
κοινωνικό πολιτισμό με το ασφαλιστικό στις τράπεζες με τον οποίο χαρίζονται
ασφαλιστικές υποχρεώσεις δισ. ευρώ στους τραπεζίτες εις βάρος του ΙΚΑ. Οι
ίδιοι είναι αυτοί που φώναζαν ότι δεν θα αλλάξουν τα όρια ηλικίας προς
συνταξιοδότηση και ότι δεν θα υπάρξει μείωση συντάξεων. Ωστόσο, η ρύθμιση για
το ασφαλιστικό στις τράπεζες (που ψηφίστηκε πρόσφατα) φέρνει για τους
προσληφθέντες από 1-1-1993 αύξηση στα όρια συνταξιοδότησης και μειώνει
δραστικά την επικουρική τους σύνταξη μέχρι και 44,4% και την κύρια κατά 15% –
σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις μέχρι και κατά 57%. Από την άλλη, δεσμεύτηκαν
– σε όλους τους τόνους – ότι δεν θα ανοίξει το Ασφαλιστικό. Και, ω του
θαύματος, ανακοινώθηκε με τυμπανοκρουσίες η έναρξη διαλόγου για την
ασφαλιστική μεταρρύθμιση!

2. Δεν μας είπε τίποτε για τις υποσχέσεις περί προστασίας και
αναβάθμισης του εισοδήματος μισθωτών και συνταξιούχων. Και αντί για προστασία,
όλοι ζούμε μία άνευ προηγουμένου επίθεση στην τσέπη μας με επέλαση της
ακρίβειας στην αγορά που μαζί με τα γνωστά φορολογικά μέτρα και τις αυξήσεις –
ψίχουλα έχουν μειώσει δραματικά το εισόδημα όλων.

3. Ούτε φυσικά μας είπε κουβέντα για την ανατροπή των εργασιακών
δικαιωμάτων, την πρωτοφανή «γαλάζια» επέλαση στο Δημόσιο, την αναξιοκρατία,
την έκρηξη της ανεργίας, την κατάργηση των συμβάσεων, την ανατροπή του 8ώρου,
την αποβιομηχάνιση, τις απολύσεις αλλά και τις χαριστικές ρυθμίσεις σε φίλους
επιχειρηματίες και τραπεζίτες.

Αν όλα αυτά δεν συνιστούν πολιτικό και κοινωνικό… κανιβαλισμό, τότε τι
συνιστούν;