Tο αρνάκι του Aσφαλιστικού

TI EINAI το Ασφαλιστικό; Όπως αποδεικνύεται, για ορισμένους «επωνύμους»
του ΠΑΣΟΚ τουλάχιστον, το Ασφαλιστικό είναι σαν το αρνάκι του Πάσχα: το
καταναλώνεις τη Λαμπρή, το χωνεύεις τη Δευτέρα και από Τρίτη πας για άλλα.
Όμως το αρνάκι – όπως και η αχλάδα – έχει πίσω την ουρά…

Εν ολίγοις, λέμε καμιά εξυπνάδα του τύπου «κανείς στη σύνταξη πριν από τα 60
χρόνια», κλείνοντας το μάτι σε όλους εκείνους που δικαίως δυσφορούν με την
κατάσταση στο ασφαλιστικό μας σύστημα. Και στέλνουμε στον Γιώργο Παπανδρέου
τον λογαριασμό της οργής όλων των υπολοίπων.

Ίσως βέβαια, ο Αλ. Παπαδόπουλος δεν το βλέπει έτσι το πράγμα. Μπορεί ο
άνθρωπος να το πιστεύει αναντάμ παπαντάμ ότι κανείς δεν πρέπει να βγαίνει στη
σύνταξη πριν από τα 60 του χρόνια. Με γεια του και με χαρά του – αρκεί να
πείσει γι’ αυτή του την πίστη τους ανθρακωρύχους, τους εναερίτες της ΔΕΗ, τους
εργαζομένους στους XYTA και τις… άλλες δημοκρατικές δυνάμεις.

Και ας μην αναρωτηθεί κανείς «γιατί αυτούς;», όταν είναι γνωστό ότι στην
περίπτωση των ορίων πρόωρης συνταξιοδότησης, η χώρα μας διαθέτει ουκ ολίγες
παγκόσμιες ευρεσιτεχνίες. Όταν κάποιος αρχίζει τη συζήτηση με έναν αφορισμό,
θα πάρει απάντηση με εκατό λαϊκισμούς…

Στο σπίτι του κρεμασμένου

TO ΠΑΣΟΚ στην υπόθεση του Ασφαλιστικού έχει στο παθητικό του την ατυχή
επιχείρηση Σημίτη – Γιαννίτση, που ήταν και η αρχή του τέλους μιας μεγάλης
εκσυγχρονιστικής προσπάθειας. Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι στο σπίτι του
κρεμασμένου δεν πρέπει να μιλάνε για σχοινί. Δικαιούνται να μιλάνε, αρκεί να
μην παραμιλάνε.

Το χειρότερο για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ότι το
Ασφαλιστικό είναι απλώς ένα τούβλο στον τοίχο της προγραμματικής αμηχανίας.
Έναν τοίχο που δεν σπάει με εσωκομματικά δημοψηφίσματα, ωραία λόγια και άλλα
κόλπα, αλλά μόνο με ένα κανονικό κυβερνητικό πρόγραμμα.