ΛAKHΣ ΠAΠAΔΟΠΟYΛΟΣ Aπό την ασφυξία στην εξορία των ραδιοφώνων

«Σε νοοτροπία γιατί να αλλάξω;», λέει ο Λάκης Παπαδόπουλος. «Είναι τόσο σύντομη η ζωή που οφείλουμε στον εαυτό μας να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν»

Κλασικός Λάκης Παπαδόπουλος. Γλυκόπικρος, παιγνιώδης, περίεργα μελαγχολικός
και (όπως πάντα) ξεχωριστός. Λίγο πιο μοναχικός και ευάλωτος σε σχέση με το
παρελθόν (έτσι τουλάχιστον τον «διαβάζουμε» μέσα από τον νέο του δίσκο) αλλά
πάντα με εκείνη την αίσθηση αυθεντικότητας και αλήθειας που μόνο μια
πραγματική ανάγκη έκφρασης παράγει.

Δώδεκα νέα τραγούδια και ένα ορχηστρικό κομμάτι συμπεριλαμβάνονται στο «Δεν
έχω στιγμές» (Minos Emi), ένα CDάκι που με τις τρέχουσες αντιλήψεις της αγοράς
θα καταχωρηθεί στους εναλλακτικούς δίσκους. Επί της ουσίας, είναι απλώς μια
δουλειά που δεν μοιάζει με τις άλλες. Κυρίως στιχουργικά, η αίσθηση
μελαγχολίας που σου αφήνει μοιάζει με καραμέλα που στο φινάλε πικρίζει
αισθητά…

Το σίγουρο είναι ότι το «Δεν έχω στιγμές» διαθέτει τη δική του γεύση –
και αυτό, από μόνο του, είναι μια φωτεινή εξαίρεση στον δισκογραφικό χώρο. Μια
εξαίρεση μάλλον ολέθρια – εμπορικά.

«Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες» λέει ο Λάκης Παπαδόπουλος. «Μας έχει πάρει
αμπάριζα το εμπορικό τραγούδι και δεν μας παίζουν (στο ραδιόφωνο) πλην
ελάχιστων σταθμών».

Μιλάμε για τα τραγούδια του CD. Δεν είναι δα και κανένας «δύσκολος» δίσκος
(του λέω). Έχει πολύ χιούμορ, έχει ρυθμό, έχει τη δική του ταυτότητα που την
ξέρουμε χρόνια. Έχει και κάποιες στιγμές που σε τσιμπάνε (δεν ζούμε δα και σε
κόσμο αγγελικά πλασμένο). Το τραγούδι «Θήβα 88» είναι χαρακτηριστικό: «Κανείς
δεν πάει στη Θήβα/ B’ κατηγορίας/ Κανείς δεν πάει στη Θήβα/ Μηδέν θέσεις
εργασίας/ το καλοκαίρι αυτό/ πήραν και το νερό/ Έκλεισε η Εσκιμό/ Ποιος ζει
στον κόσμο αυτό/ Κανείς δεν πάει στη Θήβα/ ούτε και σένα είδα (…). Το
τραγούδι κλείνει κάπως έτσι: «Κλεφτά κυκλοφορώ/ στα σπίτια λείπουν όλοι /ψάχνω
ένα γιατρό/ Αθήνα πήγαν όλοι/ Μα εγώ αισιοδοξώ/ H Θήβα είναι η καλύτερη πόλη/
Θήβα σ’ αγαπώ/ Θήβα σ’ αγαπώ».

«Ας με συγχωρήσουν οι Θηβαίοι αλλά το όνομα της πόλης το πήρα τυχαία» λέει.
«Φαντάζομαι το κατάλαβες ότι μιλάω για την κατάσταση σήμερα, γενικά…».

Πάντα υπάρχει μια «κατάσταση, γενικά» (για να γυρίσουμε και την κουβέντα μας
στο θέμα τραγούδι) και πάντα υπάρχουν οι δυνάμεις εκείνες που καταφέρνουν να
ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά της τηλεοπτικής μας ευζωίας. Όταν είσαι
καλλιτέχνης οφείλεις, τουλάχιστον, να το πιστεύεις αυτό. Για να μην πούμε να
το προσπαθείς. Αλλιώς, γιατί να κάτσει να γράψει τη «Θήβα»; Και με το δεδομένο
ότι είναι ένας δημιουργός που δεν υποκύπτει στις προδιαγραφές που θέτουν τα
ραδιόφωνα προκειμένου να είναι μέσα στο «κλίμα», γιατί παραπονιέται που δεν
τον παίζουν όλα τα ραδιόφωνα; Μάλλον είναι απόλυτα αναμενόμενο…

«Για να κάνει κάτι σήμερα ένας δίσκος, πρέπει να γίνει “βομβαρδισμός” απ’ όλα
τα ραδιόφωνα. Κυρίως από τα λεγόμενα “εμπορικά”. Τα εμπορικά είναι που ακούνε
οι πιτσιρικάδες… Και μόνο οι πιτσιρικάδες αγοράζουν CD».

Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σιχαίνεται ένα τραγούδι επειδή το
ακούει συνέχεια. Μήπως είναι κατά του δίσκου ο «βομβαρδισμός»; Εσύ τον θέλεις;

«Γιατί όχι. Τι είμαστε εμείς; Οι κουλτουριάρηδες που δεν δέχονται την
παρέμβαση της εμπορικότητας; Δεν συμφωνώ μαζί σου ότι σιχαίνεσαι ό,τι ακούς
πολύ. Εγώ πιστεύω ότι μόνον έτσι ξεκουνιέσαι…».

Είναι φυσικό να παραπονιέται κανείς, αλλά εσύ ειδικά, χωρίς να καταβάλεις
καμία ιδιαίτερη προσπάθεια και κυρίως χωρίς να μπεις στον πειρασμό να
«προσαρμοστείς», εξακολουθείς και είσαι εδώ. Ο Λάκης Παπαδόπουλος, που τον
ξέρουν και οι πιτσιρικάδες…

«H ψυχή μου το ξέρει ότι υπάρχω… Υπάρχω λόγω του ταλέντου μου. Και δεν το
λέω ψωνισμένα… Λόγω του ταλέντου μου και της προσαρμοστικότητάς μου».

Αυτό να λέγεται. Λάκη Παπαδόπουλο ακούσαμε στο νέο CD του Γιώργου Νταλάρα («Το
μηνυματάκι»), Λάκη Παπαδόπουλο ακούσαμε και στο τελευταίο CD του Ρουβά (την
επιτυχία «Να μ’ αγαπάς»), Λάκη Παπαδόπουλο και στο CD του Κωνσταντίνου
Θαλασσοχώρη («Ο Λαγός»), Λάκη Παπαδόπουλο και στο CD του Γιάννη Βαρδή… και
πάει λέγοντας. Για να μην πούμε ότι η «Σερενάτα» του (σε στίχους της Αρλέτας)
κάνει δεύτερη καριέρα με την Αδριάννα Μπάμπαλη…

«Το ξέρω. Δεν δικαιούμαι διά να ομιλώ όταν γράφω τραγούδια και τα δίνω και
στους πιο εμπορικούς τραγουδιστές, αλλά σκέψου, να είσαι τόσα χρόνια στον χώρο
και να αισθάνεσαι ότι ασφυκτιάς γιατί ο δικός σου ο δίσκος δεν έχει θέση
πουθενά… Να γράφουν τόσο θετικά για έναν δίσκο όλα τα έντυπα και το
ραδιόφωνο να σου γυρίζει την πλάτη. Εντάξει δεν είμαι ο Χατζιδάκις, αλλά δεν
πρέπει να υπάρχει λίγος χώρος για το εναλλακτικό – που δεν είναι και
εναλλακτικό, σε τελευταία ανάλυση;».

«Είμαι εγωιστής με τα τραγούδια»

Δεν γράφει πολύ, δεν γράφει συστηματικά, αλλά άμα ανοίξεις το συρτάρι του Λάκη
Παπαδόπουλου θα βρεις δεκάδες τραγούδια. Μοναχική η περιπέτεια αυτή, μοναχικός
και ο τρόπος που παράγονται όταν φτάνει στο στούντιο. «Είμαι εγωιστής με τα
τραγούδια. Και με τον ήχο τους. Μου αρέσει η λεπτομέρεια του οργάνου, μου
αρέσει να τα ακούω σαν να βγήκαν μόλις από την κιθάρα μου. Δεν αντέχω τον πολύ
“γυαλιστερό ήχο” γι’ αυτό και μου τη δίνουν τα τέλεια ρεμίξ. Το αυθόρμητο, το
“χειροποίητο” είναι ό,τι καλύτερο για το ύφος των δικών μου τραγουδιών.
Συναίσθημα μπορεί να σου βγάλει ένα τραγούδι; Μπορεί να σε ακουμπήσει ένας
στίχος; Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα…».