[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΣΦΑΛΩΣ ΟΣΟΙ έκαναν χθες το απόγευμα, Δευτέρα του Πάσχα, την πορεία
στους δρόμους της Αθήνας και την πετυχημένη διαμαρτυρία τους αλλά και όσοι
διαδηλώνουν σήμερα κατά της επίσκεψης της Αμερικανίδας υπουργού Εξωτερικών
θέλουν να επισημάνουν και να καταγγείλουν τέσσερα ζητήματα.

Πρώτον, ότι δεν μπορεί η ανθρωπότητα να βουτηχτεί σ’ έναν ακόμη βρώμικο
πόλεμο, αυτή τη φορά στο Ιράν.

Δεύτερον, ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί η μπακλαβαδοποίηση των Βαλκανίων που
σκόρπισε πόνο, αίμα και συμφορές στους γειτονικούς μας λαούς.

Τρίτον, ότι δεν μπορεί η Παλαιστίνη και η Κύπρος να μένουν αδικαίωτες χάριν
γεωπολιτικών σχεδίων μιας κάστας ολίγων που κυβερνούν τη «μεγάλη
αυτοκρατορία».

Και τέταρτον, ότι δεν μπορεί το Αιγαίο και τα νησιά μας για άλλη μια φορά να
ενταχθούν σε ψυχροπολεμικούς σχεδιασμούς στην περιοχή των Βαλκανίων, της Μέσης
Ανατολής και χωρών του συνεχώς αποκαλούμενου Τρίτου Κόσμου.

Αλλά το θέμα πλέον δεν αφορά μόνον την ηθική, την ειρήνη και τις πανανθρώπινες
αξίες.

Οι γοργές εξελίξεις στη γειτονιά μας, για τις οποίες γίνεται και η επίσκεψη
της κ. Ράις, αφορούν την ίδια την υπόστασή μας ως έθνους, κράτους, ανεξάρτητου
μέλους του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Αυτός ο επαπειλούμενος και πάλι από την κυβέρνηση των ΗΠΑ πόλεμος και η
ζητούμενη από την Ελλάδα συνέργεια στο νέο κατά της ανθρωπότητας έγκλημα,
βάζουν σε άμεσο κίνδυνο τη στοιχειώδη ύπαρξή μας. Στο παρασκήνιο η κυρίαρχη
ομάδα της Ουάσιγκτον μάς ζητάει ουσιαστικά όχι απλώς να απεμπολήσουμε αρχές,
αλλά να γίνουμε εχθροί με παραδοσιακούς φίλους μας στην περιοχή: με τους λαούς
των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου. Δεν λένε απλώς
«θυσιάστε την ειρήνη για να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία», αλλά «καταργήστε
κάθε εθνική αξιοπρέπεια για την επιβολή της αμερικανικής απόλυτης και
αποκλειστικής κυριαρχίας εις βάρος όλων των κυριαρχικών σας δικαιωμάτων».

Ποιος, λοιπόν, από την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας ­ ακόμη κι αν δεν
συγκινείται για τα δίκαια των λαών ­ θα δεχθεί να συνυπογράψει μια εθνική
καταδίκη; Αλλά και ποιος, εκτός από την ιστορική Αριστερά, θα πάρει την
πρωτοβουλία να πει ένα «όχι στη νέα βαρβαρότητα»;