ΣE ΠPΩTO ENIKO Όλα για τη σούβλα;

Άγιες μέρες, κατανυκτικές… Και τα… παϊδάκια, τα μπουτάκια και τα εντόσθια
από ξεκοιλιασμένα αρνάκια και κατσικάκια, με το αίμα να στάζει από τα
τσιγκέλια και τους χασάπηδες να υπερασπίζονται στη διαπασών τα «αργύριά» τους,
περνούν συνεχώς μπροστά στα μάτια μας από τις οθόνες της τιβούλας μας – ξανά
και ξανά….

Αυτή η δημόσια, βαθιά…. πνευματική συζήτηση προάγει σαφώς το θρησκευτικό
αίσθημά μας, μας γεμίζει δέος για το Θείο Δράμα και μας οδηγεί σε περισυλλογή
για τη Θυσία του Κυρίου για όλους εμάς! Περιμένουμε να δεχθούμε το Φως της
Ανάστασης, όχι για να ζεστάνουμε την ψυχή μας με κατανόηση και επιείκεια, αλλά
για να ορμήσουμε στις ξεροκαμένες πέτσες του αρνιού, που θα ψήνεται ως άλλος
Αθανάσιος Διάκος…

Περί αυτού ο λόγος, στη συζήτηση που παρακολούθησα ως ακούσιος ωτακουστής: «Θα
σουβλίσετε;», η κλασική ερώτηση κυρίας προς τον συνομιλητή της. «Δεν
σουβλίζουμε ποτέ, το θεωρούμε βάρβαρο έθιμο», η απάντηση του σαρανταπεντάρη
μορφωμένου άνδρα με την ευγενική φυσιογνωμία, που άφησε άφωνη τη γυναίκα
απέναντί του. «Θυμάμαι που στην παιδική μου ηλικία πηγαίναμε το Πάσχα σε ένα
κτήμα φίλων μας, οι οποίοι έτρεφαν επί μήνες ένα προβατάκι, για να το
σουβλίσουν. Μια φωτογραφία που είχαμε βγάλει μια φορά τα παιδιά με το αρνάκι
ζωντανό, την έσκισα μετά το Πάσχα…».

Ο σουβλιστός αμνός, βασικό θρησκευτικό σύμβολο της ιουδαϊκής τελετουργίας και
έως πριν από τριάντα χρόνια ρουμελιώτικο μόνο έθιμο, εξαπλώθηκε πια σε όλη την
Ελλάδα. Στρατός ολόκληρος τα αρνάκια και τα κατσικάκια – αθώα θύματα των
«φιλόζωων» Νεοελλήνων – που περιμένουν ανυποψίαστα το άγριο τέλος τους.

Και βέβαια, το απόγευμα της Κυριακής, με τα στομάχια τυμπανισμένα από τoν
οβελία, θα πάμε – με ήσυχη συνείδηση και ικανοποιημένη την αισθητική μας – να
ψάλουμε τον Εσπερινό της Αγάπης!