ΓΗΠEΔOΓPAΦIEΣ

H αθλητική χρονιά που βαδίζει στο τέλος της ανήκει αναμφισβήτητα στο μπάσκετ.
Γιατί, αντίθετα από το ποδόσφαιρο, το ελληνικό μπάσκετ έχτισε πάνω στην
κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Το πρωτάθλημα βελτιώθηκε, παίκτες και
προπονητές δουλεύουν, ο κόσμος ξαναγύρισε και γενικά δεν έχουμε σχεδόν τίποτα
να ζηλέψουμε από την υπόλοιπη Ευρώπη. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, τρεις μαζεμένες
διεθνείς ήττες έκαναν τη βδομάδα που πέρασε να χαρακτηριστεί από αρκετούς
εβδομάδα παθών πριν από την ώρα της. Λίγη ψυχραιμία δεν θα έβλαπτε.

Ας αφήσουμε τον Άρη που ξεπέρασε ήδη τον εαυτό του, φτάνοντας στον τελικό του
δευτέρου στην τάξη Κυπέλλου, τόσο λίγη σχέση (πλην του κόσμου της) έχει η
σημερινή κατά βάση μισθοφορική ομάδα με τη χρυσή της εποχή, αλλά και με το
πρόσωπο του σημερινού ελληνικού μπάσκετ. Πολύ πιο ενδεικτικοί είναι οι
αποκλεισμοί Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού από το πολυαναμενόμενο φάιναλ φορ της
Πράγας. Έχω – όπως όλοι φαντάζομαι – αρκετούς φίλους δικούς μου και του
«Τριφυλλιού», που είχαν βγάλει από τις αρχές του χρόνου εισιτήρια για την
πρωτεύουσα της Τσεχίας. Δεν γνωρίζω, αντίθετα, κανέναν Ολυμπιακό που να είχε,
ώς και την περασμένη Πέμπτη, κοιτάξει έστω τον χάρτη ή το πρόγραμμά του για τη
βδομάδα μετά το Πάσχα. Το γεγονός ότι και οι δύο ομάδες μας, εκκινώντας από
τόσο διαφορετικές αφετηρίες, έφτασαν τελικά το ίδιο κοντά – ένα τρίποντο – από
το διακηρυγμένο ή μυστικό στόχο τους, δεν είναι σύμπτωση και δεν είναι και
δράμα. Είναι απλώς – κάτι που ξεχνούν όσοι ασχολούνται και κρίνουν
αποκλειστικά βάσει αποτελέσματος – αθλητισμός.

Όσο και αν οι δύο ελληνικές ομάδες έχασαν στις λεπτομέρειες, στην
πραγματικότητα σφράγισαν την τύχη τους αρκετά πριν από την τελευταία πράξη. Ο
Παναθηναϊκός, με τον αέρα της καλύτερης επίδοσης και του απόλυτου φαβορί μετά
τον καταιγιστικό πρώτο του γύρο, κόντεψε να πάθει σοκ χάνοντας τα τρία πρώτα
παιχνίδια του δευτέρου, για να σωθεί τελικά – και να βρει και πορτοφόλι –
πέφτοντας από την Ακρόπολη: όχι μόνο προκρίθηκε, αλλά προκρίθηκε και πρώτος,
όχι γιατί έπαιξε ιδιαίτερα καλά (η πιο μεγάλη του νίκη ήταν με μια
κουτσουρεμένη Εφές στην Πόλη), αλλά γιατί όλοι του οι αντίπαλοι φρόντισαν να
αλληλοεξουδετερωθούν. Αυτό το φλερτ με την καταστροφή, αντί να κάνει
Ομπράντοβιτς, παίκτες και φιλάθλους σοφότερους, τους έκανε απλώς σίγουρους ότι
τίποτα πια δεν μπορούσε να τους σταματήσει. Και επειδή το μπάσκετ είναι το πιο
ψυχολογικό άθλημα, η σιγουριά τους τιμωρήθηκε – και μάλιστα, για να κλείσει ο
κύκλος της ειρωνείας, από τουρκικό κυρίως χέρι (τον Ερντογάν της Ταού).

Τον Ολυμπιακό, αντίθετα, πρόδωσε η υπερβολική ταπεινοφροσύνη του. Από τη
στιγμή που έχασε το πλεονέκτημα έδρας και βρήκε μπροστά του τη Μακάμπι (έστω
και στη φετινή λιγότερο ισχυρή εκδοχή της) η πρόκριση φάνηκε βουνό. Κι ας
είναι η πειραϊκή ομάδα η ανερχόμενη δύναμη και η πιο ανεβασμένη ομάδα στο
τουρνουά. Περιμένοντας όμως την «κατάλληλη» στιγμή, κινδυνεύει να την πάθει
από έναν άλλο νόμο του αθλητισμού: δεν υπάρχει ποτέ πιο κατάλληλη στιγμή από
το τώρα. Πάντως, το τώρα του ελληνικού μπάσκετ αυτές οι μικροπεριπέτειες δεν
μοιάζουν να είναι ικανές να το αλλάξουν. Δεν ισχύει το ίδιο βέβαια για την
ωραία Πράγα.