ΓIANNHΣ KΟTTHΣ «Έχουμε ανάγκη ν’ ακουμπήσουμε σε μια μυρωδιά»

Όλη η μεσογειακή εξοχή έχει μετακομίσει στους τοίχους της γκαλερί «Ζουμπουλάκη», όπου πετύχαμε τον Γιάννη Κόττη μ’ ένα πινέλο στο χέρι να διορθώνει το γρασίδι που βόσκει αμέριμνο ένα γκρι γαϊδουράκι

«Χρησιμοποιώ την τέχνη σαν άρωμα. Ξέρω πώς πρέπει να γίνει και προσπαθώ να
ελέγχω όλη τη συγκίνηση. Δεν μπορώ να κάνω έναν πίνακα χωρίς συναίσθημα κι έχω
μια τάση να τα δείξω όλα», λέει ο ζωγράφος Γιάννης Κόττης, με αφορμή την
έκθεσή του στην γκαλερί «Ζουμπουλάκη», στην οποία επικρατεί μια αιώνια άνοιξη.

Ένα κοπάδι λευκά προβατάκια βόσκει αμέριμνα στο πιο δροσερό πράσινο λιβάδι.
Στον διπλανό πίνακα τα μαύρα κατσίκια μασουλάνε αμέριμνα. Πιο κάτω τα
λουλούδια του αγρού ανθίζουν, τα δέντρα είναι ντυμένα με την καινούργια
πράσινη φορεσιά τους, ένα ποδήλατο παρατημένο, το τρένο περνά μακριά κι ένα
τεράστιο ναυτάκι ξαπλώνει νωχελικά και ρεμβάζει τυλιγμένο σ’ ένα σύννεφο από
ροζ τριαντάφυλλα.

«Είμαι εργασιομανής» παραδέχεται ο Κόττης, ένας από τους ελάχιστους Έλληνες
ζωγράφους που ζουν και εκθέτουν, με αρκετή απήχηση, στο Παρίσι. Στην Αθήνα, οι
πίνακές του, με τον χαρακτηριστικό αυθορμητισμό που θυμίζει ναΐφ ζωγραφική,
γίνονται ανάρπαστοι. Γιατί;

«Ίσως είναι η ατμόσφαιρα που βγάζουν αυτά τα τοπία, αυτό που αποπνέουν είναι
κάτι που όλοι έχουμε βιώσει κι έχουμε ανάγκη», απαντά ο Γιάννης Κόττης. «Ένας
κόσμος που έχει σχεδόν χαθεί. Σήμερα τα παιδιά ξέρουν περισσότερο τις μάρκες
των αυτοκινήτων παρά τα ζώα. Ο κόσμος πιέζεται να κάνει γρήγορα, αμβλώνει τη
φύση και απομακρύνεται σιγά σιγά, την καταστρέφει και μετά έχει ανάγκη να
φέρει μπροστά του αυτήν την αίσθηση που έχει χαθεί. N’ ακουμπήσει σε μια
μυρωδιά».

Τι μάθατε μεγαλώνοντας;

Έμαθα ότι αυτό το πράγμα που περίμενα δεν ήρθε. Αυτό που έμαθα δεν έχει σχέση
με την οικολογία. Ξέρω καλύτερα τη δουλειά μου, κάνω τα πράγματα που θέλω πιο
εύκολα, κι αυτό μ’ ευχαριστεί. Σε κάποια στιγμή της ζωής μου κατάλαβα ότι αυτό
που κάνουμε καλύτερα είναι αυτό που έχουμε βιώσει. Με τον χρόνο, με την τριβή,
γινόμαστε καλύτεροι, βελτιωνόμαστε ποιοτικά. Πρέπει να προστατεύουμε τα
πράγματα που είναι καλά.

Δεν είναι κουραστικό να κάνεις το ίδιο πολλές φορές;

Ο άνθρωπος ζει με τον ίδιο τρόπο. Δεν σταματά να τρέφεται με το ίδιο ψωμί, το
ίδιο κρασί. Προσπαθεί να το βελτιώσει ποιοτικά, και ασφαλώς με την τεχνολογία
το καταφέρνει.

Δεν σας ενδιαφέρει να κάνετε μια καινούργια πρόταση στην τέχνη σας;

Όλα είναι πεπερασμένα. Κάθε καινούργια πρόταση ξεπερνά μια άλλη καινούργια
πρόταση και η επιδίωξη του καινούργιου στην τέχνη κινδυνεύει να καταργήσει την
ουσιαστική τέχνη, που είναι μια αίσθηση, μια ατμόσφαιρα, το άρωμα των
πραγμάτων. Αισθάνομαι υποχρεωμένος ν’ αμυνθώ γι’ αυτό. Ο Τσέχωφ έχει ανάγκη
από υποστήριξη. Δεν με νοιάζει που είναι παλιός. Όταν βλέπω τους καλλιτέχνες
που μπαίνουν σε χώρους που έχουν να κάνουν με τη δημιουργία στη φιλοσοφία και
την επιστήμη, αισθάνομαι σαν ψάρι έξω από τα νερά του. Σέβομαι βεβαίως τη
δουλειά τους, αλλά δεν μπορώ να κάνω τη δουλειά του φιλόσοφου. Δεν καταλαβαίνω
αυτή τη μανία των καλλιτεχνών να κάνουν το καινούργιο.

«Δεν θέλω άγρια ζωγραφική»

«H ζωγραφική δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα, αν θέλουμε να γίνεται σωστά»,
λέει ο Γιάννης Κόττης. «Θέλω η ζωγραφική να μην είναι άγρια, να μη σε
τρομάζει. Θέλω αυτό που έλεγε ο Μπονάρ για τη ζωγραφική. Να ‘ρθει σαν
πεταλούδα και να καθήσει στον ώμο του ανθρώπου. Δουλεύω σκληρά χτίζοντας τα
έργα μου. Χτίζω κατευθείαν με το χρώμα και άλλα υλικά, πάνω στο τελάρο χωρίς
σχέδιο. Έτσι αισθάνομαι ευτυχής. Είναι κουραστικό ν’ αλλάζεις κάθε μέρα.
Πρόοδος είναι ν’ αλλάζεις σιγά σιγά, ομοιοπαθητικά προς το καλύτερο. Πρέπει να
προστατεύουμε τη ζωή. Μου φτάνει που μπορώ και ζω και μεγαλώνω τα παιδιά μου
κάνοντας μια τίμια ζωγραφική».

INFO

Στην γκαλερί «Ζουμπουλάκη» (Πλ. Κολωνακίου 20, τηλ. 210-3608.278) έως 6 Μαΐου.