ΣEP MΠΟMΠ ΓKEΛNTΟΦ «Kάνω πολιτική, όχι φιλανθρωπία»

«Ποιος θα νοιαζόταν αν η «Μητέρα Τερέζα» έβγαζε νέο δίσκο;». Ο Μπομπ Γκέλντοφ αυτοσαρκάζεται και δεν κρύβει πως, ναι, θα του άρεσε ο κόσμος να έδινε και λίγο περισσότερη προσοχή στη μουσική του

«Δεν πρόκειται για φιλανθρωπία, αλλά για πολιτική» ξεκαθαρίζει από την αρχή ο
σερ Μπομπ Γκέλντοφ σχετικά με την πορεία του Band Aid από τα μέσα της
δεκαετίας του ’80 μέχρι το 2006. Από τότε που οργάνωνε την πιο μεγάλη συναυλία
στην ιστορία της μουσικής σαν «απάντηση στα συμπτώματα της φτώχειας στην
Αφρική ώς σήμερα με τις συνεχείς πιέσεις στις κυβερνήσεις των δυνατών».
Πολιτική λοιπόν, όχι φιλανθρωπία.

Κατά συνέπεια: μουσικός, «Μητέρα Τερέζα» ή πολιτικός; Ο σερ Μπομπ παίρνει τις
αποστάσεις του. «Terrible Job» (φρικτή δουλειά), λέει για την πολιτική. «Δεν
θέλω αυτή τη δύναμη, thank you very much. Δεν ενδιαφέρομαι, είναι αγχωτικό
πράγμα». Ίσως όμως ο σερ Μπομπ να είναι ένα νέο είδος πολιτικού. Ικανού να
χειριστεί αξιοθαύμαστα την τέχνη της επικοινωνίας και της προβολής, μοντέλο
κομμένο και ραμμένο στη νέα πραγματικότητα.

Από τους πιο διάσημους ανθρώπους του πλανήτη και για πολλούς ενοχλητικός όταν
με το ιρλανδέζικο πείσμα του διαμαρτύρεται και διεκδικεί. Επιμένει και ύστερα
από λίγο επιμένει πάλι: «Έχω σχέσεις με ανθρώπους από τον χώρο της πολιτικής
γιατί προσπαθώ να τους πείσω να διαφοροποιήσουν τις προτεραιότητές τους.
Μερικές φορές πετυχαίνει, μερικές όχι».

Ο Γκέλντοφ βρέθηκε στην Αθήνα χτες, καλεσμένος από τους Γιατρούς του Κόσμου
(την ελληνική αντιπροσωπεία), που τον τίμησαν για την προσφορά του και πέταξε
αστραπή για το Ντουμπάι, όπου απόψε δίνει συναυλία. Είναι κάτι που δεν θέλει ο
κόσμος να το ξεχνάει. Πως πρώτα είναι μουσικός. Στο κάτω κάτω, όμως, όλα
πολιτική δεν είναι;

Ντυμένος στα γκρι, σαν άνθρωπος με καθήκον ή αποστολή, ψηλόλιγνος και άνετος
μέσα στα 54 του χρόνια, ύστερα από πολλές προσωπικές και επαγγελματικές
φουρτούνες, ο σερ Μπομπ έχει κάπως τακτοποιήσει τα πράγματα μέσα του,
«Πολιτική για το μυαλό μου, μπίζνες για το στομάχι μου, μουσική για την καρδιά
μου», λέει.

«Πάντως, αν κοιτάξεις», εκμυστηρεύεται, «θα δεις παντού σημειώσεις για
τραγούδια». Πολιτικό τραγούδι – σημειωτέον – δεν έγραψε ποτέ. Εκτός, είπαμε,
και αν όλα είναι πολιτική. Έγραψε το περιβόητο εκείνο «Δεν μ’ αρέσουν οι
Δευτέρες» (Ι Don’t Like Mondays), τα Rat Trap και Looking After No1, ενώ
τελευταία επανακυκλοφόρησαν με μια δόση νοσταλγίας τα άλμπουμ των Boomtown
Rats, με τους οποίους ο Ιρλανδός έγινε για πρώτη φορά γνωστός έξω από την
οικογένειά του.

Έχω απέναντί μου το φετινό Νόμπελ Ειρήνης;

«Ποιος ξέρει! Είναι η πέμπτη φορά που είμαι υποψήφιος. Μπορεί… Θα είναι
βέβαια τιμή μου, αλλά την επομένη θα είναι πάλι τα πράγματα ίδια, πάλι πίσω
δουλειά». Υποψήφιος φέτος είναι και ο Μπόνο. Ιρλανδικές κόντρες με άλλα λόγια.

Τον «άγιο» – είναι αλήθεια – δεν τον βλέπουν όλοι στο πρόσωπο του Γκέλντοφ. Οι
σκληρές κριτικές πέφτουν «βροχή» και από πολλούς συναδέλφους του, όπως ο Κιθ
Ρίτσαρντς για παράδειγμα ή ο Πολ Γουέλερ. Και λένε από το ότι οργάνωσε όλη
εκείνη τη μαμούθ συναυλία για την Αφρική χωρίς Αφρικανούς καλλιτέχνες έως το
ότι κάνει όλα αυτά για την προσωπική προβολή του.

Του το αναφέρω. «Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να δει τα νούμερα. Μπορεί να πάει
στο Ίντερνετ και να διαβάσει αναλυτικά. Από την άλλη, δεν ασχολούμαι με τα
χρήματα, αλλά με την πολιτική. Παρουσιάζεις το πολιτικό θέμα και πετυχαίνεις
τη δέσμευση των ισχυρών του κόσμου. Μετά, μιλάει η πραγματικότητα».

Από αυτή αντλεί ο σερ Μπομπ την αισιοδοξία του; «Στη δεκαετία του ’80, 30
εκατομμύρια παιδιά πέθαιναν στην Αφρική από πείνα. Μαζέψαμε τότε χρήματα για
να σταματήσουμε τον θάνατο όσων περισσότερων ανθρώπων γινόταν. Χάρη στη φύση
του Live Aid πετύχαμε να ασκήσουμε πίεση σε πολιτικό επίπεδο. Γιατί πολύ απλά
δεν αρκεί να αντιμετωπίσεις τα συμπτώματα, χρειάζεται να ασχοληθείς με δομές
πολιτικής και οικονομικής φύσεως». Εν ολίγοις ο σερ Μπομπ είναι περήφανος που
«το Live Aid αφορούσε 3,4 δισεκατομμύρια ανθρώπους σε 10 συναυλίες με 1.000
καλλιτέχνες μέσα σε μία μέρα… Στο Live 8 δεν ζήτησα χρήματα, αλλά ζήτησα από
τα ισχυρά οικονομικά κράτη να διπλασιάσουν τη βοήθεια στην Αφρική ώς το 2010
και να παραγράψουν το χρέος… Καταφέραμε να σώσουμε 290 εκατομμύρια ανθρώπους
από αργό θάνατο. Το Live Aid συγκέντρωσε 200 εκατομμύρια δολάρια. Το Live 8,
25 δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο».

Καθημερινή πίεση

Πιστεύει πως «πίεση πρέπει να ασκείται κάθε μέρα στις κυβερνήσεις των πλουσίων
κρατών, ώστε να δίνουν την προσοχή που πρέπει στο μεγάλο πολιτικό πρόβλημα που
είναι η συνεχής οικονομική παρακμή της Αφρικής». Χρησιμοποιεί σκληρές εικόνες
για να περιγράψει την κατάσταση – «Give your fuckin’ money» έλεγε μπροστά στις
κάμερες τότε.

«Νιώθω υπερήφανος που βραβεύομαι από τους Γιατρούς του Κόσμου. Που βραβεύομαι
από οργανώσεις που προστατεύουν τον άνθρωπο», είπε ο Μπομπ Γκέλντοφ καθώς
παραλάμβανε την τιμητική πλακέτα από την ελληνική αντιπροσωπεία των Γιατρών
του Κόσμου, από τα χέρια της προέδρου Ελευθερίας Παρθενοπούλου. Ως Ανεξάρτητη
Μη Κυβερνητική Ιατρική Οργάνωση Αρωγής οι Γιατροί συμπληρώνουν 15 χρόνια
δραστηριότητας στην Ελλάδα και με αυτή την αφορμή οργάνωσαν χτες μουσικό
δείπνο – που το αφιέρωσαν στα «παιδιά του Τσουνάμι ένα χρόνο μετά».

«Θα ήθελα να παίξω στην Ελλάδα»

Ζει στο Λονδίνο και αφιερώνει τον ελεύθερο χρόνο του στο διάβασμα και στις
τέσσερις κόρες του. «Τρελαίνομαι όταν δεν έχω τίποτε να κάνω», λέει. Και
δηλώνει: «Ναι, θα ήθελα πολύ να έρθω να παίξω στην Ελλάδα. Θα ενδιαφερόταν
άραγε ο κόσμος;».

«Μιλάω για μουσική και θέλουν ν’ ακούσουν για την Αφρική»

«H Ελλάδα δίνει 5 εκατομμύρια δολάρια στην Αφρική, που είναι τίποτε. Μπορεί να υπάρχουν οικονομικά προβλήματα και να μην είναι εύκολο… αλλά θα περιμένουμε να κάνουν κάτι οι κυβερνήσεις;» αναρωτιέται – ενημερωμένος και για τα δικά μας – ο Μπομπ Γκέλντοφ

Αναρωτιέμαι τελικά αν ο «πολιτικός» έχει πνίξει τον «καλλιτέχνη». Ο
καλλιτέχνης – ο τραγουδιστής των Boomtown Rats που συνέχισε σόλο καριέρα –
βγαίνει μπροστά: «Όλα αυτά έχουν επηρεάσει πολύ κόσμο. Ποιος νοιάζεται δηλαδή,
αν η «Μητέρα Τερέζα» βγάζει νέο δίσκο; Όμως πόσοι στ’ αλήθεια ασχολούνται με
τη μουσική; Πιο πολλοί είναι εκείνοι που ασχολούνται με το ψάρεμα ή κάποιο
άλλο σπορ… Οι Beatles, για παράδειγμα, που ήταν ένα φαινόμενο, στην αρχή ο
κόσμος άκουγε τα τραγούδια τους, αλλά μετά αυτό για το οποίο όλοι μιλούσαν
ήταν το κούρεμά τους και η προφορά της εργατικής τάξης που είχαν όταν
τραγουδούσαν. Στην περίπτωσή μου, αρχίζω να μιλάω για μουσική και τραγούδια,
αλλά ύστερα από λίγο όλοι θέλουν να ακούσoυν κάτι για την Αφρική». Είναι το
σημείο όπου, ακόμη μια φορά, με διαβεβαιώνει πως δεν τον ενδιαφέρει να
ασχοληθεί με την πολιτική.

Τις προάλλες στο Λονδίνο πέτυχε σε ένα ταξί Γάλλο οδηγό. «Ήταν από την
Τουλούζη και γιατρός. Τον ρώτησα πώς βρέθηκε και οδηγεί ταξί στην Αγγλία και
μου είπε ότι κερδίζει περισσότερα χρήματα έτσι. Του είπα τότε γιατί δεν
γίνεται γιατρός στην Αγγλία… (σκέφτεται λίγο) αλλά βλέπετε, είναι αυτό που
λέω, πως ο κόσμος, η οικονομία, όλα αλλάζουν, χρειαζόμαστε μια γενική
αναδιοργάνωση, μια δημοκρατική αναδόμηση». Και η στροφή στην πολιτική (κάνω
λάθος μήπως;) αφήνει τον καλλιτέχνη κάμποσα χιλιόμετρα πίσω.