Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Τρίτη βράδυ. Λεωφόρος Κηφισίας, η ώρα δέκα το βράδυ. Περιμένω στη στάση του
λεωφορείου το 550, φθάνει, ανεβαίνω, βρίσκω ελεύθερο κάθισμα, κάθομαι. Ρίχνω
μια ματιά στους επιβάτες: μετανάστες από όλα τα μέρη, λευκοί, μαύροι,
κίτρινοι… Εκείνη την ώρα γυρίζουν από τις δουλειές τους. Μερικοί κοιμούνται,
άλλοι συζητούν, άλλοι σιωπούν, άλλοι παίζουν με το κινητό τους. Ξαφνικά το
λεωφορείο σταματά απότομα και όσοι δεν κάθονται λικνίζονται μπρος-πίσω,
δεξιά-αριστερά. Ένας από τους επιβάτες βρίζει άσχημα τον οδηγό. Εκείνος
αντιδρά και ζητά να κατέβει κάτω ο υβριστής. Ο επιβάτης επιμένει, βγάζει το
κινητό του, τηλεφωνεί στην αστυνομία. Το λεωφορείο εξεγείρεται: «Άφησε την
αστυνομία, θέλουμε να πάμε σπίτι μας κύριε». «Το θέλουμε να πάμε σπίτι μας
κύριε» προφέρεται σε όλες τις εκδοχές. Με αλβανική, αιγυπτιακή, φιλιππινέζικη
μπαγκλαντεσιανή, αιθιοπική, ρώσικη, κολομβιανή προφορά… Εκείνη την στιγμή
συνειδητοποιώ την παγκοσμιοποιημένη εκδοχή της ελληνικής… Το συνειδητοποιεί
και ο επιβάτης και ξεσπά: «Δεν υπάρχει κάποιος Έλληνας σε αυτό το λεωφορείο,
ρε γαμώτο;». Κανείς δεν ανταποκρίνεται και εκείνος κατεβαίνει οργισμένος. Ο
οδηγός ρίχνει ένα βλέμμα ευγνωμοσύνης στους υπόλοιπους επιβάτες, οι μετανάστες
γυρίζουν στην προηγούμενη στάση τους: μερικοί κοιμούνται, άλλοι συζητούν,
άλλοι σιωπούν, άλλοι παίζουν με το κινητό τους…

Πέμπτη βράδυ: Πλατεία Κύπρου, Καλλιθέα. Ηλικιωμένες γυναίκες από την Αλβανία
συζητούν στα αλβανικά.

– Θα δώσουν κι εμάς άδεια παραμονής… Αλλά πρέπει να έχουμε 8.000 ευρώ στην
τράπεζα. – Μας κοροϊδεύουν, δηλαδή.

– Τι άδεια μαρή, εμάς τώρα άδεια μόνο για τον άλλο κόσμο θα μας δώσουν… –
Έχω πει στον γιο μου να με θάψει απάνω, εκεί στα χώματά μου…

– Το είδατε το «Φέιμ στόρι» χτες; Πήρα το κινητό της νύφης και ψήφισα για τον
Διονύση. – Δεν μας γουστάρουν εμάς τους Αλβανούς που μιλάμε ελληνικά καλύτερα
από τούτους εδώ. Τρελαίνονται για εκείνη την Αμερικάνα που μιλά ελληνικά
χειρότερα και από τον γέρο μου…

Σάββατο. Απόσπασμα από το ημερολόγιο ενός Σουδανού μετανάστη, ονόματι Μοΐζ, σε
αναζήτηση ενός σπιτιού για νοικίασμα:

«08/01/2006

210 36… – Παρακαλώ; – Καλησπέρα. Τηλεφωνώ για την αγγελία στην εφημερίδα. –
Ναι; – Πού βρίσκεται ακριβώς; – Στην οδό Λεβέντη… από πού είστε; – Από το
Σουδάν. – Γιατί το θέλετε το σπίτι; – Για να μείνω το θέλω… – Εγώ δεν έχω
πρόβλημα, δεν είμαι ρατσίστρια, αλλά στην πολυκατοικία δεν γουστάρουν
ξένους…

29/01/2006

210 51… – Εμπρός; – Καλημέρα σας.

– Καλημέρα. – Σας παίρνω για το διαμέρισμα. – Ξένος είσαι; – Ναι. Του – του –
τουτ…

24/02/2006

210 92… – Λέγετε. – Γεια σας, τηλεφωνώ για την αγγελία. – Ναι… Ένα
δωμάτιο, τουαλέτα και μικρή κουζίνα. Είναι 30 τ.μ., υπόγειο, χωρίς παράθυρο,
αλλά έχει απορροφητήρα, είναι φρεσκοβαμμένο και ανακαινισμένο. – Πόσο το
δίνετε; – 300 ευρώ. – Τι πρέπει να κάνω για να το κλείσω; – Ξένος είσαι;

– Ναι. – Αλβανός; – Όχι από το Σουδάν. – Όχι όχι, είναι της γυναίκας μου το
διαμέρισμα και δεν θέλει ξένους. Πιιιιιτ…

04/03/2006

210 95… – Ναι; – Χαίρετε, σας παίρνω για το διαμέρισμα. – Είναι πολύ καλό
κύριέ μου, σε άριστη κατάσταση, στον τέταρτο όροφο, 40 τετραγωνικά,
ανακαινισμένο, φρεσκοβαμμένο, ελάτε να το δείτε, πραγματικά αξίζει τον κόπο. –
Πόσο είναι το ενοίκιο; – Έλληνας είστε; – Όχι μετανάστης. – Αλβανός; – Όχι,
από το Σουδάν. – Πάλι καλά… Έχετε χαρτιά και ΑΦΜ; – Τα χαρτιά τα φτιάχνω,
ΑΦΜ έχω… – Όχι, όχι δεν δίνω τέτοιο διαμέρισμα σε ξένο. Αν θες, έχω μια
ημιυπόγεια γκαρσονιέρα.

Είναι η ημιυπόγεια γκαρσονιέρα όπου μένω σήμερα…».

LINK: * www.gkapllani.com