KATEPINA KAPAΓIANNH Έσβησε το πρώτο Xνούδι

Ο τελευταίος της ρόλος της Κατερίνας Καραγιάννη ήταν στο έργο του Άλμπι «Ευαίσθητη ισορροπία» στη θεατρική σκηνή «Αθηναΐς»

Το ελληνικό θέατρο έχασε μια από τις καλές ηθοποιούς του, μια αγωνίστρια αλλά
και έναν άνθρωπο βαθιά ευγενικό, διακριτικό, σεμνό, επιλεκτικό, που πόνεσε και
ταλαιπωρήθηκε στη ζωή του για τις επιλογές του – έναν άνθρωπο με Ήθος: η
Κατερίνα Καραγιάννη έφυγε τα ξημερώματα του Σαββάτου ταλαιπωρημένη από τον
καρκίνο στα εξήντα τέσσερα χρόνια της.

Πειραιώτισσα, από τα παιδιά της χρυσής εποχής του «Θεάτρου Τέχνης», αποφοίτησε
από τη δραματική σχολή του το 1964 και ο Κάρολος Κουν την έβγαλε αμέσως στη
σκηνή, στο «Πανηγύρι» του Δημήτρη Κεχαΐδη που χάθηκε πριν από λίγους μήνες –
ήταν η πρώτη που έπαιξε το συγκινητικό Χνούδι του κι ακόμα μιλούνε για τον
ρόλο της αυτό. Έμεινε στο «Θέατρο Τέχνης» μέχρι το 1969: «Αγγέλα», «Ο
Μπίντερμαν και οι εμπρηστές», «H διανυκτέρευση», «Έξι πρόσωπα ζητούν
συγγραφέα», «H δολοφονία του Μαρά», «Με το ίδιο μέτρο», «Όρνιθες», «Πέρσες»,
«Βάτραχοι», «Οιδίπους τύραννος», «Λυσιστράτη».

Στη συνέχεια έφυγε στην Κύπρο όπου εργάστηκε, μαζί με μια ολόκληρη φουρνιά
μαθητών του Κουν, ως ιδρυτικό ή βασικό στέλεχος στο Θέατρο του P.I.K., στην
Πειραματική Σκηνή Λευκωσίας και στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου: «Ευρυδίκη»,
«Φοιτητές», «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια», «Καληνύχτα Μαργαρίτα».

Το 1975 επιστρέφει με τον τότε σύντροφό της στη ζωή Τάκη Βουτέρη και ιδρύουν
το «Θέατρο του Πειραιά» – ακόμα τη θυμάμαι στην εναρκτήρια παράστασή τους με
το έργο «H σημαία εντός».

Θα συνεργαστεί έκτοτε με τα Ημικρατικά Θέατρα Κρήτης και Πελοποννήσου, το
Θίασο «Καθρέφτης» («Παλιοί καιροί»), τον Μίνω Βολανάκη («Αντιγόνη»), τους
«Δεσμούς» της Ασπασίας Παπαθανασίου («Νίκη», «Βυσσινόκηπος», «Μήδεια»), το
«Αμφι – Θέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου («Το σακάκι που βελάζει», «Οι μάχες του
Κοξίνγκα», «Φορτουνάτος», «Νέαιρα», «Ειρήνη», «Επιτρέποντες», «Όπως σας
αρέσει»…), τα ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, Πάτρας και Κομοτηνής, την Κατερίνα Μαραγκού
(«Νόρα»), το «Απλό Θέατρο» («Ρόσμερσχολμ»), το «Θέατρο του Νότου» («Φαίδρα»,
«H ώρα του λύγκα», «Έγκλημα και τιμωρία»), το «Art Club» («Ο γάμος του
Φίγκαρο»), το Εθνικό Θέατρο («Καμίνο ρεάλ»)…

Το 2000 επανήλθε στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης για να παίξει στο έργο του
Κολτές «Δυτική αποβάθρα». Ο τελευταίος της ρόλος έμελλε να είναι στο έργο του
Άλμπι «Ευαίσθητη ισορροπία» με τη Ζωή Λάσκαρη.

Έκανε επίσης κινηματογράφο και τηλεόραση. Συνεργάστηκε κυρίως με τον Διονύση
Γρηγοράτο σε πολλές τηλεταινίες και στις ταινίες «Παράσταση για ένα ρόλο»,
«Φάκελος Πολκ στον αέρα»… αλλά έπαιξε και σε ταινίες άλλων σκηνοθετών
(«Άδης», «Χώμα και νερό», «Κλέφτης ή Πραγματικότητα», «Ούλοι εμείς
εφέντη»…). Στην τηλεόραση ο τελευταίος ρόλος της ήταν στη σειρά της NET
«Έρωτας όπως έρημος».