Ήταν περισσότεροι από ποτέ

Ήταν περισσότεροι από κάθε άλλη φορά. Περισσότεροι από τρία εκατομμύρια
Γάλλοι, νέοι στην πλειονότητά τους. Με τις χθεσινές τους διαδηλώσεις, ήθελαν
να καταφέρουν «το τελειωτικό χτύπημα» στο Συμβόλαιο Πρώτης Πρόσληψης. Ίσως και
να το έχουν ήδη καταφέρει…

Περισσότεροι από 3 εκατ. άνθρωποι, περισσότεροι δηλαδή από κάθε άλλη φορά, διαδήλωσαν χθες σύμφωνα με τους διοργανωτές στη Γαλλία εναντίον του Συμβολαίου Πρώτης Πρόσληψης

Πληροφορίες θέλουν τον Γάλλο υπουργό Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος και
έχει αναλάβει την ευθύνη των διαπραγματεύσεων «με τους κοινωνικούς εταίρους»,
να διαμηνύει προς πάσαν κατεύθυνση πως ο αμφιλεγόμενος νόμος – που επικυρώθηκε
την Παρασκευή από τον Γάλλο πρόεδρο για να «παγώσει» αμέσως μετά εν όψει
«βελτιώσεων» – πρόκειται να αποσυρθεί.

Από την πλευρά του, και σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διασκεδάσει την εντύπωση
πως ο Σαρκοζί είναι πλέον «πρωθυπουργός στη θέση του πρωθυπουργού» ντε Βιλπέν,
ο Ζακ Σιράκ διαμηνύει πως η κυβέρνηση δεν προσανατολίζεται στη λύση της
απόσυρσης, αλλά της τροποποίησης – μείωση της δοκιμαστικής περιόδου για τους
νεοπροσλαμβανόμενους κάτω των 26 ετών από τα δύο στο ένα έτος και υποχρεωτική
γνωστοποίηση του λόγου σε περίπτωση απόλυσης. «H κυβέρνηση δεν πρόκειται να
εγκαταλείψει τον αγώνα», δήλωσε χθες στη γαλλική Εθνοσυνέλευση ο Ντομινίκ ντε
Βιλπέν. «Εις μνήμην ενός εικονικού πρωθυπουργού», ήρθε η «πληρωμένη»
απάντηση μέσω του πανό κάποιου διαδηλωτή στο Παρίσι…

Σε διάλογο

Εν μέσω των χθεσινών μαζικών κινητοποιήσεων, ο επικεφαλής του κυβερνώντος UMP
στην Εθνοσυνέλευση, Μπερνάρ Ακογιέ, κάλεσε τα συνδικάτα και τις φοιτητικές
οργανώσεις σε διάλογο, από σήμερα κιόλας, «χωρίς κανένα όριο ή ταμπού». Οι
ηγέτες των πέντε μεγαλύτερων συνδικάτων ανταποκρίθηκαν θετικά· ξεκαθάρισαν
ωστόσο ότι εμμένουν στην απόσυρση του νόμου. «Αντίσταση, άλλη μια φορά!»,
βροντοφώναζαν την ίδια ώρα εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές στο κέντρο του
Παρισιού, με τα τύμπανα να δίνουν τον ρυθμό. Περισσότερες από 200 διαδηλώσεις
διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκαν χθες σε ολόκληρη τη Γαλλία, για πέμπτη φορά
μέσα στους τελευταίους δύο μήνες.

H συμμετοχή των εργαζομένων στη γενική απεργία που είχε προκηρυχθεί ήταν κατά
γενική ομολογία μικρότερη σε σχέση με το «προηγούμενο» της 28ης Μαρτίου. Ο
αριθμός των διαδηλωτών, ωστόσο, ήταν σύμφωνα με τους διοργανωτές μεγαλύτερος,
ξεπερνώντας τα τρία εκατομμύρια και ενισχύοντας έτσι ακόμα περισσότερο τη
διαπραγματευτική τους δύναμη. Τα επεισόδια δεν έλειψαν, ούτε από τη Λίλη ούτε
από το Παρίσι. Το κλίμα πάντως ήταν σε γενικές γραμμές εορταστικό και η
Αστυνομία, αν και πανταχού παρούσα, κρατούσε χαμηλούς τόνους.

ΜΠΡΙΝΟ ΖΙΛΙΑΡ: Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΠΟΥ XTIZEI… KAPIEPA

«Μου τηλεφώνησε ο Σαρκοζί»

ΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ για τον «Μάρτη του 2006» ό,τι ήταν ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ
για τον Μάη του ’68… Είναι μόλις 24 ετών, ένας απλός τελειόφοιτος Νομικής
από τη Λυών, κι όμως δέχεται τηλεφωνήματα από τον ισχυρό Νικολά Σαρκοζί… Δεν
είναι λοιπόν απορίας άξιον που κάποιοι χαρακτηρίζουν τον Μπρινό Ζιλιάρ, τον
πρόεδρο της Εθνικής Ένωσης Γάλλων Φοιτητών (UNEF), «κλειδοκράτορα» της εξόδου
από την κρίση που έχει πυροδοτήσει το Συμβόλαιο Πρώτης Πρόσληψης (CPE) – ή
ακόμα, καθ’ υπερβολήν, «τον άνθρωπο που κρατά στα χέρια του το μέλλον της
Γαλλίας» («Independent»).

«Μου τηλεφώνησε ο Σαρκοζί για να μου πει ότι επικεφαλής των διαπραγματεύσεων
θα είναι πλέον ο ίδιος… και ότι έχει αποφασιστεί η αναστολή του CPE»,
υποστήριξε ο Ζιλιάρ την Κυριακή. Την επομένη, δήλωνε «ανοιχτός σε κάθε διάλογο
με την προϋπόθεση ότι το CPE θα ακυρωθεί». Χθες όμως, συμμετέχοντας στις
κινητοποιήσεις, έσπευσε να προειδοποιήσει τους συντρόφους του στον «αγώνα» πως
η γαλλική κυβέρνηση προσπαθεί ενδεχομένως, τείνοντας χέρι… συμφιλίωσης, «να
μας παραπλανήσει».

Γιος σοσιαλιστή δημάρχου, ο Ζιλιάρ δεν κρύβει τη συμπάθειά του προς τους
Σοσιαλιστές. Κάποιοι τον κατηγορούν ότι δεν είναι παρά ένας αχυράνθρωπος της
αριστερής πτέρυγας του κόμματος. Άλλοι λένε πως χρησιμοποιεί την ίδια «ξύλινη
γλώσσα» με τους πολιτικούς που καταγγέλλει. Στην πραγματικότητα, οι διαφορές
ανάμεσα στον Κον-Μπεντίτ και τον Ζιλιάρ συνοψίζουν και τις διαφορές ανάμεσα
στον Μάη του ’68 και τον «Μάρτη του ’06». Ο Κον-Μπεντίτ ήταν ένα κλασικό
αουτσάιντερ, ένας κακοντυμένος νεαρός με κόκκινα, μακριά μαλλιά που
ονειρευόταν να αλλάξει τα πάντα. Ο Ζιλιάρ ντύνεται κομψά, μιλά πάντα σοβαρά
και χτίζει ήδη προσεχτικά μια λαμπρή πολιτική καριέρα.