ANAΛΩΣIMA Πεζοδρόμιο στη Συγγρού

Κατεβαίνω από το λεωφορείο μία στάση νωρίτερα από τη σωστή, στη Συγγρού. Δεν
πήγαινα μακριά, έβλεπα το κτίριο του προορισμού μου απέναντι, λίγο πιο κάτω.
Ξεκίνησα να πάω περπατώντας. Πού να περπατήσω; Υπήρχε μια νησίδα, γεμάτη ψηλά
αγριόχορτα, κομμένα καλώδια, τρύπες, αλλά ακόμα κι αυτή ήταν κι από τις δυο
μεριές κλεισμένη από παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Από την άλλη μεριά ένας
παράδρομος, στενός, με αυτοκίνητα να τρέχουν διαρκώς, και το πεζοδρόμιο
ανύπαρκτο, κι όπου υπήρχε, αποκλεισμένο. Τόσο κοντά και τόσο μακριά από το
ωραίο μοντέρνο κτίριο, όπου με περιμένουν. Κάνω δυο ακροβατικά, παίρνω το
ρίσκο να κατέβω, γυρίζω πίσω, τρέχω, στριμώχνομαι ανάμεσα σε δυο
προφυλακτήρες, ένα βήμα μπρος και δύο πίσω. A, ρε Αθήνα, σκέφτομαι, πόλη των
μεγαλειωδών δημάρχων, που παίρνεις δημάρχους και παραδίδεις υπουργούς και
πρωθυπουργούς, δεν περίσσεψε ποτέ να κάνουν στη Συγγρού ένα πεζοδρόμιο! Και
τόσα χρόνια που είναι φημισμένο το πεζοδρόμιο της Συγγρού, η επί χρήμασιν
έκδοση γυναικών τε και ανδρών σ’ αυτό τον τραγουδισμένο – από την ποιητική
γενιά του ’30 – δρόμο, πώς διάολο γίνεται χωρίς τη στοιχειώδη υλική υποδομή;
Πεζοδρόμιο χωρίς πεζοδρόμιο, το άκρον άωτον του παραλογισμού. Φυσικά, έχει την
εσωτερική του λογική. Τιμωρεί την πορνεία, την καταδικάζει σε συνθήκες
δύσκολες, ασκητικές, μαρτυρικές, και οι ένοχες συνειδήσεις δέχονται πρόθυμα,
για εξιλέωση, να βασανίζονται στην άσκηση του αρχαίου, πλην όμως ηθικώς
κατακριτέου και ποινικώς κολασίμου επαγγέλματός τους. Πεζοδρόμιο κατ’
ευφημισμόν, στον δρόμο, ξυστά στον θάνατο, στη λαμαρίνα, στον αέρα,
υπεριπτάμενο, βασανισμένο, ηρωικό. Κάπως έτσι θα το δέχονται κι όσοι μένουν
εδώ γύρω· προκειμένου να συμβαίνουν αυτά τα καταπληκτικά στη Συγγρού, ας μην
έχει πεζοδρόμιο η διάσημη για το πεζοδρόμιό της! Σκύβουν το κεφάλι και προσεύχονται.