EMMA MΠONINO Tριαντάφυλλο στη γροθιά του Πρόντι

Δεν έλαβε ποτέ μέρος στην κυβέρνηση της χώρας της αλλά υπήρξε υπουργός της
Ευρώπης. Δεν είναι καν βουλευτής αλλά είναι η πιο δημοφιλής Ιταλίδα πολιτικός
στον κόσμο. Οι αγώνες της για τα πολιτικά δικαιώματα τής κόστισαν διώξεις και
συλλήψεις, αλλά της χάρισαν τον σεβασμό εκατομμυρίων ανθρώπων.

H πολιτική της καριέρα άρχισε με μία σύλληψη και κάποιοι στοιχηματίζουν ότι
μπορεί να κλείσει με την ανάδειξή της στο ύπατο αξίωμα του ιταλικού κράτους:
εκείνο του Προέδρου της Δημοκρατίας. H ζωή της Έμμας Μπονίνο είναι μία
αλληλουχία αντιφάσεων. «TA NEA» την ακολούθησαν στην προεκλογική της
εκστρατεία, στη Ρώμη.

«Ciao Grecia!» Μας καλωσόρισε έτσι, με το χαμόγελο που χαρίζει κανείς στην
καλύτερή του φίλη. Αυτές τις μέρες η Έμμα, όπως της αρέσει να την αποκαλούν
όλοι, είναι καταπιασμένη με μία δύσκολη και κουραστική προεκλογική καμπάνια.
Στις 9 Απριλίου, οι Ιταλοί ψηφίζουν για το νέο Κοινοβούλιο. Το κόμμα της, το
Ριζοσπαστικό Κόμμα, δεν υπάρχει πια. Ενώθηκε με τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές
(SDI) και μαζί δημιούργησαν το Rosa nel Pugno (Τριαντάφυλλο στη Γροθιά) που
συνεργάζεται με την Ένωση (Unione) του Ρομάνο Πρόντι. Αυτοπροσδιορίζεται ως
«λαϊκό, σοσιαλιστικό, φιλελεύθερο και ριζοσπαστικό» κόμμα και έχει ως σύμβολά
του τον Μπλερ, τον Θαπατέρο και τον Λόρις Φορτούνα, τον πρωταγωνιστή του αγώνα
για το δικαίωμα στην άμβλωση.

H ριζοσπαστική ηγέτις βιώνει μία ολοφάνερη απομόνωση στα ιταλικά μίντια, αφού
δεν της έχει επιτραπεί μέχρι στιγμής καμία σημαντική τηλεοπτική παρουσία.
Αντίθετα, οι ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος, μεταξύ των οποίων ο Φάουστο
Μπερτινότι, εκπροσωπούν συχνά την Αριστερά σε τηλεοπτικές αναμετρήσεις με την
Κεντροδεξιά. «Ο Πρωθυπουργός έθεσε βέτο στην τηλεοπτική μου παρουσία στη RAI
(την ιταλική δημόσια τηλεόραση). Φαίνεται ότι νιώθει πιο άνετα να μιλάει με
τους κομμουνιστές, ενώ έχει κάποια δυσκολία στο να αντιμετωπίσει μία λαϊκή
φιλελεύθερη ή μία σοβαρή σοσιαλφιλελεύθερη πολιτικό».

Ανηφόρα. Ο Μπερλουσκόνι και ο Πρόντι μοιράζονται τις πρώτες σελίδες των
εφημερίδων. Για την Έμμα όμως ο δρόμος είναι ανηφορικός. «Άλλα πέντε χρόνια
διακυβέρνησης Μπερλουσκόνι θα αποτελούσαν σοβαρό πρόβλημα για τη χώρα μας»,
τονίζει. «Όμως η Κεντροαριστερά που φιλοδοξεί να κυβερνήσει τη χώρα θα πρέπει
να εμφορείται από μία δυνατή δόση κοσμικότητας και οικονομικού
εκσυγχρονισμού».

H λεπτοκαμωμένη αυτή γυναίκα είναι συνηθισμένη στις αναμετρήσεις. Το περιοδικό
«Time» την έχει αποκαλέσει «άνθρωπο – κανόνι». Όταν ήταν επίτροπος στην E.E.,
αρμόδια για την Προστασία του Καταναλωτή, ο διεθνής Τύπος την είχε βαφτίσει
«Πασιονάρια επίτροπο». Το 1994, ο Μπερλουσκόνι την υπέδειξε στο ευρωπαϊκό
αξίωμα. Πέντε χρόνια μετά, η κυβέρνηση της Κεντροαριστεράς του Μάσιμο Ντ’
Αλέμα διάλεξε να την αντικαταστήσει τοποθετώντας στη θέση της τον Μάριο Μόντι.
Τότε εκείνη ίδρυσε ένα συνδυασμό που έφερε το όνομά της, έβαλε υποψηφιότητα
για το Ευρωκοινοβούλιο και με το 8,5% που πέτυχε έφερε το κόμμα της στην
τέταρτη θέση των ιταλικών πολιτικών δυνάμεων.

Οι γυναίκες να κάνουμε έφοδο

Στα πρωτοσέλιδα. Ο Ιταλός πρωθυπουργός προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση της Έμμα Μπονίνο λέγοντας ότι οι κομμουνιστές στην Κίνα έβραζαν… παιδιά για λίπασμα!

Γιατί η Ιταλία είναι η ευρωπαϊκή χώρα με τις λιγότερες γυναίκες
βουλευτές;

«H Ιταλία είναι ακινητοποιημένη από άποψη νοοτροπίας. Ακόμη και οι
προοδευτικές πολιτικές τάξεις έχουν κατά βάθος πολύ συντηρητική κουλτούρα. Γι’
αυτό είναι καιρός εμείς οι γυναίκες να κάνουμε έφοδο στα κόμματα».

Το 1999 σύσσωμος ο διεθνής Τύπος και σπουδαίες προσωπικότητες υποστήριζαν το
σύνθημα «Emma for President», ενώ οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι την προτιμούσε
για την προεδρία το ένα τρίτο των Ιταλών. Σήμερα το κόμμα της ζητά
προκριματικές εκλογές για την επιλογή του υποψηφίου της Κεντροαριστεράς για το
αξίωμα του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά η Ένωση, η παράταξη της
Κεντροαριστεράς του Πρόντι, διαφωνεί. «Είναι καιρός πια η Αριστερά, μητέρα των
προκριματικών εκλογών, να υιοθετήσει διαφορετικές μεθόδους, να ανοίξει μία πιο
ειλικρινή συζήτηση. Εννοείται ότι σε αυτήν την περίπτωση οι προκριματικές
εκλογές ορίζουν μόνο τον ηγέτη ο οποίος πρέπει να επιβεβαιωθεί ύστερα από τη
λαϊκή ψήφο. Δεν καταλαβαίνω γιατί η έκφραση της κοινής γνώμης θεωρείται μία
αναστάτωση των πολιτικών ειωθότων».

Ώστε θα θέτατε υποψηφιότητά για το Κυρηνάλιο (το προεδρικό μέγαρο);

«Αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, ναι. Εγώ με την εξουσία είχα μόνο ένα πρόβλημα.
Διέθετα πάντα λίγη».

Διαχωρισμός Κράτους και Εκκλησίας

H Έμμα, που ήταν ακόμη 27 χρόνων όταν συνελήφθη γιατί ανακοίνωσε δημόσια πως
είχε κάνει έκτρωση ενώ αυτό ήταν παράνομο στην Ιταλία, δεν ανέχεται την
ανάμειξη της Καθολικής Εκκλησίας στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Με το κόμμα
της μάχεται για την αναγνώριση της συμβίωσης ατόμων ανεξαρτήτως φύλου, όπως
έγινε στην Ισπανία με την κυβέρνηση Θαπατέρο. Και ζητά την υπέρβαση του
Κονκορδάτου, της επίσημης πράξης που το ιταλικό κράτος υπέγραψε το 1984 με το
Βατικανό και δεσμεύει τη χώρα με ένα ποσό που ανέρχεται στο 8% του κρατικού
προϋπολογισμού. «Μόνο μέσω του 8% οι Ιταλοί καταβάλλουν κάθε χρόνο στην
Καθολική Εκκλησία ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Έπειτα υπάρχουν μία σειρά
φοροαπαλλαγών που το ιταλικό κράτος αναγνωρίζει σ’ αυτήν. Επιπλέον, 20.000
καθηγητές Θρησκευτικών πληρώνονται από το κράτος. Να πώς χρηματοδοτείται από
τον κρατικό προϋπολογισμό το δίκτυο των 25.000 ενοριών που βρίσκονται σε όλη
τη χώρα».

Στο Κάιρο. H Έμμα πιστεύει στον διάλογο μεταξύ των θρησκειών. Τα
τελευταία χρόνια, ενώ ήταν ακόμη ευρωβουλευτής, έκανε κάτι που ξάφνιασε τους
πάντες. Μετακόμισε στο Κάιρο, όπου περνάει 10 μέρες τον μήνα, μαθαίνοντας
αραβικά και μελετώντας τον ισλαμικό πολιτισμό. «Είμαι πεπεισμένη ότι δεν
βρίσκεται σε εξέλιξη μία σύγκρουση μεταξύ πολιτισμών, ούτε μία σύγκρουση
μεταξύ θρησκειών. Το πρόβλημα δεν είναι αυτό που γράφει το Κοράνι αλλά η χρήση
του από τα διαφορετικά είδη του ισλαμισμού. Το Ισλάμ της Σαουδικής Αραβίας δεν
είναι το ίδιο με εκείνο του Μαρόκου, και ακόμη λιγότερο με εκείνο της Τουρκίας
ή των 200 εκατομμυρίων μουσουλμάνων της Ινδίας. Είναι μία κατ’ εξοχήν πολιτική
σύγκρουση μεταξύ ανοιχτών κοινωνιών και δικτατοριών, πολλές από τις οποίες
χρησιμοποιούν το Ισλάμ για την εξουσία. Από αυτήν τη άποψη, μοιάζει με την
πολιτική χρήση του Ευαγγελίου στην Ιταλία».