ΣE ΠPΩTO ENIKO H άλγεβρα του αίσχους

Είχα σκοπό να τις κογιονάρω για τον νέο υπουργό Υγείας και τα καβγαδάκια του
με τον πρώην, αλλά οι φίλες μου οι γιατρίνες με επανέφεραν στην τάξη. Γνώριζα
ότι ένας γιατρός σε περιφερειακό νοσοκομείο είναι υποχρεωμένος να εφημερεύει
επί τριάντα δύο συνεχόμενες ώρες, δεν ήξερα όμως τις επιπτώσεις που έχει αυτό
το ωράριο στον οργανισμό του. Αυτό προσπάθησαν να μου δώσουν να καταλάβω οι
κολλητές μου χρησιμοποιώντας έναν ιδιοφυή παραλληλισμό που έκανε ο κοινός μας
φίλος Τάσος Πουλόπουλος, νεφρολόγος και αυτός στο ΕΣΥ και αντιπρόεδρος του
Ιατρικού Συλλόγου Μεσσηνίας.

Έχει βρεθεί λοιπόν ότι τα αντανακλαστικά και η δυνατότητα συγκέντρωσης
ενηλίκου που εργάζεται χωρίς ανάπαυλα επί δεκαεπτά ώρες, είναι ανάλογα με αυτά
ενός οδηγού που η Τροχαία τού αφαιρεί το δίπλωμα ύστερα από αλκοτέστ. Έπειτα
από είκοσι τέσσερις ώρες συνεχούς δουλειάς ο ίδιος «οδηγός» συλλαμβάνεται και
πάει αυτόφωρο.

Τούτου δοθέντος, τι να πούμε για έναν γιατρό που στις τριάντα δύο ώρες
εφημερίας του πρέπει να δει κατά μέσο όρο ογδόντα έκτακτα περιστατικά τα
οποία, ως γνωστόν, δεν αντιμετωπίζονται με τον αυτόματο πιλότο. Πόσω μάλλον
που η συγκεκριμένη σοφεράντζα έχει κάψει λάδια προ πολλού, δεδομένου ότι η
Πολιτεία τον υποχρεώνει να επαναλαμβάνει τη συγκεκριμένη παρανομία τρεις φορές
την εβδομάδα επειδή είναι γιατρός του ΕΣΥ. Ενώ αν οδηγούσε νταλίκα, η ίδια
Πολιτεία θα τον υποχρέωνε να βγάλει φλας και να ρίξει τρίωρο υπνάκο στο
πλησιέστερο πάρκινγκ προτού γίνει δημόσιος κίνδυνος.

Οπότε, ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα, αγαπητέ κ. Αβραμόπουλε ή κ. Κακλαμάνη
ή κ. Πολύδωρα.