Σπαθί, τόξο και καθρέφτης

Με σπαθί, τόξο και καθρέφτη. H βασίλισσα των Αμαζόνων είχε ταφεί με όλα τα
αγαπημένα της πράγματα. Και με τους δούλους της, φυσικά. Έτσι τη βρήκαν στον
τάφο της αρχαιολόγοι, επιβεβαιώνοντας τις διηγήσεις του Ηροδότου.

Μία βασίλισσα των Αμαζόνων αναδύθηκε από τον αιώνιο ύπνο της οπλισμένη με
σπαθί, δόρυ, τόξο και φαρέτρα γεμάτη βέλη. Και ως βασίλισσα που ήταν, δεν
μπορούσε παρά να πάρει κοντά της σε αυτό το ταξίδι το χωρίς επιστροφή και τον
αγαπημένο της μπρούντζινο καθρέφτη, ένα δακτυλίδι, ένα περιδέραιο και όχι
μόνον αυτά. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν στα πόδια της τα τραγικά τεκμήρια της
εξουσίας της: τα λείψανα έξι ανδρών, τους οποίους είχαν θυσιάσει για να την
υπηρετούν αιωνίως.

Ο τάφος, που βρίσκεται κάτω από έναν τεχνητό λόφο (κουργκάν), ανακαλύφθηκε από
Ρώσους αρχαιολόγους κοντά στο Μιλέροβο, ένα χωριό πλησίον των ουκρανορωσικών
συνόρων, στην όχθη του ποταμού Ντον. Στην περιοχή υπάρχουν άλλοι πενήντα
τέτοιοι λοφίσκοι όπου οι νομάδες της στέπας ενταφίαζαν τους σημαντικότερους
αρχηγούς τους μαζί με τα όπλα τους, συχνά και με τα άλογά τους.

Ο Ηρόδοτος

H ανακάλυψη στο Μιλέροβο έρχεται να επιβεβαιώσει όσα γράφει ο Ηρόδοτος για
ό,τι είχε ακούσει το 450 π.X., σε ένα ταξίδι του στα βόρεια του Ευξείνου
Πόντου. Σ’ εκείνα τα μέρη, ο Έλληνας ιστορικός άκουσε να μιλούν για γυναίκες
που πολεμούσαν έφιππες και χρησιμοποιούσαν με μαεστρία το τόξο. Σύμφωνα με τον
Ηρόδοτο, οι Αμαζόνες ζούσαν στις στέπες βορειοανατολικά του Ντον. H
αρχαιολογική σκαπάνη έδειξε ότι κυριαρχούσαν στις ευρασιατικές στέπες από τον
7ο έως τον 2ο π.X. αιώνα.

Σήμερα στο Μουσείο του Αλμάτι, στο Καζαχστάν, εκτίθεται η χρυσή πανοπλία μιας
πριγκίπισσας ή ιέρειας. Οι ξεναγοί υποστηρίζουν ότι πρόκειται για την πανοπλία
του «χρυσού άνδρα». Οι αρχαιολόγοι όμως γνωρίζουν με βεβαιότητα ότι πρόκειται
για μια γυναίκα, μια Αμαζόνα όπως θα έλεγε ο Ηρόδοτος.

Τα «κουργκάν»

Για την κατασκευή ενός «κουργκάν», που προοριζόταν μόνο για την ελίτ εκείνων
των πληθυσμών, χρειάζονταν μήνες δουλειάς και μια σειρά από ιεροτελεστίες στις
οποίες δεκάδες άνθρωποι θυσιάζονταν προς τιμήν της νεκρής. Αν επρόκειτο για
πρόσωπο ιδιαίτερα σημαντικό, το σώμα του νεκρού βαλσαμωνόταν και γινόταν η
περιφορά του, ώστε να μπορέσουν να το τιμήσουν ακόμη και τα πιο μακρινά χωριά
της φυλής.

Ο θρύλος των Αμαζόνων ρίζωσε τόσο πολύ στις λαϊκές παραδόσεις, ώστε όταν μια
ομάδα Ισπανών κονκισταδόρων στη Βραζιλία κυκλώθηκε ξαφνικά από μια ορδή
πολεμιστών που είχαν αρχηγό τους μια πανέμορφη γυναίκα, ήταν σίγουροι πως
βρίσκονταν μπροστά σε μια Αμαζόνα. Έτσι πήρε το όνομά του ο ποταμός Αμαζόνιος.

Ο μελετητής Παναγής Λεκατσάς υποστήριξε ότι πριν από 4.000 χρόνια αναπτύχθηκε
στην Ευρώπη ένας μητριαρχικός πολιτισμός, που ήταν βασισμένος στην αγροτική
παραγωγή και την αρχή της ισότητας. Πιθανότατα έσβησε με την κάθοδο των
ινδοευρωπαϊκών φύλων, το 3500 π.X.