ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Εδώ και χρόνια η Ξάνθη είναι μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις του
πρωταθλήματος. Φαίνεται ότι τελικά θα τα καταφέρει και φέτος. Κι αυτό όχι τόσο
επειδή κέρδισε τον βέβαιο πρωταθλητή Ολυμπιακό, αλλά γιατί, παίζοντας εναντίον
του, φανέρωσε ξανά όλα τα στοιχεία εκείνα που αποτελούσαν το σήμα κατατεθέν
της και που για αρκετά μεγάλο διάστημα φέτος (περίπου μισό γύρο) βρίσκονταν
υπό αμφισβήτηση: πειθαρχία, ομαδικότητα, αποτελεσματικότητα, απλότητα. H Ξάνθη
δεν έπαιζε ποτέ τόσο ωραία όσο ο συγκρίσιμος με αυτήν φέτος Ηρακλής, είχε όμως
χαρακτηριστικά δουλεμένης ομάδας και μια παράδοση να ανακαλύπτει και να
αξιοποιεί παίκτες αξίας. Στη μέση της φετινής πορείας πήγε ξαφνικά να
κλωτσήσει τα κεκτημένα με την ταυτόχρονη πώληση Έμερσον και Λουτσιάνο (του
πολυτιμότερου και του αποτελεσματικότερου παίκτη της, αντίστοιχα), την
αγωνιστική κοιλιά που έκανε και την πτώση της αυτοπεποίθησής της. Με τη νίκη
επί του Ολυμπιακού τα πράγματα έρχονται, κατά κάποιον τρόπο, στα ίσια τους: η
αλληλεγγύη επανήλθε, το Ουέφα είναι κοντά, παίκτες ετοιμάζονται να πωληθούν
και νέα φυντάνια να ξεπεταχτούν.

Αν οι περυσινοί πρωταγωνιστές ήταν αναμφισβήτητα ο Ματζουράκης κι ο Λουτσιάνο,
τα πρόσωπα της φετινής Ξάνθης είναι ο πρόεδρός της κι ο Παρασκευάς Άντζας. Ο
πρώτος έπαιξε με τη φωτιά και μάλλον πάει να τη γλιτώσει χωρίς εγκαύματα.
Έχοντας εξασφαλίσει διοικητική σταθερότητα, ζηλευτές εγκαταστάσεις και καλές
δημόσιες σχέσεις, η προσπάθεια για «υπέρβαση» φέτος, με την κόντρα του στο
θέμα της Σούπερ Λίγκας (ένας μικρός στην αυλή των μεγάλων) και, ιδίως, το
ρίσκο του αγωνιστικού αναποδογυρίσματος της ομάδας με την πώληση των δύο
καλύτερων παικτών, κόντεψαν να αποδειχθούν μοιραία. Τον έσωσε η γενική
αναξιοπιστία των Ελλήνων ποδοσφαιρικών παραγόντων, στην πρώτη περίπτωση, η
ποιοτική πτώση του πρωταθλήματος και ο Μάνσο στη δεύτερη. Μπορεί η Ξάνθη να
μην είναι εκεί όπου βρισκόταν ώς τα μέσα του πρώτου γύρου, ωστόσο γύρω από τον
δαιμόνιο Αργεντινό (καλύτερο οργανωτή αλλά χωρίς τα γκολ του Λούτσι) χτίζεται
πάλι μια ομάδα με καρδιά και προσανατολισμούς. Δεν φοβήθηκε τον Ολυμπιακό κι
όταν χρειάστηκε, άντεξε – με τη βοήθεια και του Καφέ – στην πίεσή του. Δεν το
πέτυχαν και πολλοί αυτό φέτος.

Όσο για τον Άντζα, τα λόγια δεν ήταν ποτέ το φόρτε του κι έτσι δεν χρειάζεται
να πούμε πολλά. Εκεί που σκεφτόταν να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο, είναι
καλύτερος από ποτέ. Ετοιμάζεται να γυρίσει ποδοσφαιρικά και ψυχικά ωριμότερος
στο λιμάνι που τον πλήγωσε, πόσο έχει αποφασίσει να συγχωρήσει όμως τους
ανθρώπους εκείνους που πρόσκαιρα δηλητηρίασαν τη ζωή του και την αγάπη του για
την μπάλα; Οι μεγάλες ομάδες θέλουν και μεγάλα στομάχια. Και δεν είναι βέβαιο
ότι τέτοιο στομάχι έχουν όσοι διαθέτουν τα αντίστοιχα προσόντα μέσα στο
γήπεδο. Στην πάλη ανάμεσα στην ανάγκη επανεπιβεβαίωσης και στην ηρεμία μιας
ολόκληρης ζωής, η επιλογή είναι δύσκολη αλλά η θετική έκβαση ακόμα
δυσκολότερη. Οι ευχές μας – και του Ρεχάγκελ – για την εξαίρεση.