ΣE ΠPΩTO ENIKO Στη μνήμη μιας παλιάς φωτογραφίας

Πρόλαβα στο τσακ την καταπληκτική έκθεση για την Αθήνα από τον Μεσοπόλεμο
μέχρι το 2000, που με τόση φροντίδα οργάνωσαν η EPT και η Εμπορική Τράπεζα.
Βγαίνοντας από τον εκθεσιακό χώρο στο Γκάζι, με το άλμπουμ από το φωτογραφικό
αρχείο Πουλίδη παραμάσχαλα, είχα μια αίσθηση πληρότητας που με σόκαρε,
δεδομένου ότι δεν αγαπώ καθόλου τις φωτογραφίες και δη τις μαυρόασπρες. Μου
θυμίζουν το σπίτι – μαυσωλείο της γιαγιάς μου. Αναγνωρίζω ότι για την ίδια, η
συνύπαρξη με τέτοια ασάλευτα πρόσωπα ήταν τρόπος του ζην, για μένα όμως ήταν
σκέτη απελπισία. Ιδίως μια θαμπή παμπάλαια φωτογραφία που είχε ακριβώς
απέναντι από το κρεβάτι της.

Το κάδρο αυτό έγινε ο εφιάλτης μου, όταν έμαθα ότι το αγόρι με το καλοκαιρινό
κουστουμάκι ήταν ο αδερφός της που χάθηκαν τα ίχνη του στη Μικρασιατική
Καταστροφή. H συγκεκριμένη πληροφορία έφτασε για να μεταμορφώσει μονομιάς την
αγαπημένη μου γιαγιά σε σκέτο «τέρας».

Γιατί τον άφησε να χαθεί; Πώς γίνεται ύστερα από έναν τέτοιο αποχωρισμό να
φτιάχνει χαλβάδες και μελομακάρονα στη γιορτή μου; Πώς τόλμησε έκτοτε να
ζήσει, να μεγαλώσει και να γεράσει;

Για να μην πάθω κι εγώ τα ίδια, έψαχνα τρόπο να καθηλωθώ, δηλαδή να δέσω εντός
μου τα αδέλφια μου και, αναλόγως, καλά τα κατάφερα.

Δράττομαι της ευκαιρίας να τους ζητήσω συγγνώμη και να κηρύξω το επίσημο πέρας
της ανεπαίσθητης αυτής αιχμαλωσίας.