ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο θέμα είναι να σπάσει ο ταραμάς

Πήγα γραφείο χθες κι έγινα ράκος. Ένιωσα σχεδόν άχρηστη. Όλα άρχισαν όταν η
συνάδελφος δήλωσε με σοβαρό ύφος ότι έφαγε για πρώτη φορά στη ζωή της ταραμά.
Κι όχι μόνο έφαγε, αλλά έφτιαξε κιόλας.

«Με ψωμί ή πατάτα;», τη ρώτησε ψαρωτικά άρρην φίλος, που πιστεύει ότι «όλα
περνάνε απ’ το στομάχι». H, «με ψωμί», απάντηση τον ικανοποίησε αρκούντως. H
συνάδελφος όμως συνέχισε αεράτα την περιγραφή, λέγοντας: «Το θέμα είναι να
σπάσει ο ταραμάς και να πέσει σιγά σιγά το λάδι». Να «σπάσει ο ταραμάς;» Τι
εννοεί ο… ποιητής;

Μια άλλη φίλη μου πέρασε εξίσου ωραία. «Φάγαμε και βραστό χταποδάκι στης μαμάς
μου, αν και φέτος δεν της πέτυχε». Τώρα να μην… πετύχει το βραστό χταποδάκι,
μου φαίνεται σαν να λες «μου κάηκε το αυγό». Κι όμως, αγαπητοί μου. Και το
βραστό χταποδάκι έχει τα μυστικά του.

«Το χταπόδι θέλει λίγο νερό, δεν το ήξερες;» μου λέει και με κοιτάζει σαν ούφο
που δεν το ήξερα. Και μετά ρίχνει και τη χαριστική βολή. «Εκτός αν είναι απ’
το Μαρόκο». Τι άλλο είχε το Καθαροδευτεριάτικο τραπέζι της; Μπόλικες πίκλες,
σπιτική φάβα, φασόλια πιάζ (αυτά είναι λευκά ξερά φασόλια νερόβραστα που
σερβίρονται με κρεμμυδάκι, λεμόνι κι ελαιόλαδο) και σκαλτσούνια νηστήσιμα.

E, όχι και σκαλτσούνια νηστήσιμα! Αφού αυτά γίνονται με ανθότυρο· όλοι το
ξέρουμε πια μ’ αυτό το σουξέ της κρητικής κουζίνας. «Όχι, κάνεις λάθος»,
επιμένει η φίλη μου. «Υπάρχουν και τα σκαλτσούνια με ξερά φρούτα, που είναι
νηστήσιμα». Το σαρακοστιανό τραπέζι των περισσοτέρων έκλεισε με χαλβά «του
μπακάλη» και λαγάνα του φούρναρη. (Όσο κι αν ρώτησα, δεν βρήκα καμία κυρία που
να φτιάχνει μόνη της και λαγάνα – πλην της μαμάς μου, η οποία το θεωρεί ζήτημα
τιμής να αγοράσει λαγάνα του φούρνου).

Άντε κορίτσια· και του χρόνου!