ΣE ΠPΩTO ENIKO Συμμόρφωση ή σύγκρουση…

Στην κόψη του ξυραφιού: μόνο έτσι θα μπορούσε να περιγραφεί η κατάσταση και το
κλίμα των ημερών. Στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα, στα δρώμενα στον
χώρο της τηλεόρασης, όλα μοιάζουν να βρίσκονται στο μεταίχμιο. Γενικά η εποχή
δεν ευνοεί τις βεβαιότητες.

Στο λιμάνι του Πειραιά, αδιέξοδο και αμφίδρομη οργή. Φράσεις όπως «αδιάλλακτα
συνδικάτα», «πολιτική επιστράτευση των απεργών», «εξαπάτηση της Βουλής»,
«αυταρχισμός», «γλώσσα που θυμίζει Παπαδόπουλο, Παττακό και Μακαρέζο»
ανταλλάσσονται στον αέρα που μυρίζει μπαρούτι. Νιώθεις ανακούφιση που ζεις
στην Αθήνα και δεν έχεις ανάγκη – εσύ ή κάποιος δικός σου – να ταξιδέψεις με
πλοίο. Που, τουλάχιστον αυτήν τη φορά, το αδιέξοδο και το ζόρι δεν αφορούν
εσένα. Αλλά οι δύσκολες εποχές έρχονται και για σένα. Αργά ή γρήγορα έρχονται
για όλους μας, ανελλιπώς. Έρχεται – και μάλιστα συχνά – η ώρα που εσύ και η
πραγματικότητα μοιάζετε να βρίσκεστε αντιμέτωποι. Από τη μια πλευρά βρίσκεται
η (συνήθως συντηρητική) πραγματικότητα της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων. Με
όλες τις αδικίες, τα παράλογα και τα τυχαία της. Ποτέ δεν μαθαίνεις ποιες
όψεις της είναι αναστρέψιμες και ποιες μη αναστρέψιμες. Από την άλλη πλευρά
βρίσκεσαι εσύ. H αξιοπρέπειά σου, οι αρχές και η ηθική σου, οι απόψεις και οι
επιθυμίες σου. Τα όνειρά σου. Οι παραξενιές, τα ελαττώματα, τα χαρίσματά σου,
τα ιδιαίτερα γνωρίσματά σου που σε κάνουν αυτόν που είσαι και όχι κάποιον
άλλον.

Τι θα επιλέξεις: τη συμμόρφωση ή τη σύγκρουση; Μπορεί, εάν – όπως τραγουδούν
οι Ευσταθία και ο Φίλιππος Πλιάτσικας – «έχεις μαγκιά και μεγάλα…», να
επιλέξεις την επανάσταση και «να πεις γεια χαρά σ’ ό,τι σε δένει, σε κρατάει
στη γη και δεν σ’ αφήνει να πετάς σαν πουλί». Ρισκάρεις όμως να γίνεις νέος
Ίκαρος και να συντριβείς.