ΓΗΠEΔOΓPAΦIEΣ

Υπάρχουν τρόποι και τρόποι για να δει – και να χαρεί – κανείς ένα ποδοσφαιρικό
παιχνίδι. Ο ένας είναι να πει ότι στο χθεσινό ντέρμπι Ολυμπιακού – AEK ο
καλύτερος παίκτης των νικητών ήταν ο Πάντος: γρήγορος, θετικός, μέσα σε όλες
τις φάσεις, χωρίς να χάσει ούτε μία. Ο άλλος τρόπος, ο τρόπος των
περισσοτέρων, θα ήταν να θεωρεί τον Ριβάλντο μεγάλο πρωταγωνιστή λόγω των δύο
γκολ που πέτυχε και της εν γένει παρουσίας του – δηλαδή με τη θετική
προδιάθεση που δημιουργεί ένα τέτοιο όνομα. Ο τρίτος θα ήταν να καταλάβουμε
ότι τα περισσότερα η ομάδα του Σόλιντ τα οφείλει σε ένα συλλογικό γεγονός, που
στο συγκεκριμένο ματς προσωποποιείται από έναν άλλο παίκτη: η παρουσία του
Γιάγια Τουρέ στην αρχική ενδεκάδα μετά το σίριαλ των τελευταίων ημερών, η
απόλυτα ηγετική εμφάνισή του στον χώρο του κέντρου, η επιμονή του – και του
προπονητή του – να συνεχίζει να παίζει και με σκισμένη γάμπα και με συνεχείς
κράμπες, αποδεικνύουν το πολύ απλό που στη χώρα μας – και για ομάδες σαν την
AEK, για παράδειγμα – συνεχίζει ωστόσο να είναι ζητούμενο και συζητούμενο. Δεν
μπορεί να υπάρξει καλή ομάδα χωρίς – τρεις τουλάχιστον – παίκτες πάνω του
μετρίου. Και δεν μπορεί να λάμψει ένας Ριβάλντο χωρίς έναν – ή και δύο –
Τουρέ.

O Ολυμπιακός έχει την πολυτέλεια αλλά και τη φιλοσοφία να διεκδικεί τις νίκες
και τα πρωταθλήματα χτίζοντας πάνω στην ποιότητα και όχι μόνο στη συλλογική
δουλειά. Χωρίς να είναι ακόμα μεγάλη ομάδα – προβλήματα στην άμυνα,
διακυμάνσεις στην απόδοση, συχνή (όχι, πάντως χθες) έλλειψη του τελειωτικού
χτυπήματος, όταν ο αντίπαλος είναι έτοιμος να καταρρεύσει. Είναι μακράν η πιο
πλήρης ομάδα του πρωταθλήματος – κι αν ο όρος, για ευνόητους λόγους, δεν ήταν
απαγορευμένος, θα λέγαμε η πιο «ευρωπαϊκή» ομάδα. Ο Σόλιντ έχει φέρει ηρεμία
και ρέντα. Αντίθετα ο Σάντος είναι μάλλον φορέας εκνευρισμού και ατυχίας. H
AEK του είναι, όπως και πέρσι, δουλεμένη και ομαδική. Της λείπει όμως
κραυγαλέα – πλην Λυμπερόπουλου – η κλάση και το ένστικτο του νικητή. Ένας
τρόπος να τη χαρακτηρίσει κανείς θα ήταν να την παραβάλει με έναν εμβληματικό
της, από κάποιες απόψεις, παίκτη. Ο Βασίλης Λάκης έχει αναμφισβήτητα προσόντα,
και ταχύτητα και τεχνική, είναι διεισδυτικός και επικίνδυνος, αλλά η σχέση του
με την τελική προσπάθεια θυμίζει Δίντσικο περισσότερο ακόμα κι απ’ ό,τι
Αρδίζογλου. Θέμα αδυναμίας ή ψυχολογίας άραγε; Στο ποδόσφαιρο, όπως ξέρει καλά
κι ο ίδιος, δεν υπάρχουν ερωτήματα, παρά μόνο απαντήσεις στο γήπεδο.

Με ένα καλό, λοιπόν, σε γενικές γραμμές παιχνίδι σφραγίστηκε σε μεγάλο βαθμό
το φετινό πρωτάθλημα. Κι έγειρε προς εκείνους που είπαν «ναι» στον Τουρέ (κι
αύριο και στον Νε), που έδωσαν χρόνο στον Ριβάλντο να ξεμουδιάσει το μαγικό
αριστερό πόδι του, που έδωσαν στον Νικοπολίδη την ευκαιρία να γίνει ήρωας σε
παιχνίδια που φάνηκε ελάχιστα και που διαθέτουν στο πρόσωπο του Στολτίδη το
πιο σοβαρό, διαβασμένο και προσγειωμένο παιδί του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οι
φίλαθλοι φώναζαν τ’ όνομά του, αλλ’ αυτός κοίταγε κάτω όταν αποβλήθηκε. H
ομάδα του δικαιούται να κοιτάξει ψηλότερα.