Mια επίθεση με χιλιάδες νεκρούς

Στην αντιπαράθεση ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν δεν είναι δεδομένο ότι οι
δύο πλευρές θα εξακολουθήσουν να δείχνουν την ίδια αυτοσυγκράτηση. H ανάφλεξη
είναι μια ισχυρή πιθανότητα. Τι θα σήμαινε μια αμερικανική ή ισραηλινή επίθεση
στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις; Και πώς θα αντιδρούσαν οι Ιρανοί; Το
ινστιτούτο Oxford Research Group επιχείρησε να αναλύσει τις συνέπειες.

Με την έκθεση «Ιράν: Οι συνέπειες ενός πολέμου», οι αναλυτές του ινστιτούτου
Oxford Research Group καταλήγουν σε τρία βασικά συμπεράσματα.

1. Μπορεί η αμερικανική στρατιωτική επέμβαση να μην εξελιχθεί σε
μια γενικευμένη εισβολή ­ με τα προβλήματα που υπάρχουν σήμερα στο Αφγανιστάν
και το Ιράν, κάτι τέτοιο θα πρέπει να αποκλειστεί. Όμως, μια εισβολή δεν θα
περιοριζόταν στην καταστροφή των ιρανικών πυρηνικών υποδομών. Ένας από τους
στόχους της θα ήταν η εξόντωση όσο το δυνατόν περισσότερων επιστημόνων που
εμπλέκονται σε πυρηνικές δραστηριότητες και που θα μπορούσαν να τις
επαναλάβουν, καθώς και χιλιάδων εργαζομένων στις πυρηνικές εγκαταστάσεις.

2. Ένας άλλος στόχος θα ήταν η πρόληψη και η αποτροπή ιρανικών
αντιδράσεων σε μια αμερικανική επίθεση. Για να επιτευχθεί αυτό θα απαιτούνταν
επιθέσεις σε αεροπορικές βάσεις, συστοιχίες πυραύλων και εργοστάσια πυραύλων,
καθώς και σε βάσεις των Φρουρών της Επανάστασης που βρίσκονται κοντά στα
σύνορα με το Ιράκ. Βασικός στόχος θα ήταν επίσης ένα σύμπλεγμα ναυτικών και
παράκτιων αμυντικών εγκαταστάσεων στον Περσικό Κόλπο που θα μπορούσαν να
χρησιμοποιηθούν για να εμποδίσουν τη διέλευση πετρελαιοφόρων από τα στενά του
Ορμούζ. Μολονότι οι επιθέσεις σε πυρηνικές εγκαταστάσεις θα είναι
αιφνιδιαστικές και ζήτημα λίγων ωρών, γι’ αυτές τις ευρύτερες επιθέσεις θα
χρειαστούν πολλές ώρες ή ημέρες.

Όμως, ακόμη και με αυτά τα προληπτικά πλήγματα, η ανθεκτικότητα των ιρανικών
δυνάμεων και η εθνική συσπείρωση που θα προκαλέσουν αυτές οι επιθέσεις θα
μπορούσε να δώσει στους Ιρανούς την αποφασιστικότητα για αντεπίθεση με
οποιοδήποτε κόστος.

Αυτό το συμπέρασμα στηρίζεται στην εμπειρία από τον πόλεμο στο Ιράκ. H ταχεία
πτώση του καθεστώτος του Σαντάμ τον Απρίλιο του 2003 πανηγυρίστηκε σαν νίκη,
αλλά στην πραγματικότητα σήμανε την έναρξη μιας παρατεταμένης σύγκρουσης. Έτσι
και στο Ιράν, τα αρχικά αποτελέσματα μπορεί να φανούν σαν «επιτυχία» για τις
ΗΠΑ, αλλά η προοπτική μπορεί να αποδειχθεί πολύ διαφορετική, όταν οι ιρανικές
δυνάμεις θα διεισδύσουν στο Ιράκ με στόχο να σαμποτάρουν πετρελαϊκές
εγκαταστάσεις στις χώρες του Περσικού και την κυκλοφορία των τάνκερ. Αυτά τα
αντίποινα θα μπορούσαν να προκαλέσουν νέες αμερικανικές επιθέσεις,
παρασύροντας τις δύο πλευρές σε έναν παρατεταμένο και σύνθετο πόλεμο που είναι
βέβαιο ότι θα απλωθεί από τον Λίβανο μέχρι το Αφγανιστάν.

3. H έκθεση υπογραμμίζει ότι είναι σχεδόν βέβαιο πως μια επίθεση
κατά του Ιράν θα εξωθούσε τη χώρα να αναπτύξει το συντομότερο πυρηνικά όπλα,
αποσυρόμενη από τη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Διχάζει η βία κατά των μουλάδων

Οι ανησυχίες ότι το Ιράν επιδιώκει να κατασκευάσει πυρηνική βόμβα, κάνουν τη
Δύση να σκέπτεται το ενδεχόμενο ενός στρατιωτικού πλήγματος. H διπλωματία
μπορεί να μην έχει εξαντληθεί ακόμη, αλλά ήδη, σύμφωνα με το περιοδικό
«Σπίγκελ», το ζήτημα της χρήσης βίας κατά των μουλάδων του Ιράν διχάζει τη
γερμανική κυβέρνηση.

Αδύναμος κρίκος… Κάτω από τη φαινομενικά αταλάντευτη ατλαντική
ενότητα, η Γερμανία θα μπορούσε γρήγορα να γίνει ο… αδύναμος κρίκος στις
προσπάθειες να ασκηθεί πίεση στο Ιράν. H άσκηση πίεσης στην Τεχεράνη σημαίνει
άσκηση πίεσης και στην κυβέρνηση Μέρκελ, που απαρτίζεται από
Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες. H καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και το
κόμμα της πιστεύουν ότι το Ιράν δεν πρόκειται να πεισθεί να εγκαταλείψει τις
πυρηνικές φιλοδοξίες του χωρίς την απειλή στρατιωτικής βίας. Πολλά μέλη του
Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος όμως ζητούν να πάρει ξεκάθαρη θέση η Γερμανία ότι
δεν πρόκειται να υποστηρίξει τη χρήση στρατιωτικής βίας. Αν η διένεξη ανάμεσα
στο Ιράν και τη Δύση γίνει πιο «θερμή», υπογραμμίζει το περιοδικό «Σπίγκελ», η
Μέρκελ θα βρεθεί ξαφνικά στη μέση μιας σοβαρής εσωτερικής πολιτικής κρίσης.

Για την ώρα, οι δύο κυβερνητικές πλευρές στο Βερολίνο παίζουν ένα παιχνίδι
«ανήσυχης αναμονής». Ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών Ματίας Πλάτσεκ δήλωσε ότι
«οι στρατιωτικές επιλογές πρέπει να αποσυρθούν από το τραπέζι», σε ό,τι αφορά
το Ιράν. Ο Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμέγιερ
μπορεί να επιμένει ότι η κυβέρνηση έχει μία εξωτερική πολιτική, αλλά οι
δηλώσεις άλλων κορυφαίων Σοσιαλδημοκρατών μάλλον απηχούν τη στάση που είχε
τηρήσει ο Γκέρχαρντ Σρέντερ ως καγκελάριος, όταν είχε αντιταχθεί σε ενδεχόμενο
πόλεμο στο Ιράκ, πολύ προτού τεθεί το ζήτημα της στρατιωτικής βίας.

Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη στο

https://www.tanea.gr/docs/iranconsequences.pdf