ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο παρελθόν… μάς χρειάζεται

Το νέο χάπι, που σβήνει όλες τις κακές αναμνήσεις, το πήρατε είδηση; Το
ανακάλυψε ένας ψυχίατρος του Χάρβαντ – ένα απλό αντιυπερτασικό είναι, με
μαγικές όμως ιδιότητες. Δρα ακόμα και χρόνια μετά τα τραυματικά γεγονότα. Κακή
παιδική ηλικία, αποτυχίες, χωρισμοί, ατυχήματα, προδοσίες, απιστίες, κακά
λόγια, απογοητεύσεις… Φευ, πάνε όλα στο καλό κι ας μην ξανάρθουν! Κάνεις
delete στα μέχρι τώρα άσχημα της ζωής σου – και ξεκινάς τα περαιτέρω με…
λευκό μητρώο. Δελεαστική ιδέα, είναι αλήθεια… Το ερώτημα είναι: το θέλουμε;

H πρόχειρη δημοσκόπηση που έκανα στον περίγυρό μου απέδωσε θησαυρούς.
Σταχυολογώ τα δύο πιο εκπληκτικά σχόλια: «Και πώς θα μαθαίνουμε από τα λάθη
μας, αν δεν τα θυμόμαστε σε όλη μας τη ζωή;», είπε το δεκαπεντάχρονο αγόρι με
απρόβλεπτη ετοιμότητα. «Εμένα η γυναίκα μου δεν ωρίμασε ποτέ, γιατί πέρασε
ανέφελη ζωή, ποτέ δεν πόνεσε στα σαράντα τόσα χρόνια της!», είπε ο σοφός
συνάδελφος. Κι αν δεν πονέσεις, πώς θα ωριμάσεις, πώς θα σκύψεις στα βάθη της
ψυχής σου, να καταλάβεις τον εαυτό σου, τους άλλους;

Τα πειράματα δείχνουν ότι θυμόμαστε πιο έντονα τις αποτυχίες μας από τις
επιτυχίες μας, πιο πολύ τις «μαύρες» μας μέρες από τις χαρούμενες. Τι θα
είμαστε χωρίς τις εμπειρίες και τα βιώματά μας; Ποια από τα ποιήματά του θα
έγραφε ο Ρίτσος και ποια από τα τραγούδια του θα συνέθετε ο Θεοδωράκης, αν δεν
είχαν ζήσει τους διωγμούς και τις εξορίες; Οι αναμνήσεις του Ντοστογιέφσκι από
τις φοβερές ημέρες πριν από την επικείμενη εκτέλεσή του δεν κυριαρχούν στις
σελίδες των μετέπειτα μεγάλων αριστουργημάτων του; Πώς θα είναι, άραγε, το
σήμερα και το αύριο, αν δεν σκύψουμε πρώτα στο παρελθόν;

Δεν θέλουμε την εύκολη ζωή, όπως λέει και ο ιδρυτής της Θετικής Ψυχολογίας
καθηγητής Σέλιγκμαν, που έδωσε τους τρεις ορισμούς της ευτυχισμένης ζωής: την
«καλή» ζωή (σε οικονομικό επίπεδο), τη ζωή με συνεχή επανάληψη απολαύσεων και
τη ζωή με νόημα (meaningful life). Και «ψήφισε» υπέρ της τελευταίας…

Ευχαριστούμε, λοιπόν, δεν θα πάρουμε. Τις «αποσκευές» της ζωής μας τις θέλουμε
μαζί μας όλες! Ο Καβάφης δεν ήταν που έγραφε «Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον
χωρίς ατέλεια; Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός»;