[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

OTI EIXE ΠΕΤΥΧΕΙ προεκλογικά σε προσωπικό επίπεδο ο κ. Κώστας
Καραμανλής φαίνεται να το χάνει. Γιατί ενώ είχε περάσει την άποψη ότι μπορεί
να βελτιώσει ορισμένα πράγματα που το ΠΑΣΟΚ δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να
αλλάξει, τελικώς, εγκλωβίστηκε στους ίδιους (ντόπιους και ξένους) μηχανισμούς.

Έτσι, το «νέο» κυβερνητικό σχήμα όχι απλώς δεν δείχνει κάποια ανανέωση – για
την κουρασμένη κυβέρνηση Καραμανλή – αλλά καταγράφει πλέον και με τη βούλα μια
συντηρητικότερη στροφή και ταυτόχρονα απομάκρυνση από την προεκλογική λογική
ευρύτερων συμμαχιών. Όλες αυτές οι συναντήσεις με διανοούμενους και πολιτικούς
της λεγόμενης ευρείας δημοκρατικής παράταξης, αποδείχθηκαν πομφόλυγες. Οι
μόνες συμμαχίες που έγιναν ήταν μέσα στον δεξιό χώρο – κάποιοι ασφαλώς
αστειεύονται όταν τον αποκαλούν κεντροδεξιό – και με τρόπο που να
ικανοποιούνται, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ορισμένοι ισχυροί παράγοντες.

Αλλά η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη. Φάνηκε από την πρώτη στιγμή. Όλες οι
φοβέρες που εξαπέλυσε ο Πρωθυπουργός – για το Χρηματιστήριο, τα εξοπλιστικά,
τα κανάλια, τις υποκλοπές – αποδείχθηκαν άσφαιρα πυρά, όπως η καταγγελία του
περί «νταβατζήδων».

Ίσως, στην αντιπολίτευση, σε όλο της το φάσμα, πολλά να σχεδιάζονται, κυρίως
μετά τον ανασχηματισμό. Ωστόσο, αυτό που έχει αξία για τον ελληνικό λαό είναι
προς τα πού προσανατολίζονται και σε ποια κατεύθυνση οδηγούνται κόμματα σαν το
ΠΑΣΟΚ, το KKE και τον ΣΥΝ. Γιατί ο κόσμος έχει βαρεθεί να ακούει για «αλλαγές»
και «πραγματικές αλλαγές». Θέλει να ακούσει προτάσεις και να δει αγώνες: για
τη φτώχεια, την ανεργία, τις παραδομένες στους ιδιώτες υγεία και παιδεία, το
έλλειμμα δημοκρατίας, τα αερομεταφερόμενα νέα Γκουαντάναμο, τη συνεχιζόμενη
βάρβαρη κατοχή στην Κύπρο, τις επερχόμενες θύελλες στα Βαλκάνια και στη Μέση
Ανατολή και τη σύγχρονη ντροπή της ανθρωπότητας στο Ιράκ.

Γιατί μπορεί να άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για όσους υποσχέθηκαν
μεταρρυθμίσεις χωρίς να τις πραγματοποιήσουν, όμως το θέμα είναι αν μπορεί –
και από ποιους – να υπάρξει προοδευτική και σοβαρή εναλλακτική λύση.