ΣE ΠPΩTO ENIKO Aυτά που φαίνονται, κι αυτά που είναι…

Προσπαθώ να βρω μια ευχάριστη είδηση τις τελευταίες ημέρες, αλλά μοιάζει σαν
να ψάχνω ψύλλους στ’ άχυρα. Ο Ιταλός φούρναρης της Αλταμούρα, Λουίτζι, και η
νίκη του ενάντια στα τοπικά Μακ Ντόναλντς είναι ίσως το μοναδικό καλό νέο – αν
και ψιλοπαλιώνει κι αυτό. Ακόμα και οι φωτογραφίες των πανέμορφων κύκνων σού
προκαλούν λυγμό – πώς ν’ αντέξεις αυτήν τη θλιμμένη ομορφιά των πλασμάτων που
άθελά τους κουβαλούν τους ιούς με τα εργαστηριακά ονόματα…

Κατά τ’ άλλα, οι ημέρες στην Ελλάδα είναι σαν το «Αμερικανικό ταμπλόιντ» του
Τζέιμς Ελρόι… Ένας νεαρός τεχνοκράτης μιλάει με την κοπέλα του στο τηλέφωνο,
κάνει και δυο τηλεφωνήματα στις 4 τα ξημερώματα και μετά βρίσκει ένα… χοντρό
σχοινί, το τυλίγει στον λαιμό του και αυτοκτονεί! Τι πιο συνηθισμένο; Ίσως
ένας πρωθυπουργός ο οποίος μαθαίνει ότι επί έναν χρόνο παρακολουθούν το
τηλέφωνό του, αλλά δεν τον νοιάζει και πολύ να μάθει ΠΟΙΟΣ το έκανε!

Ο Ελρόι στο δικό του «Ταμπλόιντ» ξετυλίγει τη σχέση της CIA, της Μαφίας, του
αφεντικού τού FBI Έντγκαρ Χούβερ, του Τζίμι Χόφα της Μαφίας και του
επιχειρηματία Χάουαρντ Χιουζ, ο οποίος είναι και εκδότης της σκανδαλοθηρικής
εφημερίδας «Χας Χας» (την οποία χρησιμοποιούν τα μέλη της Μαφίας και των
μυστικών υπηρεσιών για να κάνουν διάφορες βρωμοδουλειές). Το μυθιστόρημα σου
κόβει την ανάσα και σου προκαλεί αηδία. Στο τέλος, σου μένει μια έντονη τάση
εμετού – ειδικά με τις περιγραφές των φόνων, τις έντεχνα σκηνοθετημένες
δολοφονίες και τη βασανιστική αίσθηση του πόσοι άνθρωποι και γεγονότα από όσα
«φαίνονται» δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που πραγματικά «είναι»…