[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

EXOYN ΠΕΡΑΣΕΙ αρκετά χρόνια από την αποκάλυψη του προηγούμενου
σκανδάλου υποκλοπών στη χώρα μας. Και πολλά περισσότερα από την εποχή του
Γουότεργκεϊτ. Αν συγκρίνουμε τις τότε εντυπώσεις με τις σημερινές, θα
υποχρεωθούμε να ομολογήσουμε μια θλιβερή αλήθεια. Δυστυχώς εθιστήκαμε στην
ιδέα του «Μεγάλου Αδελφού» με όλα τα παρελκόμενά του. Αποδεχθήκαμε την
καταστρατήγηση της ιδιωτικής μας ζωής στο όνομα της ασφάλειας. Και τίποτε πια
δεν μας εξεγείρει… Όταν ξέρουμε πως χάρη στα προηγμένα συστήματα τεχνολογίας
οι πάντες βρίσκονται στο μικροσκόπιο των όποιων δυνάμεων (κρατικών,
οικονομικών… δεν έχει σημασία), πώς να μας απασχολήσει ειδικά η παραβίαση
του απορρήτου των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων ενός μικρού αριθμού Ελλήνων; Έστω
και αν σ’ αυτούς περιλαμβάνονται ο Πρωθυπουργός, κυβερνητικά στελέχη, η
στρατιωτική ηγεσία του τόπου και άλλοι σημαντικοί παράγοντες. Όταν με
αποφάσεις οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (για να περιοριστούμε στα καθ’ ημάς)
δεν επιτρέπεται απλώς, αλλά επιβάλλεται η εφαρμογή άκρως περιοριστικών για την
ελευθερία του ατόμου μέτρων, με πρόσχημα την προστασία του, και στωικά τα
υπομένει, να πει τώρα τι; Να ανησυχήσει; Επικοινωνιακά η αποκάλυψη ήταν
ομολογουμένως καλή. Είχε όλα τα στοιχεία ενός εντυπωσιακού σκανδάλου, από
εκείνα που ρίχνουν τους δημοσιογράφους στην αναζήτηση επιπλέον πτυχών,
λεπτομερειών, μυστικών, τροφοδοτώντας για καιρό την ειδησεογραφία. Κανείς δεν
φανταζόταν προφανώς πως μια καλή αστυνομικοκοινωνική ταινία, από αυτές που
βλέπεις για να περάσει η ώρα και λίγο αργότερα την ξεχνάς, θα εξελισσόταν σε
θρίλερ. Και θα συντηρούσε το θέμα στην επικαιρότητα, αλλά για διαφορετικούς
λόγους. H αυτοκτονία του 38χρονου Κώστα Τσαλικίδη αποτελεί πλέον τη μοναδική
αφορμή συζήτησης της υπόθεσης των υποκλοπών. Ασφαλώς δεν ήταν αυτό το
ζητούμενο της πολιτικής ηγεσίας όταν αποφάσισε να φέρει στο φως το… έγκλημα
κατά του απορρήτου. H κατάληξη ωστόσο, δεν είναι ιδιαίτερα αποθαρρυντική. Το
γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία εστίασε στον μυστηριώδη θάνατο ενός νέου
ανθρώπου, αποδεικνύει τουλάχιστον ότι – έστω κι αν υποτάχθηκε στη νέα τάξη
πραγμάτων – κρατάει ακόμη γερά. Τις ευαισθησίες της, τις αρχές, την
ιδιοσυγκρασία της. Σε πείσμα όλων των συστημάτων παρακολούθησης.