IPINA MΠΟΪKΟ «Kάποιοι διογκώνουν υπερβολικά την ξενοφοβία»

«Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης πρέπει να μάθουμε τον ξένο ως άνθρωπο, να έρθουμε σε επαφή μαζί του. Έτσι ξεπερνιέται η ξενοφοβία», τονίζει η Ιρίνα Μπόικο από την Ουκρανία, που ζει 11 χρόνια στην Ελλάδα και η ταινία της μικρού μήκους «Κλέφτης» μάς εκπροσωπεί στο Φεστιβάλ Βερολίνου

Το καλοκαίρι του 1995 στα 21 της, η Ιρίνα Μπόικο αποφάσισε να έρθει στην
Ελλάδα και να δουλέψει λαντζέρισσα σε ταβέρνα… Και απόψε θα εισέλθει με τον
«Κλέφτη» της στην Μπερλινάλε, εκπροσωπώντας την Ελλάδα, στο 56ο Διεθνές
Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου!

Χωρίς να έχει κανέναν προηγούμενο «δεσμό» – οικογενειακό, συγγενικό ή φιλικό –
με την Ελλάδα, η Ιρίνα Μπόικο έφτασε μέσω ενός γραφείου που έφερνε
συμπατριώτες της ως μετανάστες. «Αν τότε μου έλεγαν ότι θα εγκατασταθώ μόνιμα
στην Ελλάδα, θα το θεωρούσα αδιανόητο! Ώσπου ξύπνησα ένα πρωί, βγήκα στους
δρόμους κι ένιωσα ότι ναι, αυτή η πόλη, η Αθήνα, είναι δική μου», λέει στα
«NEA».

Στην Ελλάδα ανανεώνει κάθε τόσο την άδεια παραμονής της κι όταν την ρωτάμε πώς
ένιωσε «ένα» με τους Έλληνες, μας αφοπλίζει: «Είχα μάθει αρκετά καλά την
ελληνική γλώσσα και τη νοοτροπία των ανθρώπων. Κι όταν κατανοήσεις και
αποδεχθείς τη συμπεριφορά των πολιτών μιας χώρας, τότε μπορείς να γίνεις “ένα”
μαζί τους. Αυτό ή το δέχεσαι ή όχι – μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Κι εμένα εδώ
μου δόθηκαν πολλές ευκαιρίες».

Πολλοί λένε ότι οι Έλληνες είναι ρατσιστές…

«Το ακούω αυτό από πολλούς Ουκρανούς που νιώθουν άσχημα… Αλλά το
μεταναστευτικό κύμα στην Ελλάδα γιγαντώθηκε απότομα και, όπως να το κάνεις, το
«άγνωστο» πάντα τρομάζει τους ανθρώπους. H ξενοφοβία ξεπερνιέται μόλις οι
άνθρωποι έρθουν σε πιο φιλική, στενή επαφή. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης
που ζούμε, πρέπει να μάθουμε τον ξένο ως άνθρωπο. Το να περπατάς στην ίδια σου
τη χώρα και να ακούς ξένες γλώσσες πιο πολύ από τη δική σου, από μόνο του αυτό
σου δημιουργεί αίσθηση φοβίας. Και, βέβαια, ένα πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης
για το αρνητικό κλίμα προς τους ξένους το καλλιεργεί η τηλεόραση που πάντα,
σχεδόν, δείχνει ως «κακούς» τους ξένους ή διογκώνει το μικρό κακό που κάνουν
κάποιοι. Το γεγονός ότι πολλοί από τους ξένους είναι σπουδαγμένοι, με
διπλώματα και αναγκάζονται να καθαρίζουν σπίτια ή να φροντίζουν ηλικιωμένους,
δεν τους κάνει και κατώτερους».

Τα πρώτα χρόνια, πηγαινοερχόταν στην Ουκρανία για να τελειώσει σπουδές
σκηνοθεσίας στο θέατρο στην πατρίδα της, ενώ εδώ έκανε «δουλειές του ποδαριού»
για να ζήσει. Το πρωί δούλευε σε ταβέρνες, το απόγευμα σπούδαζε και το βράδυ
πάλι δουλειά! «Στο πέρασμα του χρόνου κατάλαβα ότι αυτό που με ενδιαφέρει
είναι να εκφράσω αυτά που έχω στην ψυχή μου, κι όχι το μέσο με το οποίο θα το
κάνω – που σήμερα μπορεί να είναι το σινεμά και το θέατρο, αύριο ίσως να είναι
το γράψιμο», τονίζει.

Έχει σκηνοθετήσει δύο μικρού μήκους ταινίες και δύο ντοκιμαντέρ και έχει
κερδίσει βραβεία στο Φεστιβάλ Δράμας, το Φεστιβάλ Ολυμπίας, την Μπιενάλε Νέων
Καλλιτεχνών στη Ρώμη και τη Βενετία. Δεν ξεχνάει όμως το θέατρο (χτες έκανε
πρεμιέρα στο παιδικό έργο «Κόκκινα πανιά», που σκηνοθέτησε στο εργαστήρι
«Μαιρηβή»), οργώνοντας την ελληνική περιφέρεια με το «Τροχοθέατρο». Και τώρα
πια έχει έτοιμο το σενάριο για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, «Εκεί που
δεν φτάνουν τα τρένα»…

INFO

Ο «Κλέφτης», η μικρού μήκους ταινία της Ιρίνας Μπόικο που εκπροσωπεί την
Ελλάδα στο Φεστιβάλ Βερολίνου, προβάλλεται απόψε, αύριο και την Παρασκευή.