«Ήθελαν ειρήνη με πόλεμο; E, τσαντίστηκα»

«Τσαντίστηκα γιατί κάποιοι με θεωρούσαν δεδομένο και κουτό», λέει ο Τζορτζ Κλούνι, που αποφάσισε να ορμήξει σε εκείνους, στην Αμερική, που ήθελαν ειρήνη με… πόλεμο

Κορίτσια, σας παρακαλώ μην κλαίτε. Ο Τζορτζ από 16 Μαρτίου – με τη «Syriana» –
θα είναι στις ελληνικές αίθουσες. Από δύο μέτρα- τόσο κοντά – ορκίζομαι ότι
είναι περισσότερο γοητευτικός, έξυπνος, πνευματώδης, αστραφτερός, λαμπερός και
μαχητικός.

Πρέπει να αισθάνεσαι καλύτερα…

Καλύτερα; Εξαιρετικά.

Γιατί είσαι μέσα στην πεντάδα (καλύτερης για Όσκαρ ταινίας);

Και γι’ αυτό, αλλά γιατί πιστεύω πως το «Good night, good luck», αν και δεν θα
πάρει τίποτα, είναι η καλύτερη από τις πέντε. (Παύση και) Ι am joking!

H μία όψη της βερολινέζικης ανατάραξης του τριημέρου λέγεται «Τζορτζ Κλούνι
your the number one». Ο μπαγάσας είναι και παραείναι. Γνωστοί οι λόγοι,
πρόχειρα τους υπενθυμίζω. Και κούκλος και σταρ και παραγωγός και σκηνοθέτης
και αντι-μπουσικός. Προσέξτε όμως. Πετάξτε τις ετικέτες. Ούτε αριστερός ούτε
σταλινικός (αν και για τον Μπους είναι περίπου σαν πρωτοξάδελφος του Μπιν
Λάντεν) ούτε… ΠΑΣΟΚ ούτε Συνασπισμός ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Ο Τζορτζ
είναι περίπου ό,τι και ο Εντ Μάροου, ο δημοσιογράφος του 1953 που τα ‘βαλε με
τον Μακαρθισμό και τον οποίο είδαμε στο «Καληνύχτα και καλή τύχη». Έτσι, για
τη μαγκιά ρε γαμώτο. Σας το μεταφέρω όπως το περιγράφει ο ίδιος:

«Άκουγα από επίσημα χείλη πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας, πόλεμο υπέρ της
δημοκρατίας, πόλεμο για την απελευθέρωση των Αράβων, πόλεμο εναντίον των
αντιαμερικανών, πόλεμο, πόλεμο, πόλεμο. Μα πώς στον διάβολο θα φέρναμε ειρήνη,
ατομικές ελευθερίες, ισονομία και δημοκρατία; Με πόλεμο; Τσαντίστηκα και
όρμησα»!

Και άλλοι σε κατηγορούσαν για αντιαμερικανισμό…

Πολλοί, μεταξύ αυτών έγκυρες, υποτίθεται, εφημερίδες και περιοδικά, όπως το
«Time». Κάπως σαν «ο Τζορτζ Κλούνι καταζητείται ζωντανός ή νεκρός».
Τσαντισμένος εγώ, συνέχιζα απτόητος.

Παραλίγο να αυτοκτονήσεις…

Υπερβολές. Απλώς το κτύπημα στη «Syriana»…

Για το οποίο δεν είπες τίποτα και συνέχισες στωικά επί έναν μήνα…

Ποιος το είπε; Ο Στίβεν; (ο Γκέιγκαν). Έπρεπε να τελειώσουν τα γυρίσματα.
Τέλος πάντων, το κτύπημα πίσω στον σβέρκο ήταν σοβαρό και όταν κάποιοι γιατροί
είπαν ότι μπορεί να μου «ρουφήξει» το μεδούλι και να γίνω φυτό, μου πέρασε
αυτή η ιδέα από το μυαλό.

Και τώρα;

Τώρα μετά την «Κατρίνα» που ξεβράκωσε τον Μπους και ανάγκασε τα media να τον
αμφισβητούν, τώρα τα πράγματα είναι πολύ καλά.

Δηλαδή, δεν υπάρχει πρόβλημα με το Χόλιγουντ;

Κανένα απολύτως. Είμαι ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω. Πόσο θα κρατήσει αυτό το
παιχνίδι; Ίσως τέσσερα χρόνια. Να είσαι βέβαιος, θα παίξω με το σύστημα όσο
καλύτερα μπορώ.

H «Syriana» – η ταινία για την οποία ο Κλούνι είναι υποψήφιος β’ ρόλου – θα
μπορούσε να έχει υπότιτλο «πως σκοτώνουμε αθώους με πρόσχημα τη Δημοκρατία και
με στόχο τα πετρέλαια του Καζαχστάν και της Μέσης Ανατολής»! O σκηνοθέτης και
σεναριογράφος Στίβεν Γκέιγκαν είναι ταγμένος ολοκληρωτικά στην αποστολή του να
γδύσει το σύστημα. «Επί 4 χρόνια 17 ώρες 7 μέρες την εβδομάδα ερευνούσα,
μελετούσα και έγραφα για τη “Syriana”», λέει.

«H Αμερική, με τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, βρέθηκε με μια θηριώδη
μιλιταριστική μηχανή σε αχρησία. Έτσι, επινόησαν τον πόλεμο εναντίον των Narcs
(ναρκωτικών). Καθένας που έπαιρνε, διακινούσε ή πουλούσε ναρκωτικά ήταν η
προσωποποίηση του Σατανά. Αυτή η ιστορία όμως έμπαζε νερά. Ένα μέρος του
συστήματος βγάζει λεφτά, πολλά λεφτά από τα ναρκωτικά. Οι think tank έπρεπε να
βρουν κάποιον άλλο, μεγαλύτερο εχθρό. Κάνοντας μια έρευνα για τα ναρκωτικά,
πολύ πριν από το γκρέμισμα των δίδυμων πύργων, επισκέφθηκα τα γραφεία του
υπουργείου Άμυνας. E, λοιπόν, πάνω στην πόρτα που άνοιξα υπήρχε μια ταμπέλα
που έγραφε “Narcs – Terrorism”».