…στο «Ουζάδικο»

Το να γερνάει κανείς με χάρη είναι μεγάλη υπόθεση. Να κρατάει δηλαδή τη
φρεσκάδα της νιότης στην καρδιά του, ενώ συγχρόνως να διαθέτει την «πατίνα»
της σοφίας, η οποία αποκτάται με την ωριμότητα. Ακριβώς το ίδιο, πιστέψτε με,
ισχύει για τα εστιατόρια!

Πρέπει να κοντεύει μία δεκαετία (γηρατειά, για ένα εστιατόριο) από τότε που
άνοιξε το «Ουζάδικο» στο εμπορικό κέντρο του Λαιμού, στο Κολωνάκι. Θυμάμαι
τους ιδιοκτήτες – τη Στέλλα και τον Τάκη – να δουλεύουν ασταμάτητα, κάνοντας
σχεδόν τα πάντα μέσα στον μικρό, κομψό τους χώρο. Το «Ουζάδικο» ήταν από τα
πρώτα μαγαζιά στα οποία έκαναν την εμφάνισή τους τα τοπικά προϊόντα –
σερβίριζαν, για παράδειγμα, χέλι καπνιστό από την Καβάλα ή μανούρα βουτηγμένη
στο κατακάθι του κρασιού από τη Σίφνο. Τα πιάτα της Στέλλας ήταν δείγματα της
καλής έως εξαιρετικής ελληνικής κουζίνας: ταπεινά πιάτα, με «μαμαδίστικο»
χάρισμα και προσεγμένη εμφάνιση.

Το γευστικό τρένο με το οποίο ταξιδεύω λόγω δουλειάς με ανάγκασε να ξεχάσω το
ευχάριστο τοπίο του «Ουζάδικου» και πολύ χάρηκα προχθές, όταν ξαναδοκίμασα τα
εκλεκτά ελληνικότατα πιάτα που σερβίρει με περηφάνια. Ήμουν με έναν ξένο
συνεργάτη σε… αποστολή στην Αθήνα, να του δείξω την γκάμα της κουζίνας μας
μέσα σε μόνο πέντε ημέρες! Το «Ουζάδικο» ήταν από τις «λαμπερές» στάσεις.

Το κοινό φαίνεται να έχει μείνει σταθερό και πιστό – οι ίδιοι αντιπρόσωποι της
καλής κοινωνίας, όπως παλιά. H Στέλλα σίγουρα πιο ήρεμη και ξεκούραστη.
Μάλιστα έφευγε την ώρα που έφτασα.

H μαγειρική, ευτυχώς, το ίδιο καλή ύστερα από τόσα χρόνια. H φάβα ήταν
βελούδινη, και πλούσια, και κλασική, με τολμηρά μεγάλες φέτες κρεμμυδιού από
πάνω, σαν στολίδι. H μελιτζανοσαλάτα ακριβώς όπως την θυμόμουν: καπνιστή και
ωραία. H ταραμοσαλάτα από αυγά πέστροφας φίνα και ελαφριά. Πάντα μου άρεσαν τα
μαγειρευτά με διάφορα όσπρια, ήταν ανέκαθεν σπεσιαλιτέ της Στέλλας. Δοκίμασα
το εξαιρετικά νόστιμο χταποδάκι μαγειρεμένο με μαυρομάτικα και σέσκουλα. Οι
αγκινάρες α λα πολίτα δεν είχαν την πιο όμορφη εμφάνιση που έχω δει, αλλά η
γεύση τους ήταν εξαιρετική. Διαχρονική. Αυτό που μας άρεσε περισσότερο απ’ όλα
ήταν το καπνιστό σκουμπρί στα κάρβουνα – ένα φιλέτο με τη σωστή δόση αλμύρας,
ισορροπημένη με λεμόνι και μαϊντανό. Ήταν ένας μεζές εξαίσιος.

Δεν δοκιμάσαμε γλυκά, διότι λίγο πριν φτάσουμε είχαμε εμβαθύνει (πέσαμε με τα
μούτρα, δηλαδή) στις τάρτες και το ρυζόγαλο του γειτονικού πατισέρ Λάκη,
ακριβώς από πάνω. Τι ζωή έχουμε κι εμείς οι γευσιγνώστες…

*Το «Ουζάδικο»: Καρνεάδου 25-29 Κολωνάκι. Τηλ. 210-7295.484