[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΓΙΑ ΑΛΛΗ MIA ΦΟΡΑ η αλήθεια είναι πικρή. Αυτήν τη φορά, όμως, ειπώθηκε
και με αδεξιότητα που έδωσε την ευκαιρία στους «κατηγορουμένους» να… βγουν
λάδι, να αντεπιτεθούν και να μοιάζουν αδικημένοι και χτυπημένοι από το
«σύστημα» και την εξουσία… Ο λόγος, για κάποιες από τις θέσεις του νέου
προέδρου του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Θανάση Βαλτινού, περί ορισμένων
Ελλήνων σκηνοθετών και αντίστοιχων ελληνικών ταινιών… «Πολλές από τις
ταινίες μας είναι υπο-προϊόντα, με την έννοια πως η αισθητική τους ειναι κάτω
τού μέσου όρου περί κινημα-τογραφικής τέχνης. Πολλοί σκηνοθετες έχουν τη
νοοτροπία του δημοσίου υπαλλήλου, περιμένουν την… επετηρίδα για να πάρουν
χρήματα από το Δημόσιο και να “συντηρηθούν” γυρίζοντας ταινίες με
προχειρογραμμένα σενάρια», ανέφερε, ανάμεσα σε πολλά άλλα… Μα, η στιγμή δεν
ήταν η «κατάλληλη», καθώς ο κινηματογραφικός χώρος δέχεται επίθεση από το
«σχέδιο νόμου» που ετοιμάζει το υπουργείο Πολιτισμού και στο οποίο άπαντες
αντιτίθενται… Αν ξεχωρίσουμε, όμως, αυτές τις απόψεις, από το «σχέδιο νόμου»
περί κινηματογραφικής πολιτικής, εκφράζουν την πικρή αλήθεια που χρόνια τώρα
υποστηρίζουν όλοι (δημοσιογράφοι, κριτικοί, γνώστες της κινηματογραφικής
τέχνης): έτσι όπως λειτουργεί το σύστημα της οικονομικής ενίσχυσης από το
κράτος για παραγωγή ταινιών, έχει κλείσει τον κύκλο του έπειτα από 25 χρόνια.
Πολλά τα «καλά», αλλά και τα «κακά» αυτής της πολιτικής – οι απολογισμοί δεν
είναι του παρόντος. Το μόνο σίγουρο είναι πως πρέπει να γίνουν αλλαγές στον
τρόπο χρηματοδότησης από το κράτος για την παραγωγή ταινιών – χωρίς αυτό να
σημαίνει την κατάργηση της οικονομικής ενίσχυσης από τη Πολιτεία. Αλλά δεν
μπορεί να αποτυγχάνεις μία, δύο, τρεις φορές και το κράτος να συνεχίζει να σε
«στηρίζει» και να σε «συντηρεί». Γιατί ναι μεν το ταλέντο, είναι
«υποκειμενικό», αλλά κάποια στάνταρ υπάρχουν κι εδώ. Διαφορετικά, αναπαράγεις
τη μετριότητα και την αταλαντοσύνη.