Tο αμερικανικό όνειρο της βελγικής σοκολάτας

Τι νόημα έχει η απόλαυση αν δεν τη μοιράζεσαι; Κανένα, και αυτό οι Βέλγοι,
οι μετρ της σοκολάτας, το γνωρίζουν καλά. Το μεράκι ανέκαθεν το είχαν. Τώρα
όμως κάνουν τη γεύση της πιο πλούσια με νέες συνταγές, πωλήσεις μέσω Ίντερνετ
και επεκτάσεις στην πάλαι ποτέ περιφρονημένη αμερικανική αγορά.

Βελγική απόλαυση: «H σοκολάτα είναι ακριβώς όπως το κρασί», λέει ο Βέλγος σοκολατοποιός Μισέλ Μπόι. «Κάποτε, το κρασί ήταν κρασί. Τώρα προτιμούμε τις μικρότερες ποσότητες, αλλά η ποιότητα είναι καλύτερη»

Σκηνή πρώτη: Το αεροσκάφος της αμερικανικής εταιρείας FedEx είναι έτοιμο να
αναχωρήσει από το Ζάβεντεμ, το αεροδρόμιο των Βρυξελλών, με κατεύθυνση τις
ΗΠΑ. Μεταφέρει το πιο γλυκό εμπόρευμα: σοκολάτες του Μισέλ Μπόι, πρώην
τραπεζίτη και νυν σοκολατοποιού. Πολλά από τα μεγάλα ονόματα της βελγικής
σοκολατοποιίας έχουν αγοραστεί εδώ και χρόνια από πολυεθνικούς γίγαντες. Οι
Βέλγοι ακόμα θυμούνται το σοκ που υπέστησαν όταν η Godiva «παραδόθηκε», το
1974, στην Campbell, τη γνωστή εταιρεία με ειδίκευση τις σούπες. Ο Μπόι, μαζί
με μερικούς ακόμα… μερακλήδες, ανέλαβε να σώσει τη χαμένη τιμή του έθνους.
Το 1998, αγόρασε μια οικογενειακή σοκολατοποιία ονόματι Mary Chocolaterie.
Σήμερα, οι δουλειές του πάνε τόσο καλά που στέλνει σταθερά φορτία στις ΗΠΑ και
την Ιαπωνία. «Είναι ακριβώς όπως το κρασί», λέει στον επισκέπτη ανάμεσα στα
βαριά αρώματα της πικρής σοκολάτας που τυλίγουν το κατάστημά του, στη Ρι
Ρουαγιάλ. «Κάποτε, το κρασί ήταν κρασί. Τώρα προτιμούμε τις μικρότερες
ποσότητες, αλλά η ποιότητα είναι καλύτερη».

Οι ρίζες

Σκηνή δεύτερη: Στο εστιατόριο της Ναμίρ, ο πελάτης διστάζει. Να παραγγείλει
άραγε φουά γκρα με σάλτσα σοκολάτας ή σαλάτα σολομού περιχυμένη με βινεγκρέτ
με λευκή σοκολάτα; Εδώ και πέντε χρόνια, ο Βέλγος σοκολατοποιός Jean Galler
συνεργάζεται με τον σεφ προσφέροντας μια ιδιαίτερη γεύση σε όλα τα πιάτα. Το
εστιατόριο έχει τέτοια επιτυχία, που ο μεσιέ Γκαλέρ, έχοντας ήδη 30
καταστήματα στο ενεργητικό του, τα 13 από αυτά στο Βέλγιο, άνοιξε ένα ακόμα
στο Φορτ Λόντερντεϊλ της Φλόριντα. «Οι Μάγια και οι Αζτέκοι χρησιμοποιούσαν τη
σοκολάτα ως μπαχαρικό», λέει. «Το Μεξικό είναι οι ρίζες μας».

Τέχνη

Σκηνή τρίτη: Στην καρδιά των Βρυξελλών, σε μια συνοικία αφιερωμένη στην τέχνη,
οι περαστικοί κοντοστέκονται αναπόφευκτα μπροστά στο κατάστημα με τις
σοκολάτες του Pierre Marcolini: μοιάζει άλλωστε περισσότερο με
κοσμηματοπωλείο. Εγγονός Ιταλών μεταναστών, ο Μαρκολίνι εργάσθηκε στα νιάτα
του στον παριζιάνικο οίκο μόδας Hermes και έπειτα, πριν από έντεκα χρόνια,
επέστρεψε στις Βρυξέλλες και άνοιξε το πρώτο του κατάστημα. Σήμερα έχει 17,
οκτώ από αυτά στις Βρυξέλλες και ένα στην Παρκ Άβενιου της Νέας Υόρκης. H
φιλοσοφία του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στο φαγητό, λέει, αποτυπώνεται με
τον ιδανικότερο τρόπο στην ταινία «Το γεύμα της Μπαμπέτ» – η οποία απεικονίζει
μια εξόριστη Παριζιάνα σεφ να ετοιμάζει ένα επίσημο γεύμα σαν να ήταν
δαιμονισμένη. «Δεν είναι μόνο τροφή. Είναι και απόλαυση».

Δεν κάνουν σκόντο στην ποιότητα

Ονειρεμένη γεύση. Πολλές βελγικές σοκολατοποιίες παρασκευάζουν τα περισσότερα προϊόντα τους για Αμερικανούς πελάτες τους

ΟΙ ΒΕΛΓΟΙ σοκολατοποιοί δεν διστάζουν πλέον να διαθέσουν το πολύτιμο
εμπόρευμά τους σε ένα μεγαλύτερο κοινό, είτε πρόκειται για το κοινό που κάνει
τις αγορές του μέσω Ίντερνετ είτε πρόκειται για το αμερικανικό κοινό – συχνά,
άλλωστε, οι δύο αυτές κατηγορίες συμπίπτουν. Ο Μαρκολίνι ονειρεύεται ένα ακόμα
κατάστημα στη Νέα Υόρκη, ο Μπόι διαθέτει ήδη το 15% των προϊόντων του σε
Αμερικανούς, ο οίκος Neuhaus πωλεί στο κατάστημά του στο Μπρόντγουεϊ τα 500
γραμμάρια έναντι 48 δολαρίων και η Godiva παρασκευάζει πλέον τις περισσότερες
σοκολάτες της για τους Αμερικανούς πελάτες της στη Βιρτζίνια. H (καλή)
σοκολάτα γίνεται πιο δημοκρατική. Ίσως διότι και τα γούστα των Αμερικανών
έχουν γίνει περισσότερο εκλεπτυσμένα. Για σκόντο στην ποιότητα, πάντως, ούτε
λόγος. Άλλωστε οι Βέλγοι παρασκευαστές αντιμετωπίζουν τη σοκολάτα σαν κάτι
ζωντανό – και ξέρουν πως αν την υποτιμήσουν, αυτή θα τους εκδικηθεί.

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη