Kομαντάντε Mάρκος

H τελευταία φορά που η Κύπρος εμφανίστηκε σε διεθνή πρωτοσέλιδα ήταν για ένα
«όχι» της – και με αρνήσεις δεν κερδίζονται ποτέ αθλητικά πρωτοσέλιδα. H
τελευταία φορά που στην Κύπρο βγήκαν στους δρόμους για μια αθλητική επιτυχία
ήταν για τη δική μας Εθνική στην Πορτογαλία – και μάλλον δεν ήλπιζαν ποτέ ότι
θα έβγαιναν για μη «Ελλαδίτες» Έλληνες. H τελευταία φορά που στην Ελλάδα
μνημονεύτηκε με θαυμασμό ο κυπριακός αθλητισμός ήταν όταν ο Τζιωρτζής μάς
χάριζε νίκες στα 400 εμπόδια – άντε κι όταν ο Γκόγκα δεν σταματούσε να
σκοράρει στην Ευρώπη. H τελευταία φορά που ελληνικές σημαίες κυμάτισαν σε
γήπεδο της Αυστραλίας ήταν όταν ο Πύρρος και ο Κεντέρης κέρδισαν στο Σίδνεϊ –
άντε κι όταν μαθεύτηκε ότι πήραμε τους Ολυμπιακούς.

Κι όμως, όλα αυτά μαζί τα έζησε η Κύπρος, τη βδομάδα που πέρασε χάρη σε έναν
ώς τώρα παγκοσμίως άγνωστο εικοσάχρονο τενίστα, τον Μάρκο Παγδατή (ή
«Μπαγκντάτις», κατά τα πάντα πολεμοχαρή διεθνή Μέσα) και τα κατορθώματά του σε
ένα από τα τέσσερα μεγάλα τουρνουά του κόσμου. Ο συνδυασμός εθνικού Δαβίδ,
απόλυτου αουτσάιντερ και μάγκα νικητή όχι μόνο έκανε τον Παγδατή από τη μια
μέρα στην άλλη διάσημο, αλλά και έδωσε χαρά σε φίλους του αθλητισμού, ακόμη κι
αν είχαν ελάχιστη ώς καθόλου σχέση και με το τένις και με την Κύπρο. Αυτό που
έκανε στη Μελβούρνη ξεπερνά τη λογική: ήρθε ως πεντηκοστός τόσος στην κατάταξη
κι έφτασε στον τελικό, κέρδισε και το νούμερο δύο της παγκόσμιας κατάταξης
(άρα…) και όταν έχανε 2-0 σετ (στον ημιτελικό με τον Αργεντινό Ναλμπαντιάν)
και όταν ο αντίπαλός του τον ισοφάρισε 2-2 (στον προημιτελικό με τον Κροάτη
Λιούμπισιτς) και μέσα σε τρομερή κουφόβραση και όταν ξέσπασε καταιγίδα (τρεις
μπάλες πριν από το τέλος του ημιτελικού) και όταν τον περίμεναν και όταν δεν
τον περίμεναν. Και κυρίως κέρδισε, παίζοντας από την αρχή ώς το τέλος το
παιχνίδι του, ένα παιχνίδι καμικάζι: άφοβο, επιθετικό, τολμηρό, αυτό που του
είχε πριν από κάποια χρόνια επιτρέψει να φτάσει ώς το νούμερο ένα της
κατάταξης των τζούνιορς (άρα…). Με πολλούς άσους αλλά και πολλή πονηριά, με
ψυχή αλλά και τέχνη. Κατ’ αυτό – παρά την αγγλική, λόγω καταγωγής, προδιάθεση
και τη γαλλική, λόγω τενιστικής μαθητείας, διαβίωσης και έρωτα, επιρροή –
«Έλληνας». Όπως τουλάχιστον εννοούμε – πριν τους καταβαραθρώσουμε – εκείνους
τους ομοεθνείς μας που καταφέρνουν, κόντρα σε όλους τους ανέμους, να φτάσουν
σε μεγάλες επιτυχίες.

Ελάχιστη σημασία έχει που δεν πήρε την κούπα – άλλωστε ο άνθρωπος με τον οποίο
βρέθηκε στον τελικό (και ο οποίος βρίσκεται σε όλους τους τελικούς) απλώς δεν
παίζεται ακόμα και όταν δεν είναι στην καλύτερή του μέρα.

Εκείνο που μετρά είναι οι διαδοχικές υπερβάσεις του Μάρκου, η μεταδοτική χαρά
του, η ταπεινοφροσύνη του, τα αβίαστα νιάτα του. Και βέβαια, η ανάδειξη της
ομορφιάς του αθλητισμού, αυτής της πιο δημοκρατικής ανθρώπινης δραστηριότητας,
όπου τα ονόματα και τα μεγέθη είναι σχετικά και η καρδιά και η στιγμή το παν.
Ίσως για όλα αυτά ν’ αξίζει ακόμα και στρατιωτική αναβολή από τον Πρόεδρο
Τάσσο.