[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο 20ΧΡΟΝΟΣ Π. K. (τα στοιχεία του στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου)
είναι ένας άτομο με ειδικές ανάγκες (AMEA). Έχει όμως μια ιδιαιτερότητα: είναι
άνεργος, η μητέρα του είναι και η αυτή με ειδικές ανάγκες και ο πατέρας του
παίρνει αναπηρική σύνταξη. Το κράτος πρόνοιας λοιπόν – που όπως διατείνεται η
κυβέρνηση «λειτουργεί» σήμερα στη χώρα μας με το περίφημο υπουργείο Υγείας και
Κοινωνικής Αλληλεγγύης και το υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας
– έχει οδηγήσει στην απελπισία όχι μόνο το νεαρό αλλά και όλη την οικογένειά
του. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν διαθέτουν το απαραίτητο «μέσον» για να
κερδίσουν το αυτονόητο: μια θέση στην κοινωνία, στο συνταγματικά κατοχυρωμένο
δικαίωμα της εργασίας και της ισότητας. Δεν έχουν «δόντι» να πάνε στο γραφείο
του κ. Νικήτα Κακλαμάνη ή του κ. Παναγιωτόπουλου και να ζητήσουν μια δουλειά
για το παιδί τους. Δεν έχουν τρόπο ούτε καν να πλησιάσουν τα τηλεοπτικά
κανάλια για να διαμαρτυρηθούν. Βλέπουν τους πολιτικούς με τις μεγαλόστομες
διακηρύξεις και τα μεγαλόπνοα προγράμματα και νομίζουν ότι ζουν σε μια άλλη
χώρα, σε έναν άλλο κόσμο.

Φυσικά είναι γνωστό σε όλους πως το κράτος «τιμωρεί» τα άτομα με ειδικές
ανάγκες (AMEA). Είναι γνωστό ότι χιλιάδες νέοι και νέες «καρφωμένοι» σε
αναπηρικά καροτσάκια ή εγκλωβισμένοι σε ένα δωμάτιο σταμάτησαν ακόμη και να
ονειρεύονται. Κουρασμένοι, απηυδισμένοι από την κοινωνία των κολλητών, από τα
λαμόγια και τους δήθεν, από την περισσή υποκρισία των πολιτικών. Είναι οι
κραυγές απόγνωσης που υψώνονται αλλά σε ώτα μη ακουόντων. Είναι η κοινωνία των
ριάλιτι και των σίριαλ που ισοπέδωσαν κάθε έννοια συλλογικότητας και
αλληλεγγύης. H κοινωνία των κοινωνικών και εισοδηματικών ανισοτήτων, του
ωχαδελφισμού και του υπερκαταναλωτισμού. Και μέσα σε αυτήν τη σήψη
συνειδήσεων, στην κρίση θεσμών και ιδεών, στα καθημερινά μας προβλήματα με τη
σκληρή λιτότητα, την ακρίβεια, τα δάνεια των τραπεζών, την εργασιακή
ανασφάλεια, η κυβέρνηση απούσα προχωρεί στις κατεδαφίσεις που ονόμασε
«μεταρρυθμίσεις». Και ασφαλώς δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί ούτε με τα AMEA ούτε
με τον 20χρονο που έπαψε πλέον ακόμη και να ονειρεύεται. Γιατί σε αυτή την
κοινωνία τα όνειρα κοστίζουν ακριβά!