Iστορία μιας φλόγας

H ιδέα της Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας έχει συνδεθεί με τους Ολυμπιακούς Αγώνες
επί Χίτλερ, το 1936, στο Βερολίνο, τις λαμπαδηφορίες και την άνοδο του
ναζισμού. Να όμως που η Μαρία Χορς, η επί σαράντα και πλέον χρόνια πρωθιέρεια
αυτής της θεαματικής τελετής, βάζει τα πράγματα στη θέση τους. H ιδέα είναι
ελληνική. Όπως λέει η γεραρά Μαρία Χορς προς την Παρασκευή Τατούλη, κόρη του
υφυπουργού Πολιτισμού, δημοσιογράφος – συγγραφέας του βιβλίου – λευκώματος με
τίτλο «Ανάβοντας την Ολυμπιακή Φλόγα της Αρχαίας Τραγωδίας», των Εκδόσεων
Έφεσος, η ιδέα της Αφής ανήκει στον Αλέξανδρο Φιλαδελφέα, διευθυντή του
Αρχαιολογικού Μουσείου της Ολυμπίας, ο οποίος πρότεινε πριν από την έναρξη των
Ολυμπιακών Αγώνων να ανάβει ένας δαυλός από το φως της Αρχαίας Ολυμπίας και
στη συνέχεια να μεταφέρεται στη διοργανώτρια πόλη. H ιδέα του βρήκε γόνιμο
έδαφος και σύντομα υιοθετήθηκε από τον Καρλ Ντιέμ, ο οποίος συνέτεινε στην
υλοποίηση του εγχειρήματος για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του
Βερολίνου, το 1936… H Κούλα Πράτσικα είναι η πρώτη στην οποία ανατέθηκε το
1936 η διοργάνωση της τελετής της Αφής. Σ’ αυτήν την πρώτη τελετή πήρε μέρος η
Μαρία Χορς, νεαρή τότε. H φλόγα που άναψε τότε στην ψυχή της δεν έσβησε, αλλά
άνοιξε έναν δρόμο τελείως διαφορετικό από εκείνον που την οδήγησε στον χορό,
τη χορογραφία του θεάτρου. Ίσως γιατί η ίδια πιστεύει ότι στην Ολυμπία, στους
Δελφούς στην Επίδαυρο το χώμα μοιάζει να είναι υπεύθυνο για τους κραδασμούς
που διαπερνούν το σώμα. Στην Ολυμπία η χορογραφία είναι ιερουργία.