[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

OI ΕΛΛΗΝΕΣ βουλευτές – από όλα τα κόμματα – που μετέχουν στην
κοινοβουλευτική συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης θα πάρουν αύριο μία
κρίσιμη απόφαση. Τι θα κάνουν με την υπό ψήφιση πρόταση της Πολιτικής
Επιτροπής του Συμβουλίου, η οποία εξισώνει τον κομμουνισμό με τον ναζισμό και
ουσιαστικά ανοίγει τον δρόμο για νέους διωγμούς κομμουνιστών, κομμουνιστικών
και αριστερών κομμάτων στην Ευρώπη.

Κι ενώ σήμερα στο Στρασβούργο καταγράφεται η έντονη διαμαρτυρία του KKE –
βουλευτές και στελέχη του ταξίδεψαν εκεί γι’ αυτόν τον σκοπό από την Αθήνα -,
όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι αυτό το αντικομμουνιστικό μνημόνιο
φέρνει πίσω την Ευρώπη στον Μεσαίωνα. Τονίζουν μάλιστα ότι χρειάζεται ένα
ευρύτερο δημοκρατικό μέτωπο. Για να αντιμετωπισθεί η τρομολαγνεία και η
αντικομμουνιστική υστερία, που πάνε να διεισδύσουν παντού και να δηλητηριάσουν
κρατικούς φορείς, κόμματα, την Παιδεία και τα MME· σε μιαν Ευρώπη η οποία
παραπαίει, αλλά που σταθερά εμπλέκεται σε πολεμικές – ανά τον κόσμο –
επιχειρήσεις.

Ασφαλώς, η ελληνική αντιπροσωπεία γνωρίζει από «πρώτο χέρι» πόσα νέα δεινά για
τους λαούς της Ευρώπης θα σημάνει μια αντιδραστική απόφαση του Συμβουλίου της
Ευρώπης. Όμως, έμεινε μόνη της όλο αυτό το διάστημα. Το θέμα δεν συζητήθηκε
στην Ελληνική Βουλή, η οποία μπορεί μεν να έχει πολλές συνεδριάσεις
καθημερινά, ωστόσο σνόμπαρε με ευθύνη πολλών τον διάλογο για ένα τόσο
καθοριστικό ζήτημα για το μέλλον της δημοκρατίας. Ουσιαστικά, αρκετά κόμματα
έμειναν έξω από τον χορό, ως απλοί θεατές ή αφήνοντας τους βουλευτές τους κατά
συνείδηση να κρίνουν. H αντίδραση του KKE, οι πανελλαδικές συγκεντρώσεις που
οργάνωσε και το επιτυχημένο συλλαλητήριο στην Αθήνα με τη Γενική Γραμματέα του
κόμματος Αλέκα Παπαρήγα δεν αρκούν.

H υπεράσπιση δημοκρατικών κατακτήσεων και στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων
δεν μπορεί να είναι υπόθεση μόνον ενός κόμματος. Οι ευθύνες ανήκουν σε
πολλούς. Το χρέος κάθε πολιτικής ηγεσίας είναι να παίρνει θέση απέναντι στα
ιδεολογικά – και όχι μόνον – πογκρόμ. Άλλωστε, η απόφαση του Συμβουλίου της
Ευρώπης μάς αφορά όλους. Και δεν μπορεί κανείς να καλείται προοδευτικός – ή να
προφασίζεται ότι είναι προοδευτικός -, όταν δεν παίρνει θέση και όταν δεν
αγωνίζεται για την υπεράσπιση της δημοκρατίας.