ΣE ΠPΩTO ENIKO «Mία από τα ίδια» στη μεταολυμπιακή Aθήνα

Καθισμένοι, το τελευταίο, παγωμένο, σαββατόβραδο των γιορτών γύρω από το
λάπτοπ, βλέπαμε παλιότερες φωτογραφίες και αναπολούσαμε… Εκείνες των
Ολυμπιακών Αγώνων μάς ζωντάνεψαν αμέσως. «Θυμάσαι;», ρωτάγαμε, χαμογελώντας, ο
ένας στον άλλον. Και ύστερα, μελαγχολήσαμε…

Δεν πίστευα ποτέ ότι η Αθήνα μετά τους Ολυμπιακούς θα ήταν περίπου «μία από τα
ίδια». Ότι ο ενθουσιασμός, η ευφορία, ο κοσμοπολίτικος χαρακτήρας της
πρωτεύουσας θα έσβηναν τόσο γρήγορα και τόσο άδοξα. Λες και η μαγική σκόνη,
που μας ράντισε εκείνο το καλοκαίρι, χάθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη μέσα
στο αθηναϊκό νέφος…

Νομίζαμε ότι θα ζούσαμε από το «οριακό έτος» 2004 σε μια «Βαρκελώνη», που θα
αποτελούσε – όπως εκείνη μετά τους δικούς της Ολυμπιακούς – καρδιά συνεδριακού
τουρισμού, μουσικής παραγωγής, μαζικού αθλητισμού, πολιτιστικού «οργασμού»…
Νομίζαμε ότι εκείνος ο Αύγουστος χώριζε το «πριν» και το «μετά» μιας νέας
Αθήνας, που θα έσφυζε από ζωή…

Δεν θέλω να διαβάζω τα δημοσιεύματα για την εγκατάλειψη των ολυμπιακών
κέντρων, τα κατεστραμμένα (ήδη) έργα, τις αφύλακτες εγκαταστάσεις («κατοικίες»
πια Τσιγγάνων), τα σκοτεινά στάδια, τα κλειστά γυμναστήρια, τους υπέροχους
χώρους σε αχρηστία…

Προσπερνώ βιαστικά τις εκτάσεις του Ελληνικού, του Αγίου Κοσμά, του Φαλήρου,
αναζητώντας μόνο με τη σκέψη να ξανανιώσω εκείνη τη μοναδική αίσθηση των
δεκαεπτά ημερών… Δεν θέλω να (ξανα)δώ τη μιζέρια, με το γνωστό νεοελληνικό
προσωπείο της, το απεχθές, το εξοργιστικό, το ταπεινωτικό. Είχα την
ψευδαίσθηση ότι είχαμε διαβεί το κρίσιμο «κατώφλι» και την αφήσαμε πίσω για
πάντα…

Μόνο το Μετρό και η Αττική Οδός έμειναν – μοναδικό «δώρο παρηγοριάς» – στους
Αθηναίους, από μια γιορτή που φαίνεται ότι δεν έγινε γι’ αυτούς. H
πολυθρυλούμενη μετάβαση στη σύγχρονη μεγαλούπολη… αναβάλλεται!

H ευρωπαϊκή έρευνα σε 31 πόλεις, που έβρισκε την Αθήνα με τη χαμηλότερη
ποιότητα ζωής και τους κατοίκους της τους πιο δυστυχισμένους, είχε εκπονηθεί
στις αρχές του 2004. Πριν, δηλαδή, πάρουμε μια φευγαλέα γεύση της πόλης που θα
μπορούσαμε να είχαμε. Σήμερα, οι ερευνητές θα έπρεπε να προσθέσουν – στα
συναισθήματα της δυσφορίας για την ηχορρύπανση και του φόβου, που τότε
κατέγραψαν – και τη διάψευση της ελπίδας. Κάποιοι ειδικοί της ψυχικής υγείας
θα το ονόμαζαν και… σύνδρομο της Σταχτοπούτας!