ΣE ΠPΩTO ENIKO Γυρίνοι και γέφυρες

Μπορεί να ακουστεί στενόμυαλο και εντελώς ανάξιο για την περίσταση, βγαίνοντας
πάντως από το Μουσείο Μπενάκη είχα την αίσθηση ότι μόλις μου έκαναν ένα μεγάλο
δώρο. Ασφαλώς, ο μαγικός κόσμος του Διονύση Φωτόπουλου δεν έχει άλλη
εντοπιότητα πέρα από το προσωπικό, το ακριβό του χάρισμα, εμένα όμως η
συγκεκριμένη έκθεση με πήγε λίγο παραμέσα. Στον χείμαρρο Νέδοντα, σε αυτόν τον
στριμμένο παλιόγερο που αν και έχει πια τσιμενταρισμένη κοίτη, εμείς οι παλιοί
επιμένουμε να τον θυμόμαστε με τη μάντρα του, τις γέφυρες, τις κροκάλες και
τους γυρίνους του.

Οι σκοτεινές εκκλησίες της Καλαμάτας, αγιογραφημένες εξ ολοκλήρου από τον
δάσκαλο του Διονύση Φωτόπουλου, δέσποζαν τότε στις παιδικές φοβίες μου.
Αδύνατον να αποφασίσω αν η υπογραφή «Δράκος» ήταν το επώνυμο του ζωγράφου ή το
όνομα του ίδιου του αγίου.

H ωραιότατη αυτή σύγχυση δεν μου βγήκε σε κακό. Απεναντίας. Με εφοδίασε, θα
έλεγα, με ένα αυτοσχέδιο πλην ασφαλές όργανο να τα βρω με την Τέχνη. Το ίδιο
ελπίζω και εύχομαι να συμβεί και με την έφηβη επισκέπτριά μου που την έσυρα
στην Πειραιώς, χειμώνα καιρό. Πόσο μάλλον που το σπίτι της στην Καλαμάτα
κοιτάζει ακριβώς τον ίδιο ξεροπόταμο και στοιχίζεται με τις ίδιες ανυποχώρητες
μουριές που έβλεπαν στην ηλικία της οι αδελφοί Φωτόπουλοι. Όσο για τη σύγχυση
για την οποία σας μίλησα, είμαι σίγουρη ότι ήδη την έπαθε: Εξερχομένη του
Μουσείου Μπενάκη, ευχαρίστησε διά χειραψίας τον φύλακα της έκθεσης.