Tραγούδια και τροπάρια για σεισμούς και για…

Δεν είναι η είδηση που ακούς – βλέπεις στο κανάλι τρομακτική, είναι αυτό που
ξέρεις ότι θα επακολουθήσει. Μια στρατιά από ειδικούς, ανά περίσταση, που θα
λένε, λένε, λένε, λένε παραλλήλως, συγχρόνως και στεντορεία τη φωνή θα
διαφωνήσουν, θα μαλώσουν και μετά όλοι μαζί – παρουσιαστής, ειδικοί, κοινό
(που ενίοτε παρευρίσκεται στο στούντιο με τη μορφή ανθρώπου εν υπνοβασία) και
καλεσμένοι -, αφού αποφασίσουν ποιος φταίει, θα πάρει την εξουσιοδότηση ο
δημοσιογράφος-λειτουργός-εισαγγελέας-κατήγορος-τιμωρός και θα ουρλιάξει ο
άνθρωπος (μην είναι υπερβολή το άνθρωπος. Να πούμε καλύτερα το «είδος»), και
θα ουρλιάξει λοιπόν το «είδος»: «Πού είναι το κράτος; Να μου παρουσιαστεί εδώ
αμέσως, αν φοράει παντελόνια», γιατί, ως γνωστόν, το κράτος και όλες οι
αρμόδιες υπηρεσίες φοράνε παντελόνια, καμιά φορά και οι γυναίκες, αλλά δεν θα
εξετάσουμε εδώ τους λόγους, θα το αφήσουμε για την επόμενη εκπομπή μας.

… Και βέβαια όλα αυτά είναι γνωστά και, εν πάση περιπτώσει, κάπως το
συνηθίσαμε. Αυτό όμως… Αυτό των τελευταίων ημερών… Πώς βρεθήκαμε από τα
βουνά της Τρυγόνας με τον Ρώσο δραπέτη και τη «χαριστική βολή που έδωσε ο
ίδιος στον εαυτόν του με τη σφαίρα που είχε φυλάξει» (επί λέξει αυτό από
ρεπόρτερ με αγάπη για σας και μόνο), από τους αξιωματικούς της Αστυνομίας και
το στρινγκ που φορούσε ο κρατούμενος στις φυλακές (ναι, αυτός δεν φόραγε
παντελόνια, πιο προχώ ο συχωρεμένος), από τους υπευθύνους που εδώ ο φονιάς,
εκεί ο φονιάς, πού είναι ο Βουλγαράκης; (Και δεν θέλω αηδίες, γιατί αυτός τα
φοράει τα παντελόνια). Πώς βρεθήκαμε, λέω, από το έγκλημα στην Κέρκυρα στο
Σεισμολογικό Ινστιτούτο Ελληνικής Τηλοψίας (κατά το «Εφαψίας»), ούτε που το
κατάλαβα.

Εκεί που μίλαγε για τα παιδικά χρόνια τού φονιά ο ψυχολόγος της εκπομπής
(διότι η εκπομπή έχει ψυχολόγο, οι παρουσιαστές που το ‘χουν ανάγκη το έμψυχο
αυτό βοήθημα δεν έχουνε. Δεν τους το παρέχει ο σταθμός. Ούτε ψυχολόγο ούτε
ψυχίατρο, ίσως γιατί και η επιστήμη είναι φορές που σηκώνει τα χέρια ψηλά),
εκεί λοιπόν που έχουμε μάθει τα πάντα των πάντων του χωριού, του ποταμού, του
παραποτάμου, του αξιωματικού βάρδιας, του αδελφού τού βοσκού που είχε δει το
ένα παπούτσι τού μεταστάντος, ξαφνικά πατάει έναν σεισμό στα Κύθηρα (πρώην
Τσιρίγο, και πίνακας του Βατό σε νεοελληνική ταινία επονομαζόμενος και «Ταξίδι
για τα Κύθηρα», αλλά και τραγούδι του Μητροπάνου «Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα
βρούμε», συνοδεία Χριστιάννας), έναν σεισμό ίσαμε και έξι κόμμα εννέα
Ρίχτερ… Για πότε φύγανε οι αστυνομικοί κι ήρθαν οι σεισμογνώστες δεν το πήρε
κανείς χαμπάρι.

Στη Ρηγίλλης ανοίγανε σαμπάνιες και το ρίξανε στον χορό και το τραγούδι:
«Πέστε να ‘ρθουν σεισμολόγοι είναι σοβαροί οι λόγοι», σου λέει να ‘χει κάτι ν’
ασχολείται ο τηλεθεατής το ζώον (έτσι μας αποκαλούν μεταξύ τους), να του πάει
ο νους αλλού να ησυχάσουμε. Οι δε σεισμολόγοι δεν περιμένανε τη Ρηγίλλης,
είχανε πιάσει στασίδι, ήδη (πώς ριμάρει το «στασίδι» με το «ήδη», με το ζόρι
κρατιέμαι μην το τριτώσω ο πορνολόγος), πολλοί δε εκ των επιστημόνων είχαν
καταφέρει το ακατόρθωτον. Παρευρίσκοντο συγχρόνως σε δύο και τρία κανάλια.
Αυτό μόνο ο μάγος Χουντίνι το έχει καταφέρει και οι κύριοι σεισμολόγοι, αλλά
αυτοί σε επιστημονικό επίπεδο. Ο Χουντίνι ήταν αγύρτης. H αλήθεια είναι ότι
έπαθα έναν μικρό πανικό, άλλαζα κανάλια κι έβλεπα τα ίδια πρόσωπα σε
διαφορετικές εκφράσεις και προς στιγμήν έχασα τον έλεγχο, αλλά μετά κατέληξα
στον Θέμο που είχε σκηνές από αγιασμούς υδάτων κι έδειξε εκείνο το
βίντεο-όνειρο που πετάει ο παπάς τον Σταυρό στη θάλασσα και πετάγεται μαζί κι
ένα περιστέρι απ’ το πουθενά και πάει, πάει, πάει, πάει και προσγειώνεται πού
λέτε; Στο κεφάλι του Καρατζαφέρη την ώρα που ο ιερεύς έψαλλε το «και το πνεύμα
εν είδει περιστερααααάς εβεβαίου του λόγου το ασφαλές».

Εγώ, πάλι, συνέχισα το τραγούδι της Ρηγίλλης με τους σεισμολόγους, αλλά όχι
στο κουπλέ, στο ρεφρέν, που λέει:

«Οι κυβερνήσεις πέφτουνε,

μα η αγάπη μένει,

μας διοικεί, μας κυβερνά,

μας γονατίζει, μας χαλά

κι όλους μας ανασταίνει».