ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Λαός και Όχι

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Βασ. Κωνσταντινίδης, Ευριπίδου 22, Αθήνα, γράφει:

«Προ διμήνου γιορτάσαμε και πάλι την επέτειο του “Όχι”. Του “Όχι» που είπε ο
Μεταξάς, γιατί ήξερε ότι πίσω του είχε τη θέληση του λαού. Τότε ήμουν 21 ετών
και ήξερα την κατάσταση. Υπήρχε προετοιμασία του λαού. Λέγαμε: θα τους φάμε,
ένας Έλληνας, δέκα Ιταλοί. H ελληνική αντίσταση ήταν καταπληκτική. “Σα να παν’
σε πανηγύρι, σ’ ανθισμένη πασχαλιά…» λέει το τραγούδι. Σε λίγες μέρες οι
Ιταλοί ανατράπηκαν και ο πόλεμος μεταφέρθηκε στην Αλβανία. Ο Μεταξάς (ήταν
επιτελικός αξιωματικός) δεν περίμενε τέτοια αντίσταση. Διάβασα ότι το σχέδιο
του Επιτελείου προέβλεπε αμυντική γραμμή στον Αμβρακικό Κόλπο. Γι’ αυτό δεν
είχαν επιθετικά σχέδια. Ένας μήνας πέρασε με αψιμαχίες. Εάν είχαν επιθετικά
σχέδια ο ελληνικός στρατός, πριν οι Ιταλοί μεταφέρουν νέες δυνάμεις και
αποκτήσουν υπεροπλία, μπορούσε να ρίξει στη θάλασσα την ιταλική στρατιά.

Ο Μεταξάς όταν είχαμε μια επιτυχία μετά τη χαρά σημείωνε στο ημερολόγιό του
την αγωνία για μια μελλοντική γερμανική επέμβαση. Ήταν γερμανόφιλος, σε
αντίθεση με τον Γεώργιο τον B’. Φοβόταν επίθεση από Βουλγαρία, γι’ αυτό
κατασκεύασε και τη Γραμμή Μεταξά.

Δεν ήθελε να ερεθίσει τον Μουσολίνι, γι’ αυτό έκανε μερική επιστράτευση με
ατομικές προσκλήσεις. Παρά τις μικρές, πλημμελώς εξοπλισμένες, χωρίς
αεροπορία, υποστηριζόμενες ελληνικές δυνάμεις κατόρθωσαν να ανατρέψουν τον
άρτια εξοπλισμένο στρατό της φασιστικής Ιταλίας, προκαλώντας τον θαυμασμό όλου
του κόσμου. Ο ελληνικός λαός, τρεφόμενος κυρίως με μπομπότα, φασόλια και λάδι,
βασανιζόμενος από ελονοσία και φυματίωση, δημιούργησε το έπος της Αλβανίας.
Σύσσωμος ο λαός έκανε το καθήκον του (γυναίκες της Πίνδου κ.λπ.). Ζωντάνεψαν
παλαιά κλέη. Έξι μήνες κράτησαν αμόλυντο το ελληνικό έδαφος, οπότε στις 6
Απριλίου ’41 ξεχύθηκαν 200.000 Γερμανοί με χιλιάδες τανκς και αεροπλάνα,
ανέτρεψαν τον λίγο αγγλικό στρατό και σε τρεις ημέρες κατέλαβαν τη
Θεσσαλονίκη.

Τα οχυρά αντιστάθηκαν. Τον ηρωισμό τους αναγνώρισαν και οι ίδιοι οι Γερμανοί.

Ο λαός μας αντιστάθηκε. Τότε, έτρεξαν σε βοήθεια των Γερμανών οι
ταγματασφαλίτες. Άνθρωποι του κοινού ποινικού δικαίου, αργυρώνητοι. Και αυτοί
οι άνθρωποι, μετά την απελευθέρωση έγιναν “εθνικόφρονες”. Ενώ οι πολεμιστές
γέμισαν τις φυλακές και τα ξερονήσια».