[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«Αρχιμηνιά, κι αρχιχρονιά, ψηλή μου δενδρολιβανιά, κι αρχή καλός μας
χρόνος…» – πιτσιρικάδες, για μια μέρα, κάλαντα ήρθαμε να πούμε, κάλαντα κι
ευχές. Κι ο «νοικοκύρης του σπιτιού» που «χρόνια πολλά να ζήσει», ας μας κάνει
τη χάρη να ακούσει τούτα τα κάλαντα, που δεν έχουν μόνο αρχή, έχουν και τέλος.
Γιατί, αρχή χωρίς τέλος δεν υπάρχει. Όλα από αυτή ξεκινούν κι όλα σ’ αυτό
καταλήγουν.

Τελευταία μέρα του χρόνου σήμερα, κι άμα ήμουν Καραμανλής για μια μέρα – για
σήμερα μόνο, εντάξει; -, θα κλεινόμουν στο δωμάτιό μου, στο γραφείο μου, να
κάνω απολογισμό της χρονιάς, να μετρήσω τα συν και τα πλην. Να διαπιστώσω σε
ποια θέματα τα πήγα καλά (πραγματικά καλά, όχι ό,τι «σπρώχνουν» προς τα έξω τα
παπαγαλάκια μου, ότι τα πήγα περίφημα), και πού έσφαλα. Εκεί δηλαδή, που αντί
να κάνω το σωστό έκανα λάθος. Αντί να πάω πρίμα, κοπάνησα στα βράχια. Ξώκειλα.
Απολογισμός λέγεται αυτό σε απλά ελληνικά και θέλει εσωτερική δύναμη να τον
κάνεις. Και γενναιότητα. Και αντοχές πολλές. Και περίσσευμα ψυχής. Γιατί το
πιο σπουδαίο στη ζωή αυτή, είναι να μπορείς ανά πάσα στιγμή να κάνεις ταμείο.
Να ξέρεις πού πατάς και πού πηγαίνεις. Αλλιώς, φεύγεις από τη ζωή, χωρίς να
έχεις καταλάβει γιατί ήρθες, και τι προορισμό ξεπλήρωσες με την παρουσία σου,
ανάμεσά μας…

Κάνω ταμείο

Παίζω εγώ τώρα λοιπόν – για τις ανάγκες του απολογισμού, ντε – τον Καραμανλή,
κι αποφασίζω να κάνω το ταμείο που λέγαμε. Κάθομαι στο γραφείο, στέλνω τη
Νατάσα βόλτα με τα παιδιά στο Σύνταγμα, στο «καρουσέλ» της Ντόρας, δίνω εντολή
και στον Αγγέλου να μη με ενοχλήσει κανείς, και αράζω. «Κώστα λέω, τώρα οι δυο
μας. Τι καλό έκανες τη χρονιά που πέρασε;». H αλήθεια είναι ότι ψάχνομαι,
πολύ. Ψάχνομαι, και μπερδεύομαι. Σκέφτομαι να βάλω τα πράγματα σε μια τάξη. Να
τα πάρω από την αρχή. Κάνω μια (νοερή) βόλτα. Αρχίζω από την οικονομία.
Αναζητώ τα θετικά, και καταλήγω χωρίς πολλή προσπάθεια ότι τα κάναμε ένα
μπάχαλο. Μια (σύγχρονη) αρχαία τραγωδία, να τη βλέπει ο Κούρκουλος και να
θέλει να την πάει καλοκαίρι στην Επίδαυρο. Με κορυφαίο του χορού τον
Αλογοσκούφη. Να παίζει το «οϊμέ, οϊμέ, εγώ ο τρισόλβιος ιδού στέκομαι ενώπιόν
σας, Θεοί του Ολύμπου», να σου σπαράζει την καρδιά! Ναι, τον ίδιο αυτόν
Αλογοσκούφη λέμε που «χειρίστηκε» την απογραφή. Το ΠΑΣΟΚ τού είπαμε να
εκθέσει, τη χώρα εξέθεσε. Επενδύσεις δεν έρχονται, τα κοινοτικά κονδύλια δεν
μπορούμε να τα απορροφήσουμε, η ακρίβεια καλπάζει, οι δημοσκοπήσεις
καταγράφουν ότι το 75% των πολιτών μάς βρίζει – μας βρίζουν ακόμη κι οι δικοί
μας, οι αχάριστοι….

Διαπλοκή – διαφάνεια – αξιοκρατία

Οικονομία χάλια, βάζω ένα «X» και πάω παρακάτω. Διαπλοκή – διαφάνεια –
αξιοκρατία, το «φόρτε» της διακυβέρνησής μου έγινε να το τραγουδήσουν οι
αδελφοί Κατσάμπα να γίνει χαμός σαν τη διαφήμιση του «Τζάμπο». Τι να θυμηθώ τι
να ξεχάσω. Το ναυάγιο με τον βασικό μέτοχο, τους διαγωνισμούς (τι μου δίνεις
να σου δώσω – κάτω πάντα από το τραπέζι) ή τα δικά μας τα «λαμόγια» που έναν
διώχνω δέκα μού προκύπτουν, σαν τη Λερναία Ύδρα; Ας ασχοληθώ με την
αξιοκρατία, η οποία πολύ φοριέται στις μέρες μας. Τι είπαμε, τι κάναμε; Έλα,
ντε, τι κάναμε; Του ‘παμε κι εκείνου του Προκόπη, να βρει έναν τρόπο να
βολευτούν τα παιδιά των παιδιών της «αγωνιζόμενης» βάσης που μας έκανε
κυβέρνηση, κι αυτός κατάφερε να το γελοιοποιήσει το σύστημα με τη συνέντευξη.
Νούμερα στις επιθεωρήσεις γίναμε. Κι έχω και τις δημοσκοπήσεις να μου λένε ότι
επί των ημερών μας χειροτέρευσε η διαπλοκή, ότι η κυβέρνησή μου ταυτίζεται με
τα συμφέροντα, περισσότερο απ’ ό,τι επί ΠΑΣΟΚ, κι όσο για αξιοκρατία, η λέξη
απαντάται απλώς στο λεξικό του Μπαμπινιώτη, πουθενά αλλού. Βάζω (άλλο) ένα «X»
στο σχετικό κεφάλαιο, και πάω παρακάτω…

«Πού είναι η κότα»

Λοιπό (με την έννοια του υπόλοιπου) κυβερνητικό έργο λέω να το ονομάσω, κι
αρχίζω… χωρίς παρεξήγηση από το Γεωργίας. Άλλα νούμερα για επιθεώρηση εκεί,
με τα «πού είναι η κότα, οεο» και «που ‘ναι η κότα οεο». Χάθηκαν μαζί η κότα,
η γαλοπούλα, και η σοβαρότητά μας. Συνεχίζω με το Εργασίας που το έλεγαν
παλιά, και τώρα το λέμε εμείς Απασχόλησης. Τι έχουμε εδώ; Άλλα κόλπα με Πάνο,
Μάκη, και λοιπούς – γίναμε θέμα (και θέαμα) για εβδομάδες. Ανεργία στο
κόκκινο, προγράμματα μηδέν, και… μπουμπούκια, πολλά «μπουμπούκια»
(Γερασίμου, Οικονομόπουλος, και λοιποί). Αποφασίζω να περάσω από κάτι γερό,
πηγαίνω στο Εξωτερικών – αλλά τώρα που το σκέφτομαι με τόσες «επιτυχίες» στα
εθνικά, άσ’ τα όπως είναι, τουρίστα με λέει ο άλλος, και έτσι όπως πάμε θα
δικαιωθεί μού φαίνεται…

Πετάγομαι στον Τουρισμού (καλά τα πάει ο… πρέσβης εκ προσωπικοτήτων
Αβραμόπουλος), στρίβω στο Ανάπτυξης, ρίχνω μια ματιά (πλην του σοβαρού Μίμη
μηδέν εις το πηλίκον) συνεχίζω πιο πάνω για το Άμυνας, αλλά δεν περνάω ούτε
απέξω (τι να πω με τον Σπήλιο, που του ‘παμε κι αυτουνού να στριμώξει τους
πασόκους, και μια δουλειά της προκοπής δεν μπόρεσε να φέρει εις πέρας ο
πτέραρχος). Κόβω μέσα από Παπάγου για το Μεταφορών αλλά το μετανιώνω (θα μου
ξεφύγει καμιά κουβέντα για τον ξάδελφο Μιχάλη, και δεν θέλω, μέρες που ‘ναι,
για ενδοοικογενειακά προβλήματα είμαστε;). Κάνω όπισθεν και στρίβω προς
Κατεχάκη – βλέπω τον Γιωργάκη να ζορίζεται με τους Πακιστανούς και τους
πράκτορες, αλλά δεν στενοχωριέμαι. Αρχηγός δεν θέλει να γίνει; Πώς θα γίνει;
Μόνο με δείπνα στο «j k» (Τζεϊ Κέι), δημόσιες σχέσεις και χαμόγελα;

Ο Νικήτας

Σκέφτομαι να πάω μια βόλτα στο Υγείας. A, μπα, ας το αφήσω καλύτερα. Θα το
πάρει πάνω του ο Νικήτας, και μετά θα θέλει κι αυτός να γίνει αρχηγός, τώρα
που οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν να ανεβαίνει συνέχεια. Στον Πειραιά, δεν
κατεβαίνω, ούτε για συζήτηση. Έτσι όπως τα ‘χει κάνει ο Μανόλο, ώρες είναι να
πέσω πάνω σε κανα Αγούδημο, να μου λέει για το μπάχαλο στην ακτοπλοΐα. Τι να
κάνω; Θα αναγκαστώ να επισκεφθώ τον Σουφλιά, αλλά πάλι νιώθω μια
αυτοσυγκράτηση. Τι να λέμε; Εκείνος θα φωνάζει ότι δεν έχουμε επικοινωνιακή
πολιτική λόγω Θόδωρου, κι εγώ οφείλω να του πω ότι αντί να εγκαινιάζει έργα
του ΠΑΣΟΚ, αν υπέγραφε και κανα (δημόσιο) έργο ίσως να ‘ταν καλύτερη η εικόνα
της κυβέρνησης. Γι’ αυτό, το αποφάσισα. Θα πάω στο Πολιτισμού. Είναι το πιο
επιτυχημένο υπουργείο. Είναι το υπουργείο-πρότυπο. Είναι το υπουργείο που έχει
να παρουσιάσει μόνο έργο. Τι λέω, μόνο ένα έργο; Και δύο! Μωρέ, στο τσακ είμαι
να την κρεμάσω την ταμπέλα απέξω, που θα λέει «Σήμερον δυο έργα»! Γιατί είναι
το υπουργείο με τον καλύτερο υπουργό: Εμένα! Το λέω και γεμίζει το στόμα μου:
ε-μέ-να. Για να με δω, στον καθρέφτη: ε, ναι, δίκιο έχω!..

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Με πιάνει η όρεξη για ανασχηματισμό

Να κάτι τέτοια σκέφτομαι την ώρα που με πιάνει η όρεξη για ανασχηματισμό, και
λέω μέσα μου, άσε καλύτερα μεγάλε. «Δεν είναι η ώρα». Όχι γιατί με τρομάζει η
μέσω Ντόρας είσοδος του μητσοτακαίϊκου στην κυβέρνηση. Όχι. Αυτό που με
φοβίζει περισσότερο είναι ότι θα δουν οι πολίτες πόσο επιτυχημένο υπουργό
Πολιτισμού έχουν, και θα με πιέσουν να τον τοποθετήσω αλλού. Στο Οικονομίας. Ή
στο… Γεωργίας. Ή στο… Απασχόλησης, στο Εθν. Άμυνας, στο Εσωτερικών, στο
Υγείας, στο Εμπ. Ναυτιλίας, στο Μεταφορών, στο Δημ. Τάξης, στο… στο… A,
δεν γίνεται. Ένας άνθρωπος είμαι κι εγώ πού να τα προλάβω όλα. Πρωθυπουργός θα
‘μαι ή υπουργός σε… όλα τα υπουργεία; Γι’ αυτό άσ’ τους να νομίζουν ότι θα
κάνω ανασχηματισμό, σύντομα, αμέσως μετά τις γιορτές. Μια χαρά είναι η
κυβέρνησή μου. Στο κάτω κάτω, άμα εγώ πιστεύω ότι μια χαρά είναι η κυβέρνηση,
περισσεύει η γνώμη των υπολοίπων. Σωστά;