Xαμένος στων Xριστουγέννων τις φωτοχυσίες

Είναι φωτιά ή σύννεφο το μαύρο το νεφέλωμα που τρέχει πάνω απ’ την Πεντέλη;
Ώσπου να το ρωτήσω χάθηκε. Κάθομαι τώρα το πρωί και βλέπω από το τζάμι γραμμές
βουνών, καμπύλες διάσπαρτες αυθαιρέτων εξοχικών κατοικιών, ου μην αλλά και
πεύκων και ησυχάζω. Έρχεται η καρδιά στη θέση της. Γιατί εχθές το βράδυ, εκεί
που ερχόμουν σπίτι με το ταξί, κουρασμένος κι από τις δύο παραστάσεις, έπαθα
μια μικρή απώλεια της πραγματικότητας, γύρισα έναν γύρο το μάτι και πάει, λέω
αλλού με πάει αγώι. Γύρω μου αντί για ελιές και χωραφάκια, χιλιάδες
φωταγωγημένες βεράντες και μπαλκόνια, αυλές, λουλούδια και κιγκλιδώματα τίγκα
στο λαμπιόνι και τη φωτοχυσία.

Παλιά (τι παλιά; Κάνα τεσσάρι χρόνια πριν) ήμασταν πολύ λίγοι αυτοί που βάζαμε
το δέντρο στη βεράντα. Εγώ δε (σα δεν ντρεπόμουν, κοτζάμ μουλάρι) από τους
πρώτους που, για να γιορτάσω, στόλισα το έλατο με χιλιάδες λαμπιόνια,
λαμπιόνια, λαμπιόνια και καθόμουνα και το καμάρωνα ο άξεστος του βλέμματος.
Ήτανε και λίγα τα σπίτια, καμάρωνε το μπαλκόνι μου το πάμφωτο σαν
κρουαζιερόπλοιο Πεντέλης. Τώρα, γέμισε γύρω ο κόσμος μεζονέτες και το
πιστεύεις; Δεν τις πήρα χαμπάρι πότε γίνανε, βλέπεις «δεν άκουσα ποτέ κρότον
κτιστών ή ήχον».

Έπρεπε να ‘ρθουν οι γιορτές να τις φωτίσουν, να αστράψουν μες στη νύχτα τα
σπίτια τα ολοκαίνουργια για να τη δω την αλλαγή. Και τι αλλαγή. Τι χείμαρροι
φωτός να τρέχουν αναβοσβήνοντας από ταράτσες, τι έλατα από λάμπες που
τρεμοπαίζουνε στη νύχτα σαν υπαίθρια παγωμένη κι έρημη ντίσκο του ’80, τι
Αγιοβασίληδες πλαστικοί αυτοφωτιζόμενοι, κάτι ελάφια-σίχαμα από γιρλάντες με
λαμπάκια που κουνιούνται στο στηθαίο, κρουνοί έγχρωμοι φωσφορίζοντες
ξεχύνονται από φεγγίτες και καταλήγουνε σε κήπους με φωτορρυθμικούς φοίνικες
κι απλώνουνε σαν λαμπιονοειδές καρπέτο στο γκαζόν, δίχτυα, που σε κάθε κόμπο
ανάβει μια κωλοφωτιά, σκεπάζουν πέργκολες και γυμνά δέντρα σαβανωμένα στα
φωτάκια-ψείρες δείχνουν με τα ακτινοβόλα τα κλαδιά τους σαν να απειλούν το
μαύρο του ουρανού. Αυτό δεν είναι γειτονιά των Χριστουγέννων, αυτό είναι λούνα
παρκ «Τα Αηδονάκια», τι Αηδονάκια; Το «Αλλού fun park» επί των Βριλησσίων. Σε
λίγο θα πληρώνουμε εισιτήριο για να μπούμε σπίτι μας. Αν βρίσκουμε την πόρτα
από τη φωτοχυσία.

Πρέπει κάτι να σκεφθώ πώς θα στολίσω τα Χριστούγεννα του χρόνου. Κάτι που να
κρατάει τη γιορτή χωρίς γιρλάντες και φρου φρου κι αρώματα. Πρέπει να αρχίσω
να κοιτάω προς τα μέσα. Αλλά το μέσα τρεισήμισι χρόνια τώρα έχει ξεχάσει να
γιορτάζει.

Χρόνια πολλά και του χρόνου στο δικό μας το Fun Park και όχι Αλλού.

(Είναι φωτιά ή σύννεφο το μαύρο το νεφέλωμα που τρέχει πάνω απ’ την Πεντέλη;
Ώσπου να το ρωτήσω χάθηκε).