[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο χρόνος που φεύγει αφήνει μία πικρή γεύση, που την έκανε πιο στυφή το
«κλείσιμο» – για το 2005 – της Βουλής. Όπως ακούστηκε εκεί στην Ολομέλεια, με
τους βουλευτές να χειροκροτάνε όρθιοι και να αποθεώνουν τους αρχηγούς τους σαν
να βρίσκονται σε ρωμαϊκές αρένες, τα πειράματα θα συνεχισθούν, ασφαλώς στου…
κασίδη το κεφάλι.

Σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο, όποιος γίνεται κυβέρνηση αλλάζει το Σύνταγμα,
τον εκλογικό νόμο, το εκπαιδευτικό σύστημα, τους συντελεστές δόμησης, τους
όρους και τους κανόνες φορολόγησης, το σύστημα υγείας, το αμυντικό δόγμα.
Παράγει και αναπαράγει μία νοοτροπία που ο… πονηρός μπορεί να περνάει με
κόκκινο στην καρδιά της Αθήνας (στο Σύνταγμα, μπροστά σε δεκάδες τροχονόμους),
να σηκώνει αυθαίρετες παράγκες στις ακριβές πολυκατοικίες του Κολωνακίου,
ακόμη και για να στεγάσει τα συνεργεία των αρχαιολόγων στους πιο σπουδαίους
ιστορικούς τόπους μας! H εξουσία αυτή – ουσιαστικά ίδια αλλά με… αποχρώσεις
– μπορεί ακόμα να χτίζει πισίνες και ελικοδρόμια ιδιωτικής χρήσης στον
αιγιαλό. Μπορεί ακόμη να γεμίζει με σίριαλ την τηλεόραση δήθεν ελληνοτουρκικής
φιλίας, που μοιράζουν το Αιγαίο στα δύο, και στη συνέχεια να στο βάζουν στο
κεφάλι σου, πιο αποτελεσματικά από οποιαδήποτε άλλη προπαγάνδα. Και μπορεί να
καίει δάση για να οικοδομεί ή ακόμα και να σκορπάει τόνους βεγγαλικών,
καίγοντας πάρκα για να γιορτάσει τη νίκη της απέναντι σε αφελείς και πάντα
προδομένους.

Θα μπορούσαν όλα αυτά – έτσι όπως μας αφήνει το 2005 – να σου μαυρίζουν την
ψυχή. Αλλά, υπάρχει γύρω μας τόση ομορφιά και αισθητική που ευτυχώς δεν χωράνε
– γιατί αλλιώς θα καίγονταν – σε ορισμένα κακόγουστα πρωινάδικα ή σε κάποια
βραδινά τηλεοπτικά παράθυρα.

Μέσα από κάθε μικρότητα και αλχημεία, ακόμα και πίσω από συναλλαγές, τη
διαφθορά κι αυτή την καραμέλα της διαπλοκής, μπορεί να ξεπηδήσει ένα λουλούδι,
σαν αυτό που φύτρωσε στη δυτική πλευρά του Παρθενώνα σε πείσμα όσων όρθωσαν
εκεί τσαντίρια για να τον σώσουν, όπως λένε. Αλλά χρειάζεται αγώνας – από
πολλούς και με συνεργασία – για να μεγαλώσει και να το χαρούν όλοι.