…στο «Bασίλαινα»

Έχω μια συνάδελφο η οποία δεν είναι του χώρου, αλλά είναι σίγουρα της γεύσης.
Της καλής. Όταν μου τηλεφώνησε για να μου πει ότι πήγε, έφαγε και
ευχαριστήθηκε πολύ στο παλιό αλλά καινούργιο ταβερνάκι «Βασίλαινα», κανόνισα
αμέσως να πάμε ξανά μαζί. Θυμόμουν το ιστορικό αυτό ταβερνείο από τα πρώτα μου
χρόνια στην Ελλάδα. Φημισμένο τότε για την εξαιρετική μαγειρική του και τον
πρωτότυπο τρόπο σερβιρίσματος. Κάποια στιγμή, ίσως με την εισβολή του
γαστρονομικού κύματος της δεκαετίας του ’90, το παλιό καλό «Βασίλαινα» έχασε
τον μπούσουλα και εξαφανίστηκε από το ραντάρ των εστιατοριογράφων, κάτι που
γενικώς συνέβη και για πολλά άλλα παλιά μαγαζιά. Έκλεισε κι όλας για ένα
διάστημα. Το ιστορικό αυτό εστιατόριο άνοιξε τις πόρτες του πρώτη φορά το 1920
και με το πέρασμα του χρόνου εδρέγινε ένα από τα πασίγνωστα στέκια της πόλης.
Τώρα, με τη φρέσκια και εμπνευσμένη πνοή των εγγονών της οικογένειας, πιστεύω
ότι είναι σε πολλή καλή θέση να ξαναβρεί τα νερά του. Ανακαίνισαν ριζικά το
μαγαζί του παππού αλλά με σεβασμό, δίνοντας καινούργια ζωή σε αρκετά από τα
παλιά αντικείμενα. Ο δε μαρμάρινος πάγκος του μπαρ είναι πανέμορφος, όπως και
το παλιό ψυγείο που διακοσμεί την κάβα, η οποία μάλιστα είναι ανοιχτή για το
κοινό και για πριβέ πάρτι. H σάλα έχει σπαρτιάτικη λιτότητα και μοντέρνα
ομορφιά, απλή, με καθαρές γραμμές και παστέλ χρώματα.

Διατήρησαν τον παραδοσιακό επί παππού τρόπο σερβιρίσματος, φέρνοντας δηλαδή
ένα στάνταρ μενού με 9 πιάτα έναντι 30 ευρώ. Όλα όσα φάγαμε ήταν απολύτως
ταιριαστά με το ύφος του χώρου, νόστιμα και φρέσκα, παραδοσιακά αλλά όχι
«κουρασμένα». Δεν προσπαθούν να ξαναπιάσουν παλιές δόξες αλλά να δημιουργήσουν
καινούργιες, με δική τους σφραγίδα, αξιοποιώντας απλώς έναν οικογενειακό
θησαυρό. Αυτό, σαν γενική αντίληψη, μου άρεσε.

Το βράδυ που πήγαμε αρχίσαμε με μια καταπληκτική πρασόπιτα, με μια λεπτή ροή
από αρωματισμένο λάδι να διακοσμεί την επιφάνεια. Είμαι λάτρης της σούπας και
η συγκεκριμένη ήταν πολύ καλή. Το χταπόδι «μπρουσκέτα» πάνω σε παξιμάδι ελιάς
ήταν ωραίο και κλασικό, αλλά φρέσκο σαν παρουσίαση. H ταραμοσαλάτα ξαναφέρνει
στη μνήμη την εικόνα της παλιάς ταβέρνας. H συνταγή είναι του παππού και δεν
διστάζω να πω ότι είναι από τις καλύτερες εκδοχές που έχω γευτεί. Ακολούθησαν
διάφορες άλλες λιχουδιές, όπως ο γαύρος μαρινάτος (ωραίος και καθαρός στη
γεύση), η τάρτα με κολοκυθάκι (η γέμιση πολύ νόστιμη, αλλά ομολογώ ότι θα
προτιμούσα τη ζύμη πιο τρυφερή), μια απλή σαλάτα με πλούσια γεύση που ίσως θα
ήταν καλύτερη εάν ήταν πιο απλή η σος. Έπειτα απ’ όλα αυτά ακολούθησαν τα πιο
«χορταστικά», όπως ένα ωραίο ριζότο με θαλασσινά. Τα ψάρια αλλάζουν σχεδόν
καθημερινά και το μενού συχνά, αναλόγως του τι υπάρχει στην αγορά. Το πιο
αδύναμο σημείο στο μενού ήταν τα γλυκά, επειδή ήταν απλώς πολύ γλυκά!

«Βασίλαινα». Αιτωλικού 72 Πειραιάς. Τηλ. 210-4612.457