ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Το 2005 ήταν για τους Έλληνες φιλάθλους η χρονιά του μπάσκετ και φεύγει με
μπάσκετ. Στην ανάμνηση της δεύτερης στην ιστορία μεγάλης επιτυχίας της εθνικής
ομάδας ήλθε να προστεθεί η αναζωογόνηση του πρωταθλήματος. Και, κερασάκι στην
τούρτα, ένα παιχνίδι χαρά των ματιών και συμφιλίωσης με μια «επίσημη αθλητική
αγαπημένη», που για χρόνια κόντευε να την καταβροχθίσει η ανία.

Τα μεγάλα νέα από το σαββατιάτικο ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού είναι δύο:
ότι το πρωτάθλημα ξαναγίνεται ανταγωνιστικό (παρότι ο Παναθηναϊκός παραμένει
αδιαφιλονίκητο φαβορί) και ότι ο Ολυμπιακός φαίνεται ότι θα τηρήσει την
υπόσχεσή του να ξαναφτιάξει μια μεγάλη ομάδα (με προοπτικές, μάλιστα, για
ακόμα μεγαλύτερη ποιότητα από τις προκατόχους του Ιωαννίδη και του Ίβκοβιτς).

H πορεία ανόδου της νέας ομάδας του Καζλάουσκας, περισσότερο ακόμα και από το
λεβέντικο τρόπο που επιτεύχθηκε η προχθεσινή νίκη επί του «αιωνίου» αφήνει
ελπίδες και σ’ ένα άλλο επίπεδο, το σημαντικότερο: η οικοδόμηση μιας ομάδας με
μέλλον είναι ακόμα (σε ετούτη την εποχή της ευκολίας και των τόσων λαθών)
δυνατή. Και το χτίσιμο είναι ωραία πράγμα στη ζωή.

Οι προϋποθέσεις είναι γνωστές και οι «σχεδιαστές» του νέου Ολυμπιακού δεν
εφηύραν τίποτα. Χρειάζεται χρήμα (και η νέα διοίκηση το έβαλε αφειδώς), αλλά
δεν αρκεί. Χρειάζονται παίκτες, αλλά σημασία έχει να μην είναι λύσεις ανάγκης
ή μίας χρήσεως: εδώ ο Ολυμπιακός ευνοήθηκε από τη συγκυρία, καθώς οι
οικονομικές δυσκολίες πολλών ομάδων άφησαν πολλούς καλούς παίκτες ελεύθερους,
αλλά προκάλεσε και ο ίδιος την τύχη του με τον προσανατολισμό σε νέους,
ταλαντούχους, αλλά όχι βεντέτες και κατά βάση Έλληνες. Το παράδειγμα του
Παναγιώτη Βασιλόπουλου είναι το πιο χαρακτηριστικό, αφού δεν χρειάζεται κανείς
να έχει ειδικές γνώσεις μπάσκετ για να καταλάβει ότι είναι όχι μόνο μια νέα
μεγάλη ελληνική ελπίδα, αλλά και ένας παίκτης ομάδας με ψυχή και καρδιά. Και
τελευταία προϋπόθεση, η πιο δύσκολη: κάποιος να δώσει συνεκτικότητα στα τόσα
καινούργια υλικά, να φτιάξει ομάδα εκεί που υπήρχαν μόνο παίκτες και
προθέσεις.

Δείχνοντας να τα καταφέρνει σ’ αυτό το τόσο δύσκολο έργο, ο Γιόνας Καζλάουσκας
έκλεισε στόματα, αλλά και μας θύμισε πόσο τυχεροί – ίσως παραπάνω απ’ ό,τι
αξίζουμε – είμαστε. Ιδού ένας πραγματικός δάσκαλος του μπάσκετ, με περγαμηνές
υπεράνω κάθε υποψίας (καίρια συμβολή σε δύο από τις συναρπαστικότερες
ευρωπαϊκές ομάδες όλων των εποχών – τη Ζαλγκίρις και την Εθνική Λιθουανίας),
που ήρθε περίπου εθελοντής στη χώρα μας, διαλέγοντας αυτός τον Ολυμπιακό, για
να τον βοηθήσει να βγει από την ανυποληψία. Και που λοιδορήθηκε όσο τ’
αποτελέσματα δεν έρχονταν, στην αρχή γιατί δεν υπήρχαν οι δυνατότητες και
ύστερα γιατί δεν είχε προλάβει να φανεί η δουλειά, χωρίς όμως να κλονιστεί και
χωρίς να χάσει την εμπιστοσύνη στους παίκτες του, αλλά και τη στήριξή του από
τη διοίκηση. Το μπάσκετ που έπαιξε ο Ολυμπιακός κόντρα σε έναν πάντα δυνατό
Παναθηναϊκό, και ειδικά το κοουτσάρισμα του Καζλάουσκας, ήταν, περισσότερο από
νίκες της επιμονής, παράθυρα στην αθλητική ομορφιά.