TPITH AΠOΨH Tο διεθνές παρακράτος της CΙΑ

Ο βραβευμένος νομπελίστας Χάρολντ Πίντερ λέει χαρακτηριστικά, ότι ένα
πράγμα στη δραματική τέχνη μπορεί να είναι ταυτόχρονα και ψευδές και αληθές.
Αυτό, βέβαια, δεν μπορεί να ισχύει για την αμερικανική εξωτερική πολιτική,
γιατί όλοι γνωρίζουμε σήμερα ανενδοίαστα, ότι η CIA βασάνιζε κτηνωδώς στην
Αίγυπτο (ή στην Ευρώπη) πολλούς υπόπτους τρομοκρατικών πράξεων («Daily
Telegraph», 15/12/2005).

Ίσως ο Jeremy Rifkin να ερμηνεύει καλύτερα αυτή την απάνθρωπη πρακτική
της CIA, όταν ισχυρίζεται ότι οι Αμερικανοί παράγουν πλέον έναν «πολιτισμό
θανάτου», αφού είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιούν τη βία όταν πιστεύουν ότι
πρέπει να προστατεύσουν τα ζωτικά τους συμφέροντα (Rifkin, «Το
Ευρωπαϊκό όνειρο»).

Όμως ας εξιστορήσουμε αυτή την απίθανη ιστορία από την αρχή, χωρίς να
κυοφορούμε έναν πρωτόγονο αντιαμερικανισμό, γιατί οι ισοπεδώσεις αδικούν την
ευμεγέθη μειονότητα των ενεργών πολιτών των ΗΠΑ, που έχουν ευαισθητοποιηθεί σε
αυτό που αποκαλούμε «οικουμενική ηθική».

Όλα ξεκινούν στις 2 Νοεμβρίου του 2005, όταν η ιστορική εφημερίδα «Washington
Post» αποκαλύπτει την ανατριχιαστική ύπαρξη ενός φοβερού δικτύου φυλακών της
CIA, το οποίο, εκτός από την Ταϊλάνδη ή το Αφγανιστάν, επεκτείνεται ακατανόητα
και σε πολλές χώρες της Ευρώπης («CIA Holds Terror Suspects in Secret
Prisons», «Washington Post», 2/11/2005).

Αυτό το μακιαβελικό σύστημα των «μαύρων φυλακών» (black sites) εγκαινιάσθηκε
από τις μυστικές υπηρεσίες της Αμερικής ύστερα από τις βάρβαρες τρομοκρατικές
επιθέσεις του 2001. Ο σκοπός ήταν σαφής: Να μεταφέρονται και να βασανίζονται
σε αυτά τα κολαστήρια οι ποικιλότροποι «εχθροί» των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς
να υφίστανται οι ασφυκτικοί νομικοί περιορισμοί που τίθενται από τους
αμερικανικούς νόμους (ή τη Διεθνή Συνθήκη κατά των βασανιστηρίων).

Μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό ότι οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι αυτής της κίνησης
σκέφθηκαν στην αρχή να φτιάξουν ένα απομονωμένο νησί «τύπου Αλκατράζ»!

Ωστόσο, ακόμη μεγαλύτερη κατάπληξη προκαλεί η ακόλουθη αντίληψη την οποία
ενστερνίζεται η κυβέρνηση του προέδρου Bush: Δηλαδή, ότι μπορούμε να μιλούμε
για βασανιστήρια μόνον όταν προκαλείται σοβαρός πόνος στον ανθρώπινο
οργανισμό, δηλαδή μόνον όταν επέρχεται η απώλεια κάποιου σωματικού οργάνου ή ο
θάνατος ενός ατόμου!

Υπό το κράτος αυτής της φοβερής ερμηνείας οι «δήμιοι» των προκείμενων φυλακών
έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν (και χρησιμοποιούν πράγματι) τις πιο
επικίνδυνες και απάνθρωπες ανακριτικές τεχνικές!

Έτσι, μπορούν να ενεργοποιούν τη φοβερή μέθοδο του «water boarding», δηλαδή να
δένουν τον κρατούμενο σε μια σανίδα και να του ρίχνουν συνεχώς νερό στο
σκεπασμένο πρόσωπο, ώστε να του δημιουργούν την αίσθηση του πνιγμού.

Ή μπορούν να τον γρονθοκοπούν ή να τον χαστουκίζουν απεριόριστα, αφού όλα τα
παραπάνω πράγματα είναι επιτρεπτά, εφόσον δεν προκαλούν σοβαρό πόνο στον
φυλακισμένο (σύμφωνα με την ανωτέρω πρωτοφανή ερμηνεία)!

Δυστυχώς, η υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής Condoleezza Rice, παρόλο που
κατήγγειλε φαινομενικά τα «παγκοσμιοποημένα βασανιστήρια», εν τούτοις έμμεσα
τα νομιμοποίησε, αφού διατύπωσε ρητά τη σκέψη, ότι απέναντι στους (ισλαμιστές)
τρομοκράτες του 21ου αιώνα θα πρέπει η Δύση να εφεύρει κάποιες καινούργιες
μεθόδους αντιμετώπισης (ποιες άραγε;).

Βέβαια, σε αυτό το σημείο θα πρέπει να διατυπώσουμε την εξής σημαντική
παρατήρηση: H ιδεολογία αυτών των πρακτικών φθείρει ακόμη περισσότερο το
«κοσμοείδωλο» της αμερικανικής δημοκρατίας, αφού τα βασανιστήρια επαναφέρουν
στο προσκήνιο τον φρικτό διαχωρισμό ανάμεσα στους «υπανθρώπους» και τους
ανθρώπους.

Υπ’ αυτή την έννοια θα πρέπει, επιτέλους, και η ελληνική κυβέρνηση να δώσει
μια σοβαρή εξήγηση, αν δηλαδή κάποια τμήματα των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών
γνώριζαν οποιοδήποτε πράγμα για τις απαγωγές (ή τις ανακρίσεις των Πακιστανών
της Αθήνας).

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Τα «παγκοσμιοποιημένα βασανιστήρια» της
CIA ακρωτηριάζουν πιο έντονα τη γνωστή ιδέα του αμερικανικού ονείρου. H Ευρώπη
δεν πρέπει να δεχθεί αυτές τις πρακτικές, γιατί ο ύποπτος δεν μπορεί να είναι
κάτι λιγότερο από ζώο, ούτε εκφράζει το «επίπεδο μηδέν της ανθρωπότητας», όπως
έλεγε και ο Χέγκελ!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ