TPITH AΠOΨH H ΔEH, τα ακίνητα και η ζάχαρη

Διαβάζω στις εφημερίδες (και ακούω στα κανάλια) ότι η θεαματική πτώση των
κερδών της ΔΕΗ κατά το 2005 οφείλεται όχι μόνο στον κύριο Παλαιοκρασσά, αλλά
και στις ανατιμήσεις του πετρελαίου και στο κόστος των «δικαιωμάτων ρύπανσης»,
αφού η εταιρεία κατάφερε να είναι εκτός στόχου σε ό,τι αφορά τις υποχρεώσεις
της στο πλαίσιο της Συνθήκης του Κιότο. Οι πρόσθετες αυτές επιβαρύνσεις, της
τάξεως των 400 εκατ. ευρώ κατά τον απελθόντα πρόεδρο, θα πρέπει να
μετακυλισθούν στα τιμολόγια. Θα συμφωνήσω μαζί του για τα εξαιρετικά χαμηλά
τιμολόγια του ρεύματος και πως το γεγονός ότι αυτό, εκτός από ελλείμματα,
δημιουργεί στρεβλώσεις στην καταναλωτική συμπεριφορά, όπως για παράδειγμα να
κάνει τη θέρμανση με τον ηλεκτρισμό εξίσου φθηνή με το πετρέλαιο.

Όμως εκείνο που δεν ακούσαμε είναι γιατί η ΔΕΗ όλα αυτά τα χρόνια δεν έκανε
τίποτα για τη μείωση των εκπομπών ρύπων, ώστε να μη βρεθεί ξαφνικά με την
πλάτη στον τοίχο (και με πρόστιμο 70 εκατ. ευρώ), δυσφημώντας ταυτόχρονα τη
χώρα στους διεθνείς οργανισμούς. Δεν ακούσαμε επίσης, ούτε από τους νυν ούτε
από τους πρώην, ούτε και από τους λαλίστατους συνδικαλιστές, γιατί δεν έγινε
καμία προσπάθεια υποκατάστασης του πετρελαίου, ιδίως στα νησιά όπου και το
μεγαλύτερο πρόβλημα, από καθαρότερες πηγές ενέργειας όπως ο άνεμος, αλλά
άφησαν τα πράγματα στην τύχη τους και τις τιμές στα ύψη. Στην τύχη τελείως; Ή
μήπως οι πελατειακές δουλείες (σχέσεις μεταξύ στελεχών της επιχείρησης και
προμηθευτών) είναι αυτές που κινούν τα νήματα της ιστορίας;

Διαβάζω στις εφημερίδες (και ακούω στα κανάλια) ότι «η νέα οδηγία της E.E. για
τις οικοδομές επιβάλλει νέο χαράτσι στον λαό, το λεγόμενο ενεργειακό καπέλο».
Πρόκειται για τη νέα οδηγία εξοικονόμησης ενέργειας, που θα τεθεί σε ισχύ από
το 2006 και προβλέπει την ενεργειακή ταυτότητα των κτιρίων, κατασκευή με βάση
ορισμένες προδιαγραφές και ελέγχους για την τήρηση των όσων προβλέπουν οι
κανονισμοί και οι μελέτες. Μεσίτες και κατασκευαστές που διοχετεύουν στον Τύπο
τις «ειδήσεις» υπαινίσσονται πως αυτό θα ανεβάσει το κόστος των οικοδομών και
θα πλήξει τις αγορές.

Εκείνο που δεν μας λένε όμως (γιατί δεν ξέρουν;) είναι ότι τα βιοκλιματικά
κτίρια είναι απείρως οικονομικότερα κατά τη λειτουργία τους, πολύ πιο υγιεινά
για τους ενοίκους και καθόλου ακριβότερα από μια σωστά μελετημένη κατασκευή.
Εκτός βέβαια κι αν τη συγκρίνουν με το κόστος των αυθαιρέτων ή των οικοδομών
επί των οποίων οι εργολάβοι κερδοσκοπούν ασυστόλως εις βάρος της ποιότητας.
Παραπληροφόρηση, ή ένα ακόμα παράδειγμα αυτοάμυνας κυκλωμάτων και συμφερόντων
που έμαθαν να ζουν μέσα σε μια άρρωστη και αυτιστική οικονομία;

Περίπτωση τρίτη: «Έντονες αντιδράσεις προκαλεί μεταξύ των αγροτών η απόφαση
της Κομισιόν να μειώσει τις επιδοτήσεις στις ζαχαροκαλλιέργειες. Ιδιαίτερα
αγανακτισμένοι εμφανίστηκαν οι Έλληνες αγρότες, επισείοντας για μια ακόμη φορά
το φάσμα μιας επερχόμενης καταστροφής της γεωργικής οικονομίας και του
εισοδήματός τους».

Εκείνο όμως που δεν ειπώθηκε, είναι ότι η απόφαση της Κομισιόν δεν είναι το
αποτέλεσμα αυθαίρετων αναδιαρθρώσεων στην εσωτερική αγορά, αλλά η κατάληξη
ενός αγώνα που εδώ και μια δεκαπενταετία διεξάγουν μη κυβερνητικές οργανώσεις
εναντίον αυτού που ονομάζεται «περιβαλλοντικό ντάμπινγκ». Σύμφωνα με τα
στοιχεία της OXFAM, η οποία έκανε την καμπάνια με τίτλο «H μεγάλη κομπίνα με
την ευρωπαϊκή ζάχαρη», η E.E. είναι σήμερα ο μεγαλύτερος εξαγωγέας ζάχαρης
στον κόσμο. Για να γίνει όμως αυτό, οι Ευρωπαίοι καταναλωτές και οι
φορολογούμενοι πληρώνουν 1,6 δισ. ευρώ ετησίως (σε τιμές του 2002) για να
στηρίξουν ένα προϊόν που αλλιώς θα ήταν δύσκολο να αντέξει στον διεθνή
ανταγωνισμό. Με τον τρόπο αυτό, οι τιμές εκτός των συνόρων της E.E. είναι κατά
50%-65% χαμηλότερες από αυτές που παρατηρούνται στην εσωτερική αγορά. Έτσι, η
ευημερία τών μεν γίνεται δυστυχία τών δε, που οδηγούνται στην εξαθλίωση.

Πολλοί υποστηρίζουν πως δεν μπορεί να υπάρξει μη επιδοτούμενη γεωργία.
Συζητήσιμο. Αν όμως εννοούν τη στήριξη του αγροτικού εισοδήματος, τότε γιατί
αυτή θα πρέπει να γίνει διά μέσου των προϊόντων; Ίσως θα ήταν καλύτερα τα
χρήματα να πήγαιναν απευθείας στην τσέπη των αγροτών, χωρίς διαμεσολαβήσεις,
χωρίς στρεβλώσεις στον ανταγωνισμό, χωρίς περιβαλλοντικά παρατράγουδα και
κυρίως χωρίς τη διαιώνιση ενός ιμπεριαλιστικού εμπορίου.

Ο Ηλίας Ευθυμιόπουλος είναι πρώην υφυπουργός.