ΣE ΠPΩTO ENIKO Όλοι βιάζονται και το δισκάκι παίζει…

Είναι μια μύγα που τριγυρίζει στο δωμάτιο και μου την έχει δώσει τελείως.
Μαύρη, μεγάλη και με μια σκιά που μοιάζει θεόρατη, σαν τέρας, ένα τερατάκι που
μετακινείται νευρικά από σημείο σε σημείο, λες και το ταβάνι είναι πεδίο προς
κατάκτηση, όλο δικό της. Βαριέμαι να κουνηθώ, να πάρω τη σκούπα. Μόνο το μάτι
μου μετακινείται – κι αυτό πολύ είναι. Κοιτάζω το ταβάνι και τη μύγα. Τη μύγα
και το ταβάνι. Συνολικά… Ταβανίαση το ‘λεγα αυτό παλιά. Μια ανομολόγητη τάση
απόσυρσης απ’ τα εγκόσμια, μια βύθιση στο τίποτα που με καθήλωνε ώρες στο
κρεβάτι και δεν είχε τίποτα από την ασπρίλα των τοίχων. Τώρα τουλάχιστον βλέπω
τη μύγα (σκέπτομαι) – είναι κι αυτό ένα σημάδι βελτίωσης. Και στο «πικάπ»
παίζει ο Αγγελάκας: «Μα εγώ με έναν άγριο περήφανο χορό / Σαν αετός πάνω απ’
τις λύπες θα πετάξω / Σιγά μην κλάψω / Σιγά μη φοβηθώ…». Λοιπόν τώρα δα,
τούτη ακριβώς τη στιγμή που γράφω, σκέφτηκα ότι έχουν περάσει μήνες, χρόνια
από τότε που ένας δίσκος έγινε συνοδός της καθημερινότητάς μου. Κάποιοι φίλοι
μου με κοροϊδεύουν. Μου λένε ότι ο Αγγελάκας τραγουδάει λες κι έχει γίνει
πυρηνικός όλεθρος, λες και εξαφανίστηκαν όλα τα έμβια όντα και ο μόνος που
απέμεινε είναι εκείνος και κάτι κατσαρίδες. Το καταλαβαίνω. Είναι ίσως λίγο
πιο δραματικός απ’ ό,τι σηκώνει η εποχή, αλλά εγώ εδώ κόλλησα. Αν θέλω να κάνω
και λίγο τον ψυχαναλυτή του εαυτού μου, ένας λόγος που βρίσκομαι σε τούτη την
ελεγχόμενη (πια) φάση ταβανίασης είναι κι αυτή η προεορταστική επίθεση «νέων
παραγωγών», που μοιάζει να έχουν βάλει στόχο μόνον εμένα. Βροχή τα ονόματα, τα
εξώφυλλα και τα τηλεφωνήματα, αγχωμένες οι ακροάσεις, πολτός οι στίχοι, πολτός
οι μουσικές… Σ’ άρεσε ο Παπάζογλου; H Ευσταθία μεταφέρει τη φιλοσοφία του
ζεν στο «House of art». H Αντριάννα Μπάμπαλη αξίζει δυο λέξεις – έστω. Ο
Μητροπάνος λατρεύει τον Στέφανο Κορκολή. H Πίτσα Παπαδοπούλου ανακαλύπτει τις
μουσικές σκηνές και οι Χειμερινοί Κολυμβητές επανέρχονται με νέο δίσκο. Πρέπει
να είμαι γρήγορη, να καταναλώνω (και να χωνεύω) αμέσως, να ακολουθώ τον
βηματισμό της αγοράς. Γιατί; Γιατί είναι γιορτές. H δισκογραφία τυλίγει και
πουλάει. Οι καλλιτέχνες βιάζονται, τα καταστήματα βιάζονται, όλοι βιάζονται κι
εγώ κοιτάζω τη μύγα να σεργιανάει στο ταβάνι. Τώρα που το σκέπτομαι πιο
ψύχραιμα, μάλλον μου φαίνεται λογική ως αντίδραση. Και όσο παίζει το δισκάκι,
σιγά μη σηκωθώ…