ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Όσο και αν τα όρια της υπομονής του εργοδότη του δεν είναι προς το παρόν
ορατά, δεν αποτελεί αποκοτιά να προβλέψει κανείς ότι ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι δεν
μπορεί πια να σώσει την παρτίδα του στον Παναθηναϊκό. Προσωπικά, δεν χαίρομαι.
Όχι όπως κάποιοι άλλοι που θα προτιμούσαν να μείνει γιατί αισθάνονται ότι
οποιαδήποτε άλλη λύση θα είναι βραχυπρόθεσμα πιο ευνοϊκή για το «τριφύλλι»,
αλλά για να μείνω συνεπής σε δύο φίλαθλες αρχές μου: εκείνη που θέλει τα
αποτελέσματα να μην είναι το μέτρο των πάντων και την άλλη που σέβεται – και
στο ποδόσφαιρο – ανθρώπους με κάποια προσωπικότητα. Και δεν υπάρχει αμφιβολία
ότι τέτοιος είναι ο Ιταλός προπονητής.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ψυχογράφος για να καταλάβει ότι ο Μαλεζάνι: α)
έχει τέτοια καλλιέργεια που του επιτρέπει να αγαπά το ποδόσφαιρο χωρίς όλη του
η ζωή να είναι ποδόσφαιρο, β) διαθέτει την απαραίτητη πυγμή ώστε να κερδίσει
τους παίκτες του και να τους κρατάει, έστω και σιωπηλά, στο πλευρό του, ακόμα
και τώρα που το καράβι μπάζει νερά από παντού, γ) έχει στο μυαλό του –
περισσότερο από μια τακτική – ένα στόχο για την ομάδα: να την κάνει να
ενηλικιωθεί μέσα από την κοινή προσπάθεια να συνταιριάξει τις τόσες
διαφορετικές, εθνικές και ποδοσφαιρικές, ιδιοσυγκρασίες σε ένα σύνολο που
παίζει έξυπνο, οικονομικό και αποτελεσματικό – με δύο λόγια, ιταλικό –
ποδόσφαιρο. Αν συμπληρώσουμε ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που όταν μιλά δεν
απευθύνεται σε γρυλίζοντες ιθαγενείς, που έχει το θάρρος να παραδέχεται λάθη
και που το προπονητικό παρελθόν του (ιδίως στην Πάρμα) φανερώνει ότι έχει τον
τρόπο να μετουσιώνει τα όνειρά του σε πραγματικότητα, έχουμε την εικόνα
κάποιου που μάλλον του αξίζει να του δοθεί χρόνος. Μόνο που πια δεν τον έχει.
Και γι’ αυτό φταίει κυρίως ο ίδιος.

Και πάλι, το λάθος του δεν συσχετίζεται τόσο με συγκεκριμένες τεχνικές
επιλογές (αν και το «ροτέισόν» του, για παράδειγμα, ή η επιμονή του στον
Μπίσκαν για λίμπερο συντρίβουν πραγματικά κάθε λογική) όσο με την ψυχική στάση
του απέναντι στα πράγματα. Είναι αιώνια αλήθεια ότι η αίσθηση του μοιράσματος
και της εγγύτητας που καλλιεργεί ένας «αρχηγός» με τον «στρατό» του,
δημιουργεί σε όλους τους «στρατιώτες» τη διάθεση να πέσουν στη φωτιά – και
αντιστρόφως. Από τη στιγμή που ο Κρόιφ έδωσε στον γιο του το όνομα του αγίου
της Καταλωνίας, όλη η Μπάρτσα έπεσε για πάντα στα πόδια του. Από τη στιγμή που
ο Μαλεζάνι άφησε να φανεί η – ποδοσφαιρικά ίσως δικαιολογημένη – απαξία του
για τη χώρα όπου δουλεύει και για τις δυνατότητες της ομάδας του, έγινε ξένο
σώμα για τον Παναθηναϊκό. Τα ταξίδια στη Βερόνα και οι δηλητηριώδεις ατάκες θα
δικαιολογούνταν ίσως, αν τα αποτελέσματα της δουλειάς του ήταν υπεράνω κάθε
υποψίας. Τώρα που είναι απλώς το ζητούμενο, γίνονται ο βρόχος του εμπνευστή
τους. Το κλειδί για την κατανόηση του αποστασιοποιημένου ψυχισμού του Ιταλού
προπονητή βρίσκεται, ίσως, στην από θαύμα σωτηρία του από αυτοκινητικό ατύχημα
μόλις μετά την εποχή της μεγάλης δόξας του. Από τότε, δεν είναι παράλογο να
σχετικοποιεί όλα τα στενά ποδοσφαιρικά – και δη οπαδικά – ζητήματα. Μόνο που
(και) αυτά είναι η δουλειά του. Και κανείς δεν κράτησε τη δουλειά του
αγαπώντας μόνο την ουσία της.